El fin del Mundo

De laatste 4 dagen van ons verblijf in Patagonie zijn we dan eindelijk in Vuurland (Tierra del Fuego). Alleen al vanwege de naam een zeer belangrijke plek voor Hans. Het hotel is een weelde aan luxe, althans voor onze begrippen. En het uitzicht is eindeloos: zodra het een beetje helder is kijken we uit over Ushuaia en het Beagle kanaal.






De eilanden in het Beagle kanaal zijn het meest interessant. Al duizenden jaren geleden werden ze bewoond door de Yamana, een nomadenvolk dat per boot aan eilandhopping deed. De eilanden waren de bridges tussen  Argentinie, waar het hout het beste was, en Chili, waar veel guanaco´s leefden. Compleet naakt reisden zij het gebied door. Een fantastische manier om af te vallen: ze hadden 7000 calorien per dag nodig om in leven te blijven.


Tegenwoordig zijn de eilanden het domein van zeeleeuwen en diverse vogels. We hebben twee boottochtjes gemaakt langs de eilanden en een vogeleiland bezocht. De kolonie aalscholvers was ontroerend mooi.

Oud en Nieuw stelde hier niet zo veel voor. Ook dit feest is een familieaangelegenheid. Met Kerst is er meer vuurwerk afgestoken dan met Nieuwjaar. We hebben ons vermaakt met een fles wijn, boek en toastjes met ´plastic´ kaas. Het leven kan soms zo simpel zijn.

Fitz Roy

Op eerste kerstdag naar een mis geweest in het golfplaten kerkje. De binnenkant bleek gelukkig van hout en met een jas aan was het toch nog redelijk warm. Het was een ´interactieve´ dienst van een hechte gemeenschap, waar vrolijke liederen a capella werden gezongen. De pastoor hield een verhaal over kindje Jezus en hield daarbij een klein zigeunerbeeldje in zijn handen, dat na afloop door iedereen gekust mocht worden.

Gisteren en vandaag twee grote wandelingen gemaakt in het Parque National los Glaciares. We treffen het opnieuw enorm met het weer, heel zonnig en flinke wind. Vanochtend was zelfs de Fitz Roy, de hoogste piek van het park (3400 meter), vanuit ons hosteria goed zichtbaar. Na onze klim naar de mirador kwam de top maar niet uit de wolken.

Minpuntje is dat het hier wat drukker is met wandelaars, waardoor we minder beesten zien. Maar nog altijd meer dan de anderen; de parkieten waren nog niemand opgevallen.

Kerst

Nog voor de kerstboodschappen even een natuurgebied bezocht bij El Calafate. Nou ja, natuurgebied! Inmiddels was het de bouw- en afvalput van de stad. Wat ooit een prachtig kweldergebied was, behorend bij Lago Argentina, is nu een stinkende plas, inclusief dooie hond en schapenlijk.
Lago Argentina is wel mooi. Prachtig van kleur (aqua) en erg vogelrijk. Om de flamingo´s te fotograferen heeft Hans het smeltwater van de gletsjer 100 meter doorstaan.

Kerstavond hebben we heel huiselijk doorgebracht. Met een mooie fles wijn, heerlijke kaasjes en brood en Yahtzee. Kerstmuziek op de achtergrond. Wat wil een mens nog meer?

We spreken inmiddels Spaans als een kind van 2. We gebruiken actief zo´n 100 worden en spreken in zinnen van 5 woorden. Maar we redden ons ermee. Zeker als we ergens onze zinnen op zetten, zoals vanochtend toen we aankwamen in El Calchèn. We voelden ons als Josef en Maria die bij de volle herberg aankwamen. Ons hosteria was overboekt en we mochten verhuizen naar het hotel ernaast. Echt niet. Dat was zo´n ongezellige bedoening, daar wilden we niet bivakkeren. We zijn gewoon blijven zitten en het is gelukt. Straks nog naar de mis in het kerkje van golfplaten en dan is het kerstgevoel compleet.

De gletsjers

De laatste dag in Torres del Paine bestond uit een stevige klim naar Lago Grey. Aangezien we daar opgepikt zouden worden door een boot, hadden we tijdsdruk.
Maar onze conditie wordt steeds beter en de kuiten steeds voller. Met andere woorden: we konden het ´makkelijk´ aan.

Met de boot de zijn we langs de gletsjer gevaren. Wat een natuurgeweld! En gelukkig kwam speciaal voor ons even de zon door. Verder was het ´s middags een druilerige bedoening met zo mogelijk nog druilerige Amerikanen aan boord.


De dag erna hebben we het park verlaten. Gewoon door weer eens zelf te reizen, zonder gidsen en taxi´s. Ondanks de enorme vertraging die we opliepen was het voor ons echte vakantie. Alles zelf regelen is toch echt veel leuker.
Midden in de nacht zijn we in El Calafate (Argentinie) beland. Een dorp wat voor de helft uit locals en voor de andere helft uit toeristen bestaat. Het is de uitvalbasis voor diverse tours, onder andere een bezoek aan de Perito Moreno. Deze gletsjer hebben we er gelijk maar achteraan geplakt. Dit keer waren de goden ons goed gezind: prachtige luchten en zon. Met donderend geweld kwamen met regelmaat de stukken sneeuw en ijs naar beneden gezeild.

Je raakt gewoon niet uitgekeken.
Morgen even een dagje rust en inkopen doen voor de kerst. Eerste kerstdag verkassen we weer naar een natuurgebied in Argentina, rondom de piek Fitz Roy.
Op dit moment zit ik met adrenaline tot aan mijn oren achter de PC. We zijn de foto´s aan het bekijken en hebben een virus opgelopen op de memorycard. Ik geloof dat het weer goed gaat komen, maar even schoten alle beelden aan me voorbij en zag ik alles in de digitale prullenmand verdwijnen. Dus nu maar snel een DVD laten branden in de hoop dat de DVD niet gebroken thuis komt (wanneer hadden we dat ook al weer eerder meegemaakt?).
Oh ja, voor de echte vogelaars. de aquila in Punta Arenas bleek een Caracara. Soms weten eigenzinnige reizigers meer dan park rangers.

Torres del Paine

Het is niet te geloven, maar zelfs hier is er internet (via een satellietverbinding). Sinds donderdag verblijven we in Parque Nacional Torres del Paine; een adembenemend mooi gebied.Al meerdere wandelingen gemaakt, wat af en toe niet meevalt, gezien de wind en de blaren en conditie van Maartje.


Al veel fotogenieke beesten vastgelegd. In het park leven 250 soorten vogels, 25 soorten zoogdieren en er groeien hele bijzondere planten. Deze wijsheid hebben we van een leuke meid die ons gisteren, samen met een privechauffeur, het park heeft laten zien.

Net als in Europa in de bergen is het weer hier erg onvoorspelbaar. Het ene moment is het super warm en schijnt de zon. Binnen letterlijk 2 minuten kan het enorm stormen en regenen. Zelfs onze gids werd gisteren totaal verrast, wat ons een compleet nat pak opleverde.

Verder herrijzen er oude tijden. We slapen in hutten. Weliswaar niet meer op matjes zij aan zij, maar wel op slaapzalen op stapelbedden. De hut waar we nu verblijven is wat luxer (we hebben een eigen kamer met stapelbed), maar het eten is echt afschuwelijk. Gisteren 3 happen van het diner naar binnen gewerkt. Vanmorgen met honger aan het ontbijt begonnen en ook maar 3 happen gegeten. En dat wil wat zeggen…..

Morgen nog een dag lopen en dan eindigen we bij een gletsjer in het park. De dag daarna gaan we naar El Calafate in Argentinie.

De Straat van Magallanes

Na een prachtige vlucht over de Andes zijn we beland in Punta Arenas: een lelijke plaats maar wel van historische waarde. Gelukkig zijn we hier niet voor de plaats, maar voor de omgeving. Punta Arenas ligt tegenover Vuurland, waar we met Oudjaar zijn. Dus al vrij zuidelijk. Het is dan ook tot 23.00 uur licht.
Gisteren een wandeltocht gemaakt naar een top met een prachtig uitzicht over de Straat van Magalhaen. In een keer kwamen de verhalen van de ontdekkingsreizigers tot leven. De tocht ging door een natuurpark, waar behalve wij nog slechts twee andere Nederlanders liepen. Verder niemand gezien en genoten van de diverse bijzondere vogels. Op de foto, jawel, een aquila.

Aan het eind van de middag naar een pinguinkolonie geweest, met Magellan pinguins. Ze kwamen net terug van het vissen en liepen in colonne naar hun nest. Net dronken obers. Het was geweldig om te zien. Maar misschien nog wel mooier was het landschap. De zon gaf een prachtige gloed aan het gras en de zee. Soms lijkt het wel of we op Terschelling of in Schotland zijn. Maar dan doemen de besneeuwde bergtoppen weer op en realiseren we ons dat Patagonie echt uniek is. Fotograferen met twee toestellen is dan wel een uitkomst. We hebben al meer dan 200 foto`s gemaakt. Ook van struisvogels en flamingo`s.

Het is tot nu toe prachtig weer; erg zonnig en de wind valt ontzettend mee.
We vertrekken zometeen naar het park Torres del Paine, waar we 5 dagen zullen blijven en trekkings gaan maken. Waarschijnlijk is er in de refugio`s geen gelegenheid om te internetten.

Weer wakker

Het idee van de wijnvrije eerste vakantiedag stond ons toch niet aan. Het was een hele tippel gisteravond naar de supermarkt, maar het plan om op bed nog een wijntje te drinken gaf genoeg energie. Toastjes en kaas in het mandje en...... shit, een afgezette drankafdeling; alcoholpreventie vanwege de presidentsverkiezingen. De foto was snel genomen, nog voordat de beveiliging ons vermanend toesprak.

Ondanks dit alles heerlijk geslapen en fit de stad in.
De citytrip begonnen in de metro. Vandaag pas echt ontdekt dat Santiago een miljoenenstad is. Druk!!!! En natuurlijk ook met mensen die het niet zo nauw nemen. Halverwege de dag kwamen we erachter dat de portemonnee helaas niet meer in onze broek zat. Toen waren we dus echt wakker.
Gelukkig hebben we alles kunnen regelen en viel de schade mee. Verder erg genoten van deze leuke stad. Het is een stad van tegenstellingen. Het centrum doet denken aan New York, met veel hoogbouw rondom een paar wat oudere gebouwen. Het centraal station heeft een nevenfunctie als overdekte markt, helemaal geweldig. Om het centrum heen staan nog oude, echt Zuid-Amerikaanse wijken, zoals La Recoleta. En overal waar je bent zie je de hoge bergen (met sneeuw) van de Andes om je heen. Dat maakt de stad heel bijzonder.

Morgen vroeg op voor de trip naar Punta Arenas.

Santiago de Chile

Na 24 uur vliegen en hangen op diverse vliegvelden zijn we ontvangen door een geweldig welkomstcommittee op Santiago. Het is even schakelen: het is hier 30 graden. Wel lekker hoor.
We vallen met ons neus in de boter. Er zijn presidentsverkiezingen. Maar in plaats van een mega drukte is het erg rustig en relaxed. Bijna alle winkels en restaurantjes zijn dicht. En uit voorzorg is er tot 20.00 uur geen alcohol te verkrijgen. Aangezien het maar de vraag is of we dat tijdstip gaan halen, zal de vakantie waarschijnlijk beginnen met een wijnvrije dag.

Vluchtgegevens

Voor de thuisblijvers

 

Voorbereidingen Patagonie

Afgelopen maanden bezig geweest met reisgidsen lezen en een globale route bepalen.
We vliegen naar Santiago (Chili) en gaan zuidwaarts door natuurparken, langs vulkanen en meren. In het merengebied vieren we Kerst.
Vervolgens over gletsjers richting Ushuaia, de meest zuidelijke stad ter wereld. In Ushuaia vieren we Oud en Nieuw.
Daarna weer naar het noorden, via Península Valdés naar Buenos Aires (Argentinie)

Weer thuis

Zondag en maandag zat er vanwege de fysieke gesteldheid niet veel meer in dan in de buurt te blijven van San Jose. Nog een paar uurtjes in San Pedro besteed; een centrum bij San Jose met veel uitgaansgelegenheden. In de praktijk blijkt het niet veel voor te stellen. Het meest opvallend zijn twee rollerskate-hallen en twee grote malls, opgezet volgens de verschrikkelijke Amerikaanse formule.
In het bijgevoegde kaartje de route die we uiteindelijk hebben gevolgd. In het commentaar is te lezen hoe de route in Google Earth te bekijken is.
Bij de overstap op het vliegveld in Florida weer de bekende veiligheidsmaatregelen moeten doorstaan.
Dinsdag volgens schema op Schiphol geland; het zit er weer op ;-(

Grensproblemen

Ons oorspronkelijke plan, om bij San Juan del Norte de grens over te steken naar Costa Rica, werd door Rastaman ten sterkste afgeraden. De afgelopen dagen waren er veel problemen in het grensgebied geweest met wapen- en drugssmokkel.Het risico om een paar dagen vast te komen zitten leek ons geen goed plan. Dus de enige optie die over bleef was met dezelfde boot weer terug te keren naar San Carlos, om vandaaruit per boot de officiele grens bij Los Chiles te kunnen nemen. Het vooruitzicht van weer twee dagen in een boot was niet erg aanlokkelijk, maar we durfden niet anders.
Gelukkig was de boot bijna leeg en dat gaf een relaxter gevoel. Bovendien hadden we nu ruimte voor onze grote lijven. (De Nica´s zijn allemaal zo klein en de stoeltjes zijn vooral niet geschikt voor ons).
Halverwege de rivier een tussenstop voor één nachtje in El Castillo. Een schattig rivierdorp, met een oud Spaans fort bovenop de berg.
De volgende dag verder met de boot en vanaf Los Chiles met de bus naar San José. Het was echt een dag van afzien: we stonden om 04.30 op en we waren om 20.00 uur in het hotel. De overgang van Nicaragua naar Costa Rica was weer erg groot. Helemaal gezien het feit dat we de afgelopen dagen geen auto´s hadden gezien.
San José is nu, aan het einde van de vakantie, een veel nettere en veiligere stad dan we aan het begin van de vakantie vonden. Het is zo gek om te merken dat alles zo relatief is.
We hebben vier weken rimboe overleefd, zonder een enkele kleerscheur. Alleen nu heeft het buikvirus bij Maartje toegeslagen. Gelukkig zitten we in een erg prettig hotel met een schone wc en warm water. En dan is luxe toch niet meer relatief.

Rastaman

San Juan del Norte is een plaats van 2500 inwoners en bestaat pas sinds een tiental jaren. Het toerisme staat nog in de kinderschoenen en de logeermogelijkheden zijn dan ook beperkt. We waren de boot nauwelijks afgestapt of we werden al aangesproken door een merkwaardig uitziende neger. Onze eerste reactie was NO!! Maar al spoedig kwamen we met de rastaman in gesprek. Hij bood ons een leuke cabin aan, dat nog niet in de reisgids zou staan. Een beetje wantrouwend gingen we mee om te kijken. Langs de drumband, die alle reizigers met een roffel onthaalde, achter rastaman aan.
De cabin bleek een geweldig huis, gebouwd in de stijl van de streek. De rastaman, die zichzelf ook zo noemde, woonde ernaast in een zelfde huis en hij was bezig met een derde exemplaar. Edgar, zoals zijn echte naam was, bleek een super maffe vent. Van oorsprong kok op de grote vaart, later hotelkok in buurland Costa Rica en sinds acht jaar weer teruggekeerd naar zijn geboortegrond. Inmiddels ook gids, entertainer, levensgenieter en een soort voorman / initiator in het dorp. Dat werd bieren in de plaatselijke eetgelegenheid. Rastaman had heel veel te vertellen!
De volgende dag nam Rastman ons mee naar zijn geboorteplaats Greytown. Deze plaats is in de oorlog (begin jaren 80) totaal verwoest en inmiddels door het oerwoud overwoekerd. Na een hike van ongeveer twee uur kwamen we bij het kerkhof. Een van de weinige overblijfselen die Rastaman ism diverse buitenlandse overheden gered had uit de klauwen van het oerwoud. Het is ongelooflijk te bedenken dat het dorp nog maar 24 jaar niet meer bestaat. (San Juan del Norte is de vervanger van Greytown, maar ligt een paar kilometer verderop.)
Na het zweterige oerwoudbezoek bracht Rastaman ons naar de Blue Lagoon, waar we heerlijk hebben gezwommen. Op de terugweg nog even geinformeerd bij de plaatselijke vissers naar de vangst van de dag. De twee kilo zware makreel smaakte echt geweldig! Rastaman was de kookkunst nog steeds machtig en bleek een voortreffelijk vertegenwoordiger van de relaxte Caraibische sfeer. Erg jammer dat we maar twee nachten konden blijven.

Naar San Juan del Norte

Vierentwintig uur varen; de eerste nacht met de ons inmiddels vertrouwde badkuip over het Nicaraguameer. De tweede helft met een geweldige bootbus over de Rio San Juan. Het was wat veel van het goede, maar aangezien de boten maar twee keer per week uitvaren kon het niet anders.
De enige manier om in San Juan del Norte te komen is per boot. En als er dan maar zo weinig mogelijkheden zijn, dan laten ze natuurlijk niets en niemand aan de kant staan. Overvol en beladen met zelfs een ijskarretje voeren we richting de Atlantische oceaan. ¨Vol is vol¨ kennen ze hier niet. Telkens als er weer wat bijkwam, werd er geschoven met de lading, zodat de boot in balans bleef. De stroomversnellingen in de rivier werden heel zorgvuldig overgestoken. Toen uiteindelijk de eerste mensen van boord gingen, liet de bootsjongen een diepe zucht. Ook hij vond het wat teveel lading en dat wil wat zeggen.
Midden in het oerwoud werden er mensen (en alles wat ze bij zich hadden) aan wal gezet. Soms op voor ons onbegrijpelijke plaatsen. Niets geen ligplaats of steigertje, nee gewoon een sprong aan wal.
Verkoop van frisdrank en levensmiddelen aan boord werd geregeld door een bootje dat langszij kwam varen. Snel werd iedereen voorzien van de nodige versnaperingen en daarna ging het weer volgas vooruit.
Het gebied is prachtig. Volgens de reisgids vormen deze regenwouden de longen van Centraal Amerika. Er komen 36 rivieren uit op de San Juan en het water stroomt ontzettend snel. Op sonmmige plekken is de rivier wel 350 meter breed. Na El Castillo (halverwege de rivier) is er geen dorp meer te bekennen, alleen af en toe een kleine nederzetting.
Toch is het water hier enorm vervuild. Er drijft gelig schuim op het water en er groeien heel veel waterhyacinten. Volgens een bioloog die we ontmoetten heeft dit verschillende oorzaken: gebruik van chemicalien in de landbouw, overbemesting, afval van de snel toenemende bevolking en toeristen. Er is hier zoveel te doen op het gebied van voorlichting, scholing maar vooral aan politieke overtuiging en financiele steun! We worden er soms wel een beetje moedeloos van.

Nog meer Isla Ometepe

De ellende van de kamer bleef niet beperkt tot die ene kakkerlak. Zodra een van ons zich omdraaide in bed, zat de vering in je lijf gedrukt. En tot overmaat van ramp ging het ook nog lekken tijdens een gigantische onweersbui. Met handen en voeten brachten we de lekkage ter sprake en het werd direct geregeld. We kregen een super de luxe kamer, voor dezelfde prijs. Met terras en hangmatten! Dit was het sein voor een dagje echt relaxen. Luieren en lezen in de hangmat, terwijl de tropische cocktail bezorgd wordt.
De dag erna gelijk al het vet weer verbrand tijdens een mountainbiketochtje. Het zweet eraf gespoeld met een duik in het Nicaraguameer en aan het einde van de dag Isla Ometepe verlaten. Op naar de Caribbean.

Isla Ometepe

Volgens de reisgids zouden we een scary ferry nemen, maar het was de snelste en meest uitdagende oplossing. Het was maar goed dat we het kaartje gekocht hadden voordat we de boot hadden gezien en we niet meer terug konden. Een drijvende badkuip, volledig volgestampt met mensen, beesten, een koelkast, levensmiddelen en alles wat je maar kan verzinnen om te vervoeren. Hele gezinnen met matjes, lakens en tassen vol met (wel)riekend voedsel. De onderste verdieping (tweede klas) was ingericht met "comfortabele" houten banken. De boot was nog niet vertrokken of iedereen begon te eten. Volgens Hans zijn de Nica's nog erger dan Chinezen: binnen het uur is het een grote vuilnisbelt en dan is de helft van het vuil al gewoon overboord gekieperd.
Wij waren zo slim geweest om eerste klas te boeken. Iets minder vuil en iets meer plek, maar hetzelfde programma. Onderweg hebben we onszelf bezig gehouden met het gadeslaan van vier louche uitziende jongens. Wij vonden ze niet te vertrouwen. Nou is het de vraag of er uberhaupt wel wat kan gebeuren op zo'n boot, gezien de drie dubbele checks en controles vooraf. We staan met naam en paspoortnummer wel twee keer geregistreerd. Of is dat om het identificeren na een ramp wat te vereenvoudigen?
Na 4 uur varen en erg harde billen doemde dan toch ons doel op: Isla Ometepe en de vulkaan de "Concepcion".

Ons hotel ligt aan het strand. De palmen en rieten parasols geven je een exotisch tropisch bounty gevoel. Alleen het water is zoet, dus zijn er ook andere bezoekers die gebruik maken van het meer.
Gisteren met de bus naar een agrarisch gebied gereden en vandaaruit gewandeld. Wat een positief verschil met de stadsmensen. Iedereen is hier verschrikkelijk aardig en vriendelijk. Het gebied is primitief, maar iedereen heeft een dak boven zijn hoofd en er lijkt voldoende te eten. Hier spelen de kinderen en zoeken contact met je, zonder dat er geld tegenover hoeft te staan. De kids vragen of ze op de foto mogen en vinden het geweldig als ze zichzelf dan terugzien op het scherm.
Er is alleen één nadeel: er wordt hier heel veel gespoten met waarschijnlijk zwaar gif. Overal zie je mensen op de fiets met grote gifcontainers op de rug. Onze hotelkamer ruikt ook al zo lekker naar verdelgingsmiddel. Het baat vooral niet. Gisteravond heel fijn opgeschrikt door een megakakkerlak. Het beest hebben we doodgeslagen met een schoen. Alleen zat daarmee de hele kamer onder de modder. Mmmm..... wat heerlijk, zo'n tropisch eiland.

Viagra nada

Op de valreep tot midden in de nacht het leven in Nicaragua besproken met Rigo. Ook het stroperverhaal verteld. Volgens hem waren het leguanen die geript zijn, vanwege het vlees en het hoge " viagragehalte". Er is één ranger werkzaam in het gebied. Vanwege zijn lage salaris peddelt hij liever in z'n bootje dan dat hij benzine moet kopen voor de motor. Het ligt in dezelfde orde als de benzine van de politie. Wanneer je wilt dat zij bij je langs komen na een inbraak, vragen ze eerst geld voor benzine.
Een beetje brak de volgende morgen de bus genomen naar Managua om vandaar verder te reizen naar Granada. Om ellende op het busstation te voorkomen, gekozen voor de UCA bus. UCA Managua, UCA Managua, UCA Managua. Spreek dit binnen 1 seconde uit en je weet dus niet waar de bus naartoe gaat. We werden uit de taxi gesleurd en in een 15 persoons busje gepropt, maar met onze bagage en onze formaten was dat Gods onmogelijk. Alles er weer uit laten halen en gewacht op een volgend exemplaar. Ondertussen de chaos bestudeerd op het busstation. Handen aan de spullen en bijvoorbaat een NO in de aanslag. Het was weer een belevenis op zich. En als je niet weet hoe je spullen moet vervoeren: leg het gewoon bovenop de bus.

Granada is evenals Leon een koloniale stad, maar met een compleet andere uitstraling. Geen studenten, minder bruisend, maar wel met meer geld om gebouwen op te kunnen knappen. Het toerisme neemt hier toe en dat heeft een positieve uitwerking. Alleen wordt er verschrikkelijk gebedeld en word je constant lastig gevallen met allerlei spullen die mensen aan je willen slijten. Blik op vriendelijke, maar telkens een vastberaden NO werkt het beste. En vooral niet teveel belangstelling tonen.
Vandaag door de stad gewandeld en zelfs een museum bezocht. Verder een strak reisschema in elkaar gezet voor de komende tijd. De boten die we moeten hebben varen maar twee keer per week, dus wordt het krap. Maar.... het moet kunnen. En als het niet lukt kunnen we gewoon terug om op tijd in San José te zijn. We varen naar de Caraïbische kust. Daar proberen we een bootje te vinden dat ons naar Costa Rica brengt. Er is geen georganiseerde manier om naar Costa Rica te reizen vanaf dat punt en het is dus ook niet helemaal legaal. Informatie ingewonnen bij een Nederlandse touroperator in Granada die ons verzekerde dat meer mensen dat doen. Het wordt weer een avontuur, maar zeker de moeite waard. Op deze manier varen we door een natuurgebied waar bijna niemand komt. Maar eerst tot maandag naar Ometepe. Een eiland waar we gaan wandelen en fietsen en waarschijnlijk ook gewoon even luieren. Het is vakantie!

Reserva Natural Isla Juan Venado

Na enige twijfel of we nog wel een nachtje wilden blijven, toch gebleven en een dachtocht gemaakt naar de Pacific. Het is waarschijnlijk de laatste mogelijkheid in deze vakantie om de westkust van Centraal Amerika te zien. Rigo, onze hotelbaas heeft er bovendien een aantal kano´s liggen die we mochten gebruiken.
Met de "onechte" bus (de schoolbus was leuker geweest) naar het strand, zo´n 20 kilometer verderop. Daar ontbeten en in de kano gestapt. Net achter de zee ligt een strook water waarlangs het mangrovebos groeit. Een prachtig natuurgebied van 22 kilometer lang, waar we onze kanokunsten konden botvieren. Het viel zeker niet mee. Het eerste stuk tegen de getijdestroom en de wind in. Het bleek letterlijk een harde dobber. Daarna werd het gelukkig makkelijker, maar toen werd de zon onze tegenstander. We waren erg goed voorbereid op deze tocht, maar de zon brandde door alles heen. We ziten nu dan ook als twee rode kreeftjes te zweten en te kreunen achter de computer.
De natuur is echt onbeschrijfelijk. Absolute rust, alleen het geluid van de bonkende oceaan in de verte en verder vogels, krabben en... Twee stropers die we mochten betrappen op het stropen van allerlei wild. Ze keken erg schichtig naar ons en wij naar hen. Het gaf geen fijn gevoel en we besloten om terug te keren. Gezien de zon maar goed ook, alleen de reden was niet zo leuk. Geen idee waar en hoe we dit moeten melden. Het natuurgebied is beschermd en we moesten dus entree betalen. Maar kennelijk is er niemand die het gebied controleert en beheert. Alle ruimte dus voor stropers en ander gespuis.
Terug op het strand nog uitleg gekregen van vissers over hun vangst. Vol trots lieten zij hun buit zien en vertelden de namen van de vissen erbij. Daarna weer naar Leon en snel nog voor sluitingstijd de kerk bekeken van de wijk Sutiaba. Deze buurt heeft zich altijd verzet tegen de overheersing van de Spanjaarden. Dus ook geen koloniale invloeden zichtbaar in de huizen. Dat wilden we natuurlijk even vastleggen op de foto. Er zat een dame voor haar huis die liever niet gefotografeerd wilde worden. We kwamen met haar aan de "praat", werden mee naar binnen genomen en werden zo deelgenoot gemaakt van haar leven. We hebben nog een tweede foto van haar gemaakt en die sturen we op. Het zal vast met eerbied en trots behandeld worden en komt achter een plasticje op haar lege muur te hangen. Van haar amigos uit Nederland.

Morgen vertrekken we uit Leon en gaan via Granada naar Isla Ometepe.

Cerro Negro

Vanochtend bij zonsopgang ons gemeld bij Big Foot, naar later bleek een hostel van een gesjeesde Australier. Hij is helemaal weg van vulkanen en doet er alles aan om toeristen de berg op te krijgen en met name op gekke manieren de berg weer af te laten zeilen. Met surfboard, sleetjes, al skiend, op een koelkast, op een omgekeerde tafel met stoel, maar ja, je mag het eerst wel zelf naar boven slepen.
In een pick-up truck, samen met 6 andere backpackers vervoerd naar de Cerro Negro. Alleen de autotocht naar de vulkaan was al de moeite waard. Door agrarische gebied met landbouw en veeteelt. Prachtige natuur en heerlijke geuren van onder andere de Eucaliptus.
De Cerro Negro is één van de 4 actieve vulkanen van Nicaragua. Op dit moment zit iedereen te wachten op een uitbarsting. Er is veel vulkanische activiteit in het gebied en de Cerro Negro heeft een patroon van ca 7 jaar. In 1999 was de laatste uitbarsting....
Dus veel stoom vandaag en heerlijke zwavelgeuren. Het meer in de buurt was vorig jaar nog 18 graden Celsius. Inmiddels is zwemmen niet meer mogelijk; het meer is opgewarmd tot 42 graden. Je merkt het ook aan het zand (zwarte grit) op de vulkaan. Vijf centimeter de bodem in en je verbrandt je handen.
Prachtige vergezichten, en onder andere zicht op nog een aantal vulkanen waarvan er nog 1 op uitbarsten staat en te gevaarlijk is om te beklimmen. Een wandeling over de kraterrand en voor Hans nog een tochtje de krater in. Een stijle afdaling en klim van 60 graden heeft hem nog een fijne schaafwond opgeleverd!
En toen kwam de afdaling. We zijn heel ordinair op ons voeten naar beneden gegleden. Het enige nadeel: de hele afdaling schoenen vol met steentjes en viezigheid. Maar dat was veel minder erg dan het gesjouw van een slee naar boven! En bovendien: Hans is mister Big Foot himself.

Dit weekend was een feestweekend. Een heilige (Sint Christophorus?) werd geëerd, met veel muziek en knallend vuurwerk. Ook een competitie van teams die 2 dagen over diverse vulkanen moesten klimmen. De eigenaar van ons hostel deed er ook aan mee, hij ligt nu voor pampus. Op de terugtocht van de vulkaan naar Leon midden in een processie beland. Iedereen op zijn paasbest achter een onbeduidend gevaarte aan. Zelfs de ijscomannen uit de stad deden eraan mee. Of het nu aan de feestdag ligt, ofdat het elke zondag zo is: in ieder geval is er in de stad niets te beleven. Bijna alles is dicht.

León

Gistermiddag en -avond León eens goed bekeken. Wat een ontzettend leuke stad is dit; overal levendigheid. Van het ene op het andere moment een gigantische tropische bui met onweer; we hadden beide nog nooit zo´n spectakel gezien. Soms was de hele hemel verlicht door wel 10 bliksemschichten. Toen het begon zijn we de kathedraal ingevlucht, zoals vele anderen. Om het water uit de kerk te houden gingen de deuren echter op slot, dus wij zaten ook opgesloten. Het gigantische gebulder werd nog eens versterkt door de akoestiek van de kerk.
Vanmorgen verder gegaan met het verkennen van de stad. Het straatbeeld is zo anders dan in Costa Rica. Er staan wel meer dan tien kerken in het centrum. Veel kleurrijke huizen en gebouwen. De stoepen zijn meestal meer dan een halve meter hoog; erg lastig voor gehandicapten (en die zijn er veel). In het trottoir doemen regelmatig gaten op: watermeters zonder putdeksels. Levensgevaarlijk dus, in de onverlichte straten.
Het barst er van de straatverkopertjes met tropisch fruit, gefrituurde mais, tortilla's, ijs, enz. Alleen een beetje dom dat er dan een stuk of vijf naast elkaar gaan staan die precies hetzelfde verkopen. We vroegen ons af hoe ze dat doen met die open frituurbakken in zo'n heftige plensbui. Geen probleem; je spant gewoon een groot stuk plastic tussen de lantaarnpalen.
Het is één grote kakafonie: "loteria, loteria, loteria!!", bellende ijscomannen, toeterende taxi's en blèrende kooplui. Iedereen doet erg veel moeite om zijn waar aan de man te brengen.Wat verder opvalt: de helft van de auto's is taxi, de bussen zijn oude Amerikaanse schoolbussen, veel vervoer met paard en wagen, fietsen, heel veel kleine winkeltjes met oude dametjes, prachtige verscholen patio's (evenals in ons hotel) en een heilig geloof in Maria.

Naar Nicaragua

Gisteren via dezelfde weg met de four wheel drive terug naar Liberia. Van daar met de Nica-bus naar Leon, Nicaragua. De reis verliep soepeltjes, maar de douane-formaliteiten waren een belevenis op zich. Van Costa Rica naar niemandsland vergde een half uur: iedereen uit de bus en in de rij voor de douane. Vervolgens allemaal weer de bus in, door een soort wasstraat gereden (ontsmetten?) en iedereen weer uit de bus en met zijn eigen bagage in de rij. We dachten dat de bagage door een röntgen-apparaat zou moeten, maar de rij stond slechts langs een houten tafel. Aan het het eind van de tafel stond een stoplicht, een soort rad van fortuin. We moesten zelf een knop indrukken en als het stoplicht op rood sprong mocht Hans van de Togt je vuile was inzien. Jammer genoeg hadden we beide groen. Het grappige was dat er niets geregistreerd werd en we de stoplicht-act net zo makkelijk hadden kunnen overslaan. Het hele circus duurde 2 uur, met de nodige aangifteformuliertjes en controles door de busconducteur.
Eindelijk Nicaragua! Wat een gigantisch verschil met Costa Rica. Langs de weg is het één grote vuilnisbelt waarin mensen en dieren leven. Af en toe een bewaakte villa, maar het merendeel bestaat uit sloppen; erg armoedig en vies. Wel zien we in de verte prachtige vulkanen.

Op dit moment zitten we in Leon, een ontzettend leuke oud-koloniale studentenstad. Ook hier weer een groot verschil tussen arm en rijk. Zo'n 70% behoort tot de laagste economische klasse (uit de geschiedenisles van de autistische parkranger). Een middenklasse bestaat er nauwelijks, dus hier de nodige bedelaartjes, schoenpoetsertjes en straatschoffies. Intussen loopt de rijke jeugd in keurig schooluniform een ijsje te eten.

Stoom en bubbels

Alleen logeren in zo´n accommodatie is meestal niet voldoende. Direct na de incheck word je van alles aangeboden aan activiteiten. Hans wilde graag de vulkaan beklimmen. Dat zou betekenen dat we eerst een tocht per paard van ongeveer 3 uur zouden moeten doorstaan. Dan 8 kilometer naar boven klimmen met een hoogteverschil van 1200 meter en dan dezelfde weg weer naar beneden en eindigend met nog weer 3 uur gehobbel naar de lodge. Het leek ietwat teveel gevraagd. Dus besloten we om het te houden bij een paardenrit naar de modderpoelen, zwavel- en stoom fumaroles. Een tocht van 7 uur op het paard en 2 uur lopen.
Het leek fantastisch. Totdat we de eerste honderd meter al moesten klimmen over glibberige stenen, banjeren door de modder en kuilen vol met regen. Nooit bedacht dat we met de paarden ook meer dan 400 meter moesten klimmen door het oerwoud. Echt doodeng en ongelooflijk zielig voor die beesten. Het voelde als een dikke toerist die zo nodig ook wat leuks moet doen, maar te beroerd om te lopen. Maartje had gelijk visioenen over struikelpartijen en hersenschuddingen en nog veel erger....
De tocht werd echter toch geweldig. Het was soms doodeng als we weer naar beneden glibberden om een rivier over te steken en het paard uitgleed in de modder. Maar we hebben het overleefd.
In een natuurreservaat een wandeling gemaakt langs allerlei poelen. Modder, stoom, zwavel, koper: er kwam van alles uit de grond geprut. Een prachtig natuurgebied met echte woudreuzen: nog niet zo groot gezien. En een geweldige gids, die ondanks het feit dat hij geen woord Engels sprak, ons veel heeft laten zien en "verteld". Niet zoveel beesten gezien, maar toch nog een aap, diverse vogels en een leguaan van meer dan 1,50 meter lang. Gelukkig op afstand...

Lodge Rincon de la Vieja

Opgehaald door een privéchauffeur, die later de eigenaar van het complex bleek te zijn. Een weg naar boven, letterlijk uit de rotsen gehakt. Op sommige stukken was er eigenlijk geen sprake meer van een weg.
Eenmaal boven belandden we in een soort paradijs, althans in onze ogen. Prachtige kamers in kleine huisjes tegen de helling gebouwd. Vol met bloemen in een oase van rust. Alleen wat grazende paarden en koeien en dat was het dan.




En dan het restaurant: alsof Gert en Mary hier een dependance hebben. Een eetkamer midden in de natuur, ingericht met een allegaartje aan tafels en stoelen. Super goed eten en voor het eerst geen ¨Gallo Pinto¨ bij het ontbijt (rijst met bonen). Erg prettig ook voor onze lichaamsgeur. We roken namelijk alleen nog maar naar het nationale gerecht.
Verder nog een Frans - Tjechisch gezin met 2 kinderen en erg veel Tico´s die overal en nergens aan het werk waren. Dat was het dan. Heerlijk! Hoewel de eigenaar ons grootgrondbezitter leek, regelde hij het wel goed voor z´n gasten en werknemers.