Japanse Alpen

Het is al weer even geleden dat we de Japanse Alpen inreden. Van Matsumoto, via Ena naar Iibama. Een landelijk gebied in een vallei met rijstvelden. Waar de tijd heeft stilgestaan en waar de stilte ook heel erg stil is en donker ook daadwerkelijk donker.
's Avonds lopen we met volle maan van het ene naar het andere dorp. Tussen de laaghangende nevel en de geur van houtkachels.




De boemel en de bus brengen ons in Magome waar we de voormalige postroute lopen tussen Kyoto en Tokio. Een dagtocht in de bergen, met kans op beren en wilde zwijnen. Om ze te verjagen moet je de bel luiden. Helaas weer geen beren vandaag, maar wel makaken, die zich aangepast hebben aan de menselijke activiteit. Ze maken handig gebruik van de elektriciteitsdraden en lopen (zoals survivalers doen) behendig tussen twee draden.

Ons airbnb is een modern en heel groot eigen huis. De tweede nacht slapen op de slaapzolder twee Fransen, waar we het natuurlijk weer erg gezellig mee hebben. We hadden graag nog een paar nachten willen blijven in deze mooie streek en in het prachtige huis. Dat is het nadeel om van te voren de reis vast te leggen; we moeten weer verder.

De tweede bestemming in de Alpen is Takayama. Een wat groter dorp, maar helaas erg ontdekt door de toeristen. De plaats is mooi, maar de drukte valt ons zwaar tegen. We besluiten om niet nog weer een dagtocht te maken naar het platteland (we zijn bang voor hordes toeristen) en blijven in Takayama om de ochtendmarkt en de rest van de stad te bekijken. In het openluchtmuseum Hida Folk Village is het helemaal niet druk en krijgen we dezelfde indruk van de oude boerderijen. Na twee nachtjes Rickshaw Inn, waarbij we de tweede nacht een mega kamer krijgen ter compensatie van de wc lucht de eerste nacht, reizen we naar Kanazawa.
Alle treinreizen zijn even prachtig. Ruige bergen, rivieren, en bossen die beginnen te verkleuren.

Kanazawa is het einde van de Alpen en ligt aan zee. We verkennen de stad op de fiets en bezoeken een van de mooiste tuinen van Japan (Kenrokuen) en het museum voor moderne kunst.

We eten bij de sushi-tent aan de bar, waar de Ipad alle gerechten laat zien en met een druk op de knop kunnen bestellen. Of je pakt ze gewoon van de lopende band voor je. De tafeltjes worden bediend door de shinkansen, die met gerechten keihard door de zaak rijdt en keurig bij het tafeltje stopt waar het moet zijn.

Voor we de volgend dag naar Uno vertrekken, nog wat zakelijke en administratieve regelzaken in de stad en is er nog net wat tijd over voor de Geisha-wijk van Kanazawa. En dan zijn we de Alpen weer uit.

Donderdag de 13de

Na nog een nachtje in Utsunomiya vertrekken we al vroeg richting Matsumoto. We hebben 4 uur de tijd om daar het wereldberoemde houten kasteel te bekijken, voordat we de plaatselijke boemel nemen naar Hata waar ons airbnb is.
Reizen met ieder een dubbele rugzak (grote voor de bagage, kleine als daypack) is op zulke dagen een crime. En natuurlijk hebben we veel te veel bij ons.

We zoeken een kluis waar onze kolossen in kunnen en gaan op pad. Nog even het fototoestel uit de tas halen....en daar valt het. Met een gebroken protectiefilter die met geen mogelijkheid meer van de lens te draaien valt gaan we op zoek naar een fotograaf die ons kan helpen. De VVV geeft goede adviezen en om een lang verhaal kort te maken; 3 uur en 10 kilometer verder zijn we nog niets opgeschoten. We hebben wel de glasscherven zonder krassen kunnen verwijderen en gelukkig doet het toestel het nog.


Een trein later zou een optie zijn, maar we krijgen de eigenaar van het B&B niet te pakken, dus rennen naar het kasteel, daarna naar winkel om iets te eten te halen en de kluis om de rugzakken weer op te doen en al hollend halen we net de trein.

Gelukkig zijn de eigenaren van het B&B zeer relaxed en worden we met open armen ontvangen. Of we het leuk vinden om 's avonds naar de onsen te gaan? Nou, dat lijkt ons wel wat. We worden met de auto weggebracht. De onsen ligt op een bergtop en heet niet voor niets Fine View, of Fine Biew, zoals onze gastheer zegt. De onsen is een belevenis op zich. Stiekem kijken we even af wat hier de gewoonte is. Voordat je het water ingaat, beland je in een mega grote badkamer, waar iedereen zich, al zittend op een krukje, uitgebreid wast en scheert bij zijn eigen spiegel en douchekraan.
Vanuit het buitenbad hebben we een prachtig uitzicht over de stad. Jammer genoeg staat er een wand tussen het mannen- en vrouwengedeelte.

Na afloop lopen we ruim 5 kilometer terug naar huis. Uitkijkend naar beren en uilen, die we beiden niet tegenkomen, jatten we de meest lekkere appels ooit gegeten. Maar hoe moesten we ook al weer lopen? Geen GPS bij ons, omdat de batterijen leeg zijn. En vergeten op de telefoon om het logeeradres te markeren. Na heel wat omzwervingen toch maar even facetimen met onze gastheer die ons gelukkig op komt halen. Pfff, wat een dag.

Over de goddelijke dingen in het leven

We maken een dagtripje naar het toeristische Otaru, maar verwachten er niet te veel van en gaan dus eerst naar het in onze ogen veel leukere Yoichi. Met nog geen doel voor ogen lopen we vanuit het station regelrecht een prachtig gebouw binnen. Het blijkt een whisky-destilleerderij te zijn. Ooit besloot een Japanner de kunst af te kijken van de Schotten en startte zo'n kleine 100 jaar geleden zijn eigen whisky merk, Nikka. Het is leuk om even te kijken en we vergapen ons aan de prachtige bouwwerken. Bij de gratis proeverij is het opeens niet meer zo stil en na afloop loopt iedereen wankelend het terrein af.

De volgende dag verlaten we het koude Hokkaido en gaan met de shinkansen terug naar het hoofdeiland Honsu. We overnachten in Utsunomiya, waar we een leuk klein appartementje als airbnb hebben, om van daaruit de volgende dag Nikko te bezoeken.
We missen de trein, waardoor we Utsunomiya nog wat kunnen verkennen. In een klein onopvallend tempeltje komen we dit prachtige exemplaar tegen, met een opvallende boodschap.












In Nikko zijn de tientallen tempels allemaal even prachtig.
De geschiedenis van Nikko gaat terug naar de 8ste eeuw. Het hele complex is inmiddels Unesco Werelderfgoed. Eén van de belangrijkste tempels staat momenteel in de stijgers, sterker nog, er is een grote loods omheen gebouwd. Binnenin de loods kunnen we tot boven het dak klimmen, wat een een hele mooie manier is om eens goed te zien hoe vernuftig zo'n tempel is gebouwd.

Hoe word ik een Japanner - deel 2

Opvallend is de uitgesproken liefde of aandacht voor bepaalde zaken. Natuurlijk kennen wij dat ook, maar toch lijkt het hier wel een beetje anders.

Liefde voor dieren

In de steden zien we niet veel huisdieren op straat. We zien ze wel in de parken, waar de honden en hun baasjes elkaar treffen. Er ontstaan hele conversaties tussen de bazen en bazinnen én ze spreken met elkaar af. Wie showt wie?
Om de honden verder het leven te veraangenamen zijn er automaten waar van alles voor de lievelingen te koop is.
Maar hoe kom je eigenlijk aan een hond of een poes in de grote stad? Nou, dan ga je naar de dierenwinkel. Hoever gaat de dierenliefde eigenlijk?

Liefde voor de schoonheid

Shinto gelooft in natuurgoden, die zich op allerlei manieren kunnen tonen. In prachtige natuur, maar ook in stenen, bruggen, beelden of bomen etc..
De wonderschone tempels en de manier waarop die gebouwd en ingericht zijn dwingen respect af. Adembenemende schoonheid.
Des te wonderlijker is de wijze waarop een stad gebouwd is en hoe alle huishoudens bijvoorbeeld van stroom voorzien zijn. Het valt niet te rijmen.



Liefde voor de medemens

Respect is een woord dat hier nog inhoud heeft. De conducteur draait zich om als hij de coupe uitloopt en maakt een buiging.
Je draagt een mondkapje als je een beetje verkouden bent, zodat je de ander niet kunt besmetten.
Blinden kunnen op straat het spoor haast niet bijster raken. Overal zijn blindengeleidetegels en signalen, tot je bijna gek wordt van de piepjes.
En gelukkig zie je hier mensen met een verstandelijke of een lichamelijke beperking gewoon op straat.


Maar als je een tatoeage hebt, mag je niet in de onsen. En openlijke homoseksualiteit moeten we hier nog tegenkomen.
Volgens een van onze airbnb-gastheren is de Japanse samenleving homogeen (we hebben inderdaad naast toeristen nauwelijks andere van origine buitenlanders gezien) en erg conservatief. Hij vindt daarom Japan maar saai.
Of wij dat ook vinden zoeken we de komende weken uit.

Geen beren in het wild, maar wel op de weg

Na het ontbijt scheiden de wegen van de jeugdherberggangers. Voor ons is het even slikken, want onze 'vrienden voor één dag' gaan allemaal naar een gebied iets ten noorden van waar we zitten om de beren op te zoeken. Wij kunnen helaas niet mee; we hebben voor 3 dagen een airbnb geboekt in Sapporo. Bovendien is het lastig om er te komen zonder auto.
De snik wordt nog groter als bij aankomst op het station blijkt dat we een andere route rijden en diverse keren van trein naar trein of bus mogen overstappen, wat ons 3 uur vertraging oplevert. De tyfoons van de laatste weken hebben dusdanige schade aangericht, dat er gewerkt wordt aan het spoor. Waar kennen we dat toch van? Toch is de NS niet te vergelijken met de Japanse Railway. Bagage wordt netjes uit de bus gehaald en onze rugzakken worden heel secuur uit de regen gehouden. En de voorlichting en begeleiding is echt fantastisch.

Bij aankomst in het 'cozy appartment' staat ons nog een verrassing te wachten. Het is klein, warm en bedompt; het keukentje erg vies en 'cozy' verwijst naar tl-verlichting en plastic serviesgoed. Moe van de lange dag blijk ik (Maartje) dan toch nog niet zo Zen te zijn.
Maar goed, na een mail aan de eigenaresse komt er morgen een schoonmaakster. We verzetten wat meubels waardoor er meer ruimte ontstaat, kopen aan de overkant wijn en bier en dan valt het uiteindelijk toch best wel mee.


De weerapp voorspelt voor zondag een regenachtige dag. Maar als om 11 uur de regen nog steeds niet is gevallen besluiten we om de Olympische skischans te bekijken. Wat een geweldige beslissing! Het is heel helder en vanaf het observatorium heb je een prachtig uitzicht op de stad.
We hebben nog tijd over en gaan aan de andere kant van de stad naar Moerenuma, een landschapspark aangelegd op een voormalige vuilnisbelt. De kou en de dreigende luchten maken het park tot een sprookje.

Tot slot nog een ramen eten in één van de beste tentjes van Sapporo om daarna thuis te komen in een keurig gepoetst appartement. Jammer dan van de beren, maar deze dag was super.

Onsen

Van Asahikawa reizen we naar Lake Kussharo, dieper het binnenland in. De trein rijdt een lang stuk langs de noordkust van Hokkaido die erg Nederlands aandoet met zijn duinen. Bijzonder om pal langs de zee te reizen met de trein.

We overnachten in een erg leuk Youth Guesthouse waar de eigenaar/kok het presteert om iedere dag een heerlijk Japans ontbijt en diner samen te stellen. Het eten bestaat iedere maaltijd uit diverse kleine hapjes, met vis, ingemaakte of gefermenteerde groente, zeewier, salade, misosoep, rijst en thee. Het is echt zalig.







































Vanwege de enorme wind en koude (het voelt in de ochtend aan als 0 graden), besluiten we om niet te gaan fietsen, maar om te wandelen. De wandeling voert ons naar het meer, met de onsen (natuurlijke warmwaterbaden) en een schiereiland.









's Avonds, zoals het in een jeugdherberg hoort, worden de verhalen uitgewisseld en zet een Japanse toerist de plastic flesjes Japanse jenever op tafel. Het spul is 20% en luistert naar de naam 'grote man' en 'mooie natuur'. Er moet net zoveel gedronken worden dat iedereen een leeg flesje als aandenken mee naar huis kan nemen. Het wordt steeds gezelliger en het plan wordt geboren om de zonsopkomst te bekijken vanaf een bergpas om zo de laaghangende bewolking in het meer te fotograferen.

Na een kort nachtje rijden we om 4.30 uur met een Duits stel en de gekke Japanner naar de bergtop. Helaas is het te bewolkt voor een mooie gekleurde zonsopkomst, maar het uitzicht is wel geweldig.

We rijden door naar een van de onsen aan het meer. Nog voor het ontbijt liggen we te dampen in een badje met prachtig uitzicht. We worden al steeds meer echte Japanners.

Hokkaido

Vanuit Tokio gaan we met de shinkansen naar Sapporo op het noordelijke eiland Hokkaido. De bullettrain raast met 340 km/h door het landschap. De helft van de tijd is er niet veel te zien door de oneindige hoeveelheid tunnels.
's Avonds wijzen we ons eten aan op de menukaart. Hans kiest iets wat op "beef" lijkt. Het blijkt een soep te zijn met onsmakelijke stukken runderdarmen, volgens de kok een lokale specialiteit.





























De volgende dag gaan we meteen door naar Asahikawa. We komen later nog wel terug in Sapporo, maar willen eerst nog de bekende herfstkleuren van het binnenland van Hokkaido meemaken. Een dreigende typhoon blijkt gelukkig af te buigen. In het hotel in Asahikawa is het bed zo slecht dat we om een andere kamer vragen en krijgen een veel grotere en luxere kamer met een prachtig uitzicht.

We maken een dagtrip naar nationaal park Daisetsuzan en wandelen rond Mt. Asahidake. We vertrekken bij -3 graden Celsius. De met sneeuw bedekte berg blaast continu stoom - met zwavellucht - uit. Helaas zijn de prachtige dieprode kleuren van de begroeiing al weer weg, maar ook zonder het felle rood is het landschap prachtig.

's Avonds worden we geweigerd bij een leuk uitziend klein eettentje en belanden we bij een traditioneel Japans restaurant. De onleesbare menukaart vertalen we nu maar door een foto te maken met de Google translate app, echt superhandig.

Zondag in het park

Het belooft heel mooi weer te worden en we vragen onze gastheer Takumi voor een 'natuur-cultuur' tip. Vlakbij zijn appartement blijkt een van de mooiste tempels van Tokio te staan die niet ontdekt is door toeristen. Op de weg ernaartoe komen we eerst langs een begraafplaats en daar zijn we dol op. Alle graven zijn een soort kleine torenhuisjes, met een wierook-altaar en een schouw waar bloemen en andere offers op staan. Als er dranken worden geofferd, is het blikje of het flesje alvast opengemaakt. Naast de graven staan 'offerstokken'; welke betekenis deze hebben moeten we nog uitzoeken. Ook de begraafplaats heeft een tempeltje; met drankenautomaat natuurlijk. Zouden ze in Japan ook een schoonheidscommissie hebben? Hoe dan ook, er heerst een hele vredige sfeer.

De tempel een stukje verderop ligt in een oogverblindend park, met prachtige beelden en waterpartijen. Ook hier weer een enorme rust. Boeddha doet zijn werk.

Op weg naar het station passeren we een park waar de omwonenden hun zondag doorbrengen met gezin, hond en ouders. Er wordt gewandeld, gespeeld, gerend, gefietst; alles zonder geluid :-). Op een bankje slaan we het tafereel gade en krijgen een beeld van 100 jaar geleden bij ons.

De middag brengen we door in het centrum van Tokio. Vanwege de hitte zoeken we ook hier weer een park op. We slapen even op het grasveld van het Imperial Palace en na sluitingstijd dwalen we door de straten van de universiteit.
Wat een heerlijke relaxte zondag in Tokio.

Hoe word ik een Japanner - deel 1

Na twee dagen Tokio vallen er al heel veel dingen op die zo anders zijn dan bij ons. Deel 1 van 'hoe word ik een Japanner'.

schoon
Het is overal ontzettend schoon en netjes. Er ligt geen papiertje op de grond, nergens zwerfvuil te vinden en van de vloer van de trein kan je eten. Ook hebben we nog geen hondendrol gezien. Sterker nog, de meneer die zijn hond uitliet spoelde de paal schoon waar zijn hondje net tegenaan had geplast.

rustig
We hebben nog nergens een stad meegemaakt waar haast geen geluid is. Zoveel mensen op straat, maar nergens herrie. Geen schreeuwende mensen, toeterende auto's, krijsende kinderen, schetterende muziek en loeiende sirenes. Zelfs voor het geluid van het toetsenbord wordt gewaarschuwd.



geordend
Waar je ook bent, overal wordt duidelijk gemaakt hoe je je moet gedragen, waar je moet wachten en hoe je moet staan. Zelfs in de ochtendspits wordt er niet gehold, niet voorgedrongen en staan en lopen mensen netjes in de rij.

behulpzaam
De mensen zijn verschrikkelijk aardig, behulpzaam en houden altijd rekening met de ander. Onze eerste aankoop uit een ticketautomaat werd bijgestaan door een behulpzame voorbijganger. Toen hij erachter kwam dat we de verkeerde tickets hadden gekocht (ze hebben hier heel veel verschillende vervoersmaatschappijen) werden de tickets uit onze handen genomen, ingewisseld bij een loket en werd het geld weer teruggegeven. Vervolgens bracht hij ons bij de juiste automaat en werden we naar de trein gebracht. En zo gaat dat hier. Mensen vragen of ze je kunnen helpen; wij vragen ons nu niet meer af of we de man of vrouw wel kunnen vertrouwen.

We beginnen met vis

Terwijl brandweermannen het pand schuin achter ons huis nog aan het nablussen zijn en de asbestresten nog verwijdend moeten worden gaan we van huis. Wiebe en Maartje Sr. brengen ons naar Schiphol. Intussen springen onze gedachten heen en weer tussen de brand en onze reis.
De vlucht van 11 uur verloopt vlotjes. Op het vliegveld van Tokio halen we eerst twee belangrijke dingen op; het gereserveerde apparaatje voor pocket-wifi zodat we vrijwel overal in Japan over wifi kunnen beschikken. En ten tweede de Japan Rail Passes, zodat we het hele land per trein door kunnen crossen. Het avontuur kan nu beginnen.

We zijn op van de lange reis en gaan erg vroeg naar bed zodat we ook weer heel vroeg uit de veren kunnen om naar de vismarkt van Tokio te gaan. De grootste vismarkt ter wereld is een belevenis. Het is één en al bedrijvigheid. Binnenkort gaat de vismarkt verhuizen naar een kunstmatig eiland. We zijn blij dat we de originele markt nog bezocht hebben.

Om 7 uur ontbijten we met sushi in een piepklein eettentje op de vismarkt. Om zoveel mogelijk gasten van een maaltijd te kunnen voorzien, worden buiten in de rij de bestellingen opgenomen. Wanneer je aan de beurt bent om te zitten, wordt je bestelling direct geserveerd.

De jetlag doet zijn werk. Eigenlijk willen we om 12.00 uur het liefste naar bed, maar dat is ook zo zonde van de tijd. Na wat relaxen in Ueno park storten we ons om 16.00 uur in bed en slapen eerst 3 uur voordat we in een Chinees restaurant in onze wijk (Fudo-Mae) een kleine maaltijd nuttigen. Ach ja, al die tekens lijken ook zo op elkaar.