Cuenca

Op een gammel stoeltje, met een zo mogelijk nog gammeler toetstenbord, schrijven we aan ons blog. Allebei op een andere computer aan een ander bericht. Ergernis ligt anders snel op de loer :-).
Het is de derde dag in Cuenca. Een middelgrote plaats midden in de Andes. Ook hier is het hoog, zo'n 2500 meter en dat merk je.

We vinden de stad leuker dan Quito; het is hier rustiger, schoner en er staan minstens zulke mooie Koloniale gebouwen als in Quito. Het is hier ook wat gemoedelijker en er heerst een meer relaxte Zuid-Amerikaanse sfeer. Ach ja en dan kan het ook gebeuren dat je naar een museum gaat voor moderne kunst, en dat je naar de collectie moet zoeken. Zaal na zaal is leeg, maar gelukkig toch nog 3 ruimtes waar wat te zien is. En het gebouw, met al z'n binnenplaatsen, is prachtig.

Op ongeveer 30 kilometer afstand ligt het Parque Nacionale Cajas. Onderweg van Guayaquil naar Cuenca rijden we er al doorheen. Zondagochtend 08.00 uur haalt de taxichauffeur ons op om ons te droppen bij het registratiepunt. We mogen onze naam, paspoortnummer, leeftijd en nationaliteit daar achterlaten. Voor de statistieken, nemen we aan, want er is verder niemand die controleert of je het gigantische grote gebied weer verlaat. Een kaart van het gebied is niet voorradig. Er is wel een aantal gemarkeerde routes aangegeven, dat dan weer wel. We doen het dus met de markering, een foto van de kaart (lang leve het digitale tijdperk) en de GPS van Hans. Tja, en dan gaat het om vertrouwen...

We plannen om eerst een rondwandeling te maken langs een groot meer en daarna nog 2,5 uur verder te lopen naar een punt op de weg waar de chauffeur ons komt halen. Hoewel we af en toe wat stijgen en dalen, is dit normaal gesproken prima te doen. Maar de hoogte (ca 3900 meter) nekt me. Een paar stappen stijgen en ik word zo duizelig als wat. Pap in de benen en een loodzwaar gevoel. Voetje voor voetje schuifelen we langs het meer en maken we de meest prachtige foto's. De wandeling rond het meer weten we te voltooien, maar het punt op de weg waar we hebben afgesproken met de chauffeur gaan we niet halen. Gelukkig hebben we een telefoonnummer. Dat is reuze handig als de mobieltjes geen bereik hebben en de dame achter de receptie geen 06 nummers kan bellen. Gelukkig komt er een bus langs, die ons een mega dure lift verschaft ($4,-). En dan komt het allemaal toch weer goed :-).

Vandaag kaartjes gekocht voor de busreis morgenochtend vroeg naar Macas. Volgens de dame van ons vorige hotel moet het een prachtige tocht zijn. Het is altijd weer afwachten of het genieten van de mooie uitzichten het wint van de angst om met bus en al het ravijn in te storten. Ik hoop altijd maar weer dat de chauffeur 's avonds ook heelhuids thuis wil komen. Morgen dus naar Margarita. We zijn benieuwd wat we daar aantreffen. Het wordt vast wel weer erg leuk. Kan niet missen.

Geluk op de Galapagos

Hoewel we al weer drie dagen geleden van de Galapagos vertrokken zijn, toch nog even wat meer over onze belevenissen.

De groep bestaat uit 12 personen, afkomstig uit Engeland, Amerika, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland en ontwikkelt zich tot een heel hecht leuk gezelschap. Het is een gemeleerde groep van midden twintig (Hannah, Lisa), dertigers (Piya, Richard & Nadine), vijftigers (Brandon & Deanne), zestigers (Willy & Maria), tot een zeventiger (Margit). Margit, in Ecuador luisterend naar de naam Margarita, woont inmiddels al weer 5 jaar in Ecuador en heeft met haar reisorganisatie gedurende 30 jaar tours naar de Galapagos georganiseerd. Een erg actief en levendig mens. Ze woont in Macas en we gaan haar over een paar dagen opzoeken. Een ander bootje van dezelfde rederij vaart met ons op, maar we ergeren ons aan meerdere personen uit het gezelschap op die boot. We treffen het met onze groep.

Op de laatste avond meren we aan in Puerto Ayora en gaan we even stappen. We hebben de grootste lol in een karaoke-bar. Bij het afscheid maken we snel een groeps-whatsapp aan en op dit moment wisselen we nog constant berichtjes en selfies (sealfies) uit vanover de hele wereld. Het is een reislustige groep.









De zee is bij tijd en wijle behoorlijk heftig. Tijdens het varen is het niet mogelijk om een douche te nemen en het is een hele uitdaging om zonder blauwe plekken in bed te belanden. Het is echt wennen.
Terwijl wij ons druk maken om de deinende zee, maakt de engineer zich een beetje zorgen over een rammelende motor. Als gevolg daarvan meren we aan in de hoofdstad van de Galapagos, Puerto Baqueriz Moreno op Isla San Christobal. Een mooie gelegenheid om het museum over de Galapagos te bezoeken. De monteur van de rederij is er niet gerust op en vaart een nacht mee. Deinende zee is tot daaraantoe. Maar stuurloos dobberen op zee is geen prettig idee.

De zee is overdag redelijk rustig en een bron van natuurschoon. Iedere dag snorkelen we minimaal één keer en iedere keer hebben we het meeste geluk van de wereld. Het is alsof we aan het zwemmen zijn in een gigantische screensaver. Na een paar keer tussen de haaien te hebben gezwommen worden we te enthousiast en zwemmen we achter een knoeperd van een haai van minstens 2.5m aan. Maar dat blijkt een gevaarlijk exemplaar en we worden direct uit het water geroepen. Zo snel mogelijk iedereen de panga in! We treffen het weer: de groep is nog compleet.
Even verderop weer gewoon het water in waar we als in een tropisch aquarium meezwemmen met gigantische zeeschildpadden en stekelroggen. Om de haverklap komt er een zeeleeuw nieuwsgierig langs je heen zwemmen op minder dan een meter afstand.
Eén dag zwemmen we tussen twee grote rotsen door. Hoewel de zee er nog geen 50m diep is, is het water zo helder dat we dicht bij de bodem wel 30 haaien zien rondscharrelen.
(Met dank aan  Richard voor de onderwaterfoto).

Ook aan land hebben we veel geluk. Het was maar de vraag of we de albatros zouden zien, want die is normaal in december vertrokken, maar we treffen nog een stuk of 5 jongen die zitten te wachten tot hun ouders terugkomen met een lekkere visoliemaaltijd.
Een van de laatste dagen zien we vanaf het land een grote groep zee
schildpadden, die zich opmaken voor de nacht om eieren te kunnen leggen. Lang leve de natuur en de voortplanting. We zijn getuige van een stel parende zeeschildpadden. Hoe mooi wil je het hebben?

Galapagos

Even heel snel een berichtje, als teken van leven. Het is de laatste middag op de Galapagoseilanden die we spenderen in een stadje op Santa Cruz, Puerto Ayora. Sinds een week weer even onder de mensen, met zeebenen en het gevoel dat ik op de boot zit. Ik wiebel alle kanten op. Nooit gedacht dat ik varen zo leuk zou vinden. Maar dan natuurlijk wel varen langs de Galapagos eilanden.

Hans zit naast me en kopieert de foto's naar een memorystick. Ik heb geen idee hoeveel het er zijn, maar het zijn er duizenden.

De week is omgevlogen. We hebben zoveel gezien en gedaan, dat het voor nu onmogelijk is om alles op te schrijven. Morgen, als we weer in de stad zijn, berichten we uitgebreider. Maar voor nu een snelle opsomming wat we allemaal hebben gezien: fregatvogels, blauw- en roodvoet Jan van Genten, albatrossen, leguanen in alle soorten en maten, hagedissen, red-billed tropicbirds, meeuwen, zeeleeuwen met heel veel kleintjes, en gezwommen met haaien, zeeschildpadden, zeeleeuwen, tropische vissen, diverse roggen, zeeegels en zeesterren. De volgende keer als we hier zijn, gaat er een onderwatercamera mee.

Zicht op Quito

Vanuit de Nationale bibliotheek in Quito even een berichtje.
In 4 dagen hebben we al heel wat gezien van Quito. Het is een moderne stad in wording met een oud koloniaal centrum. Redelijk relaxt voor Zuid-Amerikaanse begrippen. Er zijn zelfs stoplichten en zebrapaden, alleen die laatste weten de automobilisten nog nieterg te waarderen. Met gevaar voor eigen leven moet je hier oversteken. We zijn misschien wel een van de weinige wandelaars. Voor ieder trajectje wordt hier de taxi genomen. En wij stomme Hollanders lopen natuurlijk liever.



Zo ook naar de Capilla del Hombre, een prachtige kapel ter nagedachtenis aan het gedachtegoed van Guayasamin, de moderne schilder van Ecuador. Wat een imposant werk heeft deze man gemaakt.
Naast de kapel bewonderen we ook zijn huis en atelier. Hij heeft er vast heel hard voor gewerkt, maar het huis en zijn verzamelingen zijn om je vingers bij af te likken.




Aan het einde van de middag trakteren we onszelf op een etentje in de beste tent van Quito, Zazu. Het blijkt een sjieke bedoening, komen wij aan in ons kloffie met dikke wandelschoenen. We mogen toch naar binnen en worden wat weggemoffeld achter een muurtje. Maakt niet uit, het eten is heerlijk. Op zoek naar een excuus voor zulke buitensporigheid, komen we erachter dat we exact op deze datum (2 december) 7,5 getrouwd zijn. Alle reden dus voor een feestje.

Woensdag, een heldere dag, stijgen we met de periferico (kabelbaan) naar 3900 meter en willen we naar de vulkaan lopen. Maar help, de hoogte doet ons de das om. Klaarblijkelijk zijn 3 nachten slapen op 2800 meter niet genoeg om een wandeling te maken naar 4500 meter. We halen de vulkaan niet, maar genieten wel erg van het geweldige uitzicht. Tussen de wolken door hebben we zicht op verschillende besneeuwde vulkanen in de omgeving. En natuurlijk een prachtig zicht op Quito, dat zich over 70km uitstrekt.

Oud et10-er Cees woont in Quito. Natuurlijk moeten we even bijpraten. Hij neemt ons mee naar een restaurant dat uitkijkt op Quito by night. We kunnen nu wel zeggen dat we Quito op verschillende manieren bekeken hebben. Het is tijd om verder te reizen. Morgenochtend vliegen we naar de Galapapos eilanden. We schrijven weer als we na de Galapagos in Guayaquil zijn.

Ecuador

Zondag vertrekken we naar Ecuador. We hopen dit keer weer een blog bij te kunnen houden. Maar dat zal niet overal meevallen, want de planning is om 8 dagen op de Galapagos te verblijven en later nog een week in de jungle.

Verdere verloop in Sri Lanka

Het was een beetje overmoedig gedacht om met de hele familie op pad ook nog tijd te hebben om het blog bij te houden, los van het feit dat er weinig plekken met internet zijn. Dus dat hadden we na een paar dagen maar opgegeven. Als je geinteresseerd bent vertellen we er graag persooonlijk over en we hebben nog een aantal mooie en leuke foto's.

Negombo

In de ochtend gaan we op weg voor een tocht over een door Nederlanders gegraven kanaal. Vanwege de kerstfestiviteiten op het kanaal kunnen we daar niet varen en gaan we langs het mangrovebos dat tegen de stad aan ligt. De stadsgezichten, vele vogels, fruit bats en zelfs een paar varanen maken het een geslaagd tripje.
's-Middags lekker met zijn allen in de Indisch oceaan "gezwommen".
Daarna gingen we eropuit om naar een mooie hindoe-tempel te wandelen, die vanwege de feestdagen gesloten bleek te zijn.
De volgende dag rijden we naar Anuradhapura. De chauffeur lijkt erg te vechten tegen de slaap en we blijven vragen voor hem verzinnen om te voorkomen dat ie indommelt. Of er wordt te veel gedronken met de feestdagen, of hij is gewoon echt ziek.
We dringen aan op een koffiepauze en als we weer vertrekken blijkt Annemarie op een natte bank te hebben gezeten. Haar broek is zeiknat en stinkt naar pis.
Vanwege de regen die met bakken uit de hemel komt blijven we de rest van de dag in het hotel.
Mahesh, de chauffeur, gaat direct naar bed.

Aankomst in Sri Lanka

Na een relaxte vlucht met de nieuwste Airbus dubbeldekker zijn we redelijk op tijd geland in de buurt van Colombo. Chauffeur Mahesh reed ons direct door naar het in kerstsferen gehulde Negombo. Bij de meeste mensen langs de hoofdweg staat er een kerststal voor het huis, de een nog mooier dan de ander.
Het hotel is sfeervol en het heerlijke  kerstdiner is van het huis. De dj ging lekker los, maar wij gingen total loss vroeg naar bed. Van de muziek en het vuurwerk hebben we weinig meer meegekregen.

Sri Lanka

Zondag 23 december vertrekken we naar Sri Lanka  Dit keer met zijn zessen: Maartje Senior, Annemarie, Remco, Sam, Maartje en ik.

Senior, Maartje en ik vliegen vanaf Schiphol en Annemarie, Remco en Sam vanaf Düsseldorf  Beide vliegtuigen hebben een tussenstop in Dubai, dus daar treffen we elkaar (hopelijk ;-). Vanaf daar vliegen we samen naar de hoofdstad van Colombo, Sri Lanka, vanwaar we meteen doorreizen naar het relaxte Negombo.

Via Bangkok naar Nederland

Van Vientane reizen we per bus terug naar Bangkok, via de friendship bridge. Na 9 uur en weinig slaap komen we aan in Bangkok.

Daar bekijken we nog het Royal Palace, een ongelofelijk groot complex met veel pracht en praal.

Nam Lik eco-village

Vanochtend zijn we naar het Nam Lik eco-village vertrokken. We worden op de afgesproken tijd opgehaald met een mini-van en moeten een eindje verderop in Vientiane een kwartiertje wachten omdat er misschien nog 5 of 6 mensen meegaan. Het kwartiertje wordt een uur en de mannen van het busje lopen een blokje om naar het busstation om klanten te ronselen. Zoals gewoonlijk vertrekt de mini-van als alle 11 zitplaatsen zijn opgevuld. De Chinese chauffeur rijdt als een gek door dorpjes, toetert iedereen van de weg, haalt alles in en we denken dat de schokbrekers het niet tot Vang Vieng redden. Dat laatste zullen we nooit weten, want na twee uur mogen wij eruit. We worden van de hoofdweg opgepikt door een aftandse pick-up en worden naar het eco-village gebracht.
Het blijkt een geweldige plek te zijn, diep in de rimboe en aan een prachtige rivier. De beheerder, Richard, is een maffe Franse bioloog en insecten-expert, gitarist, kunstschilder, kok en kampioen dubbele salto op de ski!! De gemeenschappelijke ruimte staat vol met vitrines met insecten, spinnen en slangen op sterk water. Daarnaast houdt ie nog twee boa constrictors, kameleons, wees-aapjes, enzovoort.

Naast ons is er nog een ander Nederlands stel en een Belgische AIO-er die de weaver ants bestudeert. We slapen in mooie blokhutten op palen en dat Richard kok is geweest wordt meteen duidelijk bij de lunch. Er is geen menu; alle gasten eten wat de pot schaft, maar dat is dan ook voortreffelijk.
's Middags gaan we kayakken. We worden stroomopwaarts getrokken met een motorboot en in een schitterende omgeving aan ons lot overgelaten. Bij de laatste stroomversnelling gaat het mis, komen we dwars op de stroomrichting te liggen en we slaan om. Maartje kan nog net de zak met de camera redden, maar ondanks dat ie in een speciale zak zit zijn we bang dat de camera is overleden. Met veel moeite bereiken we zwemmend een rots, waar een jongetje met een longboat roerloos blijft zitten. De camera blijkt gelukkig droog, de boot met peddels is nog in Hans' bezit en zijn sandalen drijven nog onder de boot. En ondanks dat we niet zo'n zwemmers zijn, is het heerlijk om even in het water te plonsen.
 

Er is veel te zien en we mogen gebruik maken van allerlei materiaal. Aan de overkant van de rivier wandelen we naar de waterval. Hans heeft nog energie over en maakt gebruik van de mountainbike. De tocht voert langs onder andere diverse kalkoventjes waar houtskool wordt gemaakt. De derde dag nog een wandeling over wat in het regenseizoen het orchideenpad is, waarna we na de lunch met Richard en de Laotiaanse eigenaar David terugrijden naar Vientiane.

Vientiane, de hoofdstad

Na een tocht van bijna 10 uur met een minivan belanden we in de hoofdstad. Van meerdere mensen hebben we gehoord dat er niet zoveel te beleven is, maar wij vermaken ons prima. De temperatuur is aangenaam, zo'n 25 tot 30 graden en er is veel te zien. Na een nachtje in een redelijk duf hotel verkassen we naar een prachtige plek wat meer aan de buitenkant van de stad, met tuin en balkon. Ook hier weer vergane glorie, maar het deert niet. De sfeer is helemaal in orde.
Opvallend in de stad is het aantal vogeltjes. Zoveel hebben we er in heel Laos nog niet gezien. Het lijkt ook wel dat ze zich hier meer bewust zijn van het belang van natuurbehoud, getuige ook de muurschildering. Jammer alleen dat deze op de muur van de Amerikaanse ambassade staat en dat er bij het nemen van de foto's gelijk een bewaker toesnelt. Verder ook hier weer allerlei vogeltjes in kooitjes, die je kunt kopen en vrijlaten voor Boeddha.

Op het grote plein aan de Mekong wijst een een of andere strijder naar de overkant (Thailand) waar hij zelf is gesneuveld. Het nieuw aangelegde parkje en boulevard worden voor allerlei doeleinden gebruikt. Er staat fitnessappartatuur en iedere avond wordt er een openbare aerobicsles gegeven. Heel wat stedelingen doen mee.
De tweede dag huren we fietsen en voelen ons al snel inwoners van de stad. We crossen de hele stad door en belanden van de ene Wat in de andere Wat, bezoeken een LAO Food festival en nemen onderweg ook nog een schooltje mee. We raken aan de praat met een vader die tussen de middag het eten van zijn zoon verzorgt. Ondertussen houdt hij een oogje in het zeil bij de andere overblijvers. Geen idee of hij ook doorheeft dat het eten van een van de kinderen verorberd wordt door een wel erg hongerig meisje.

 

Na twee nachten natuur komen we nog 1 dagje terug in de stad. We doen nog wat hoogtepunten waar we niet aan toegekomen zijn, onder andere de oudste tempel en het nationaal monument (Phra That Luang). Tot slot nog een tempel in de buurt van ons hotel, waar geen toerist te bekennen is, alleen praktiserende locals waar we met verbazing naar blijven kijken.

Plain of jars

Met een lichte hoofdpijn zijn we nieuwjaarsdag verder gereisd naar het oosten, met Phonsavan als eindbestemming. De reis was prachtig, maar wel erg bochtig en de busruimte redelijk krap. Op het laatst kon Hans alleen nog maar op zijn handen zitten om de pijn dragelijk te houden.

Phonsavan is een nieuwe stad, die ongelooflijk hard groeit en daardoor ook ontzettend lelijk is! Maar gelukkig vonden we op de berg net buiten de stad een leuke accommodatie. Een kamer in een soort berghut met eigen open haard. Verder was het een beetje vergane glorie, en denkt de eigenaar waarschijnlijk nog steeds dat hij erg chique is. De knipmessen doen de deur voor je open en kijken het eten zo'n beetje van je bord (terwijl het niet te eten is). Maar prima voor twee nachten.
In de buurt van Phonsavan is een aantal 'plain of jars'. Plaatsen waar allemaal stenen kruiken liggen, waarvan nog steeds niemand exact weet waarvoor ze gebruikt zijn en hoe oud ze zijn. Waarschijnlijk werden de doden hierin begraven en zijn het heilige plekken. Het doet een beetje denken aan onze hunebedden en Stonehenge in Engeland. Het is fascinerend om te zien.
Onze gids had drie verschillende verhalen over de kruiken, vanuit de Lao visie, vanuit de Hmong (het volk dat hier leeft) en vanuit Unesco onderzoekers.
De gids was een verhaal apart. Hij wist ons veel Mhong verhalen te vertellen; allemaal met een mystieke en spirituele achtergrond. Maar hij wist ook van geen ophouden. Hij nodigde ons ook uit om met hem de bergen in te gaan, te jagen op eekhoorns, zwaluwen te vangen met netten en vissen te vangen met behulp van explosieven. Nadat we een opmerking hadden gemaakt over het belang van natuurbescherming hield hij op. Waarschijnlijk toch een beetje gekwetst.

Het gebied in deze regio is heel hard getroffen door de Indochina-oorlog en de geheime oorlog van de CIA, die samen met de Mhong tegen het communisme vocht. Hier zijn de meeste bommen en explosieven gevallen van heel Zuid-Azie. Aangezien er nog heel veel niet ontploft is (UXO - unexploded ordnance), sterven er per jaar nog steeds 60 mensen en raken er talloze mensen gehandicapt. Het zorgt er ook voor dat de arme bevolking niet in staat is om nog niet onderzochte stukken land te exploiteren, waardoor ze ook arm blijft.
We hebben het voorlichtingscentrum van MAG (Mines Advisory Group) bezocht en 's avonds in een guesthouse de film over de geheime oorlog van de CIA bekeken. Indrukwekkend, maar ook ongelooflijk wat hier gebeurd is. Volledige waanzin, waar niemand beter van geworden is.

Oudejaarsavond

Oudejaarsavond kreeg een totaal andere wending dan we vantevoren bedacht hadden. Na een paar wijntjes in de stad en heerlijk roddelen over alle voorbijkomende toeristen (het is soms beter dan welke Oerol voorstelling dan ook) vertrokken we naar ons hotel. De stad was een beetje tam en wij moe van onze vroege monniken-activiteit, dus was het misschien beter om naar bed te gaan. Vlak bij ons hotel zat nog een lokale kroeg waar we, na een lichte opfrissing, besloten om nog een biertje te kopen.



We vroegen om een biertje, maar de kroeg bleek helemaal geen kroeg. Het was een gezellig samenzijn van een Lao familie. Op straat hadden ze kleden neergelegd en ze zaten met z'n allen rond een grote maaltijd. De kratten bier ernaast, de straat afgezet met pionnen en het hek versierd met ballonnen. Muziek kwam uit een laptop, aangesloten op een paar boxen. Het zag er allemaal erg gezellig uit. Een van de gasten sprak een beetje Engels. Een enorme nicht met een vriendje in Nederland, die het allemaal wel interessant vond; en Hans het meeste. We werden van harte uitgenodigd om aan te schuiven en mee te feesten en dansen.
Er was van alles op voorraad, waaronder de lampionnen die al de hele avond in de lucht hingen. Natuurlijk hebben we er een gekocht, onze wensen voor Laos en Boeddha erop geschreven, aangevuld met de wensen van alle andere gasten, en hem opgelaten.
Het werd een hilarische avond. Een onvergetelijk begin van een nieuw jaar vanuit een willekeurige straat in Luang Prabang in Laos.

Happy New Year

Vandaag de zonsondergang bekeken vanaf Pou Si, maar helaas was het net vandaag bewolkt. Toch een mooi plaatje geworden.

De kroegen zijn voorbereid op een groot feest.

En er hangen de hele avond al allemaal grote lampionnen met kaarsjes in de lucht. Echt een geweldig gezicht.

Ook voor jullie een gelukkig nieuwjaar!

Wat-lopen in Luang Prabang

Luang Prabang is inderdaad een sfeervolle en vredig kleine plaats, waar de Mekong en Nam Kha samenkomen. Op de eerste dag maken we een grote wandeling kris-kras door de stad, voornamelijk van de ene Wat naar de andere. Een Wat is een monnikenklooster, met minimaal 1 groot Boeddha-beeld. We raken in gesprek met een novice (leerlingmonnik) en hij vraagt of we op een avond Engelse les willen komen geven.

's Avonds vinden we een bijzondere eettent voor Laos fondue, geen toerist te bekennen, waar iedereen zijn eigen eten kookt op een hot pot, die in een gat in de tafel wordt gehangen. Op een soort pan op het vuur kun je vlees braden, terwijl je in de rand van de pan soup met groenten en noodles kunt koken. De Laotiaanse variant op ons steengrillen. Heerlijk!

De volgende dag bezoeken we het voormalige paleis van de koning, dat nu nationaal museum is. Een hoop pracht en praal, waaronder veel internationale geschenken. In de garage staan een aantal geweldige old timers.

Via een bamboebrug lopen we nog even naar de overkant van de Nam Kha en zijn net op tijd terug voor de Engelse les in het klooster. Ook Aynsley gaat mee. Het is een belevenis op zich. In een oud klaslokaaltje zitten een stuk of 15 drukke puberende leerlingmonnikjes, waarvan er maar een paar in staat zijn een hele Engelse zin te maken. Maar het is erg leuk om te doen en het klooster op deze manier te zien.

Vanochtend zijn we om half zes opgestaan om te zien hoe de monniken een tocht door de stad maken om eten en soms geld in te zamelen bij de bevolking. Ze hebben allemaal een afgesloten pan bij zich waar alles in wordt gestopt. Langs de straten zitten her en der groepjes mensen klaar met hun gift. De monniken eten alleen 's ochtends om 7 uur en om 12 uur. In de middag en avond mag er alleen worden gedronken.

Vanavond is het Oudjaar en we zijn benieuwd naar wat ons te wachten staat. Er zijn veel aankondigingen in de toeristische restaurants en bars, maar ook de lokale bevolking viert Nieuwjaar, maar er zijn nog veel meer Nieuwjaar vieringen, waaronder die in april (en dan gaat het om het jaar 2555).

Morgen gaan we met een minibusje naar Phonsavang, naar de Plain of Jars. We hebben besloten om voor de resterende dagen niet meer de lange reis naar het zuiden te maken, maar in het noorden te blijven. Er is hier nog genoeg te zien.

Kerst in Laos

Onze kerst begon op kerstavond met een gezamenlijke maaltijd met onze Nieuw-Zeelandse reizigers, die we een paar dagen daarvoor ontmoet hadden in onze lodge. David van 76, een gepensioneerd hoogleraar cardiologie en zijn vrouw Aynsley van 68 bleken aangenaam gezelschap, met heel veel reisverhalen en enorme droge humor. David had voor een echte 'kersteend' gezorgd en had tevens de opdracht gegeven om de meegbebrachte Christmaspudding klaar te maken. Met een glaasje Lao Lao was het heerlijk en het gaf een echt kerstgevoel.

Eerste kerstdag zijn we met z'n vieren in een heel comfortabel privebusje met chauffeur richting het oosten vertrokken. Erg prettig dat we uitgerekend die dag eigen vervoer hadden, want Hans bleek behoorlijk ziek en moest af en toe 'erg nodig'. Onderweg kwamen we langs heel veel Mhong (een van de minderheden in Loas) dorpjes, waar alle kinderen traditioneel gekleed waren en ballen naar elkaar gooiden. Inmiddels weten we het te betekenen had: voor de Mhong was het nieuwjaar en op die dag komen de inwoners van diverse dorpen bij elkaar en gooien de meisjes en de jongens ballen naar elkaar om zodoende kennis met elkaar maken. Het schijnt dat in de weken na nieuwjaar er veel huwelijken gesloten worden.

Na 6 uur rijden kwamen we aan in Nong Khiau, een klein dorpje aan de rivier Nam Ou. Ons huisje was een kleine deceptie na onze heerlijke lodge in Nam Tha, maar we moesten het er maar mee doen; er was verder niet veel meer beschikbaar. Hans is direct naar bed gegaan en Maartje had gelukkig een goed boek.

Vanwege de gezondheidsperikelen van Hans besloten we om een paar dagen te blijven en het even rustig aan te doen.

Tweede kerstdag een boottripje gemaakt stroomopwaarts op de Nam Ou. De omgeving is idyllisch, maar ook hier al behoorlijk vervuild. De rivier wordt voor van alles gebruikt; riool, afvalverwerking, afwas, was, maar ook als bron voor het eten. Nu het water laag staat wordt het wier geplukt en gedroogd en daarna gebakken als een soort koekjes bij de rijst. 

De derde dag vond David het wel welletjes met de diarree van Hans en de meegbrachte huisapotheek werd geopend. Diarreeremmers en een antibioticumkuurtje deden direct al wonderen, zodat we 's middags een wandeling naar de grotten konden maken. Eerst een stuk langs de rivier en daarna dwars door de rijstvelden richting de bergen. Het is werkelijk wonderschoon hier. Sommige mensen zijn arm, maar het leven hier is zeker niet onaangenaam te noemen. De grotten hebben we bereikt, maar het bleek nog een enorme stijle klim die we halverwege hebben afgebroken. Het begon al te schemeren en het zou levensgevaarlijk geweest zijn om verder te klimmen. Wel jammer, want de grotten hier hebben een enorme historie. Met name gedurende de Indo-Chineese oorlog hebben de grotten als schuilplaats gediend voor de geurilla's. Wel zijn we de grot die als officiersruimte diende ingeweest.

Nog steeds in het gezelschap van de Nieuw-Zeelanders zijn we de 28ste per boot vertrokken naar Luang Prabang. Ook nu weer een prachtige tocht door een geweldig mooi landschap. Maar ook hier zal dit niet lang meer mogelijk zijn. Er wordt hard gebouwd aan diverse dammen, om het land (maar ook de landen eromheen) van stroom te kunnen voorzien. Een keer raden wie hier verantwoordelijk voor is! Overigens zijn we ondertussen ook meer te weten gekomen over onze eerste boottrip over de Nam Tha en het dorpje waar we bij de mensen thuis hebben geslapen. Er is wel vaker een logeerpartij bij de bootsman, maar meestal gaat er dan een gids mee. Ook dit dorp zal niet lang meer bestaan. Zij en de inwoners van 19 andere dorpen worden gedwongen om hun huizen te verlaten en plaats te maken voor de dammen die hier gebouwd gaan worden. We hebben geen idee wat voor gevolgen het nog meer zal hebben, maar het is in ieder geval desastreus voor de natuur en de bewoners in de directe omgeving. Het doet echt pijn om dit te zien en te horen. Lang leve de vooruitgang!