Scholenbezoek

We hebben inmiddels in twee dagen al 5 scholen bezocht.

Ook dit is weer erg speciaal. We worden overal heel officieel ontvangen door de head-teacher / principal en leden van de community. De community kiest een chairman die een verantwoordelijkheid heeft in de samenwerking met de school. En verder zijn er parent representatives en gewoon leden van de community die betrokken zijn bij de school.

De ouders zijn een belangrijke factor in de school. Beslissingen van de school worden pas genomen als de ouders het ermee eens zijn. Het Catharina Fonds (CF) stimuleert deze participatie ook. Er wordt pas geld gegeven als ook de school en de community hun best doen om zaken voor elkaar te krijgen. Een vorm van co-financiering / chipping in.

De regering betaalt een aantal leraren en de head-teacher. Dit zijn opgeleide mensen. Maar het aantal leraren dat een school toegewezen krijgt is nooit voldoende om het aantal kinderen les te geven. Er zijn dus ook (niet-opgeleide) leraren die door de ouders (soms) worden betaald en een paar leraren worden gefinancieerd door het CF.

Ook in de bouw van leslokalen is er sprake van co-financiering. En hoewel iedereen hier erg arm is, lijkt het wel goed te werken. Een school in de binnenlanden, die pas sinds kort een bijdrage krijgt van het CF, heeft in een zeer korte tijd zelf twee leslokalen en bankjes gefinancieerd. De ouders hebben hier daadwerkelijk koeien voor moeten verkopen. Deze school, Mopia, is tot nu toe de school die de meeste indruk heeft gemaakt. In een sneltreinvaart wordt hier het onderwijs ontwikkeld in een geweldige co-operatieve sfeer. En de ontvangst was er een om van te dromen.

Aankomst in Namanga

Met z’n vieren op weg naar Namanga nog even een shop aangedaan in een buitenwijk van Nairobi. Op zoek naar een telefoonkaart, want dat is hier heel erg belangrijk. Iedereen heeft een mobiel (ook de Maasai mensen in de bush) en ze bellen voor iedere vraag die maar in ze opkomt.
De weg van Nairobi naar Arusha (Tanzania) gaat langs Namanga. Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe weg, die nog niet af is ?
Het is opvallend dat het overal zo schoon is; geen plastic en vuil langs de weg, zoals in veel andere landen. De Maasai, die met hun kuddes geiten en koeien door de velden trekken, zijn zich heel erg bewust van het gevaar van zwerfvuil. Zij ruimen het zwerfvuil, als dat er al is, dus op. Ze zijn sowieso heel erg natuur- en diervriendelijk in tegenstelling tot de mensen in de stad. Koringo vertelt er graag over. Zo worden de ezels in de stad misbruikt en moeten ze veel te zwaar werk doen. De ezels worden door de Maasai met respect behandeld en krijgen alleen een lichte belasting.

Na aankomst in Namanga een meeting met de boardmembers van de Keniaanse NGO. Met elkaar het programma besproken op een heel democratische wijze. Iedereen mag zijn zegje doen, iedereen mag speechen. Daniel, de vice voorzitter, oogt als een Mandela die op een heel formele en  rustige wijze iedereen in zijn waarde laat.
De dames van de staff en het bestuur zijn zeer geemancipeerd en vrouwlievend. Maartje werd nog even apart genomen met de vraag of zij wel echt samen op een kamer wilde slapen met Hans.
Lois Puly schrijft ook een boek over vrouwenbesnijdenis. Nog eens kijken of we hier een keer met haar over kunnen praten. Het is zo’n interessante vrouw.

’s Avonds met leden van de NGO en de staff voetbal gekeken. Wat een happening. Ze zijn natuurlijk met z’n allen voor Nederland! Wij blij dat Nederland gewonnen heeft. Dat wordt zondag feest!
In twee dagen al zoveel gedaan, gezien en gehoord dat het lijkt of we hier al weken zijn. We voelen ons hier enorm karibu (welkom). Asante (dank je wel).

Aankomst in Nairobi

Na een prima vlucht van 7 uur geland in Nairobi. Het duurde ‘even’ voordat we aan de beurt waren om een visum te kopen, maar dan heb je ook wat. Een dikke sticker en tig formuliertjes rijker stonden we na 1,5 uur in de aankomsthal.
Daar stonden (John) Koringo en Paul (Kinyua) reikhalzend naar ons uit te kijken. Zij hadden al 5 uur staan wachten (ze wilden de files in Nairobi omzeilen om maar op tijd te kunnen zijn en ze hadden Jeroen immers beloofd heel goed voor de gasten te zorgen!). In een geleende auto in het pikkedonker over een onverharde weg vol kuilen naar Maasai Safari Lodge aan het Nairobi National Park. Dat alleen al was een belevenis. De lodge is alleen per auto te bereiken en levensgevaarlijk om te lopen.
Het bleek een geweldige lodge te zijn. Echt zo’n koloniaal aandoend geheel, met bamboe meubels, diverse terassen, een zwembad en een prachtige tuin. En overal zaten ‘onzichtbare’ bewakers om ons (en de leeuwen die ’s nachts naar het zwembad komen) heel goed in de gaten te houden. We kregen allebei een eigen huisje dat we vriendelijk hebben afgeslagen. Tja, het is ook lastig als je als getrouwd stel twee verschillende namen hebt.
De speciaal voor ons gebleven kok heeft nog een heerlijke maaltijd bereid. Geen kilo geitevlees (voor € 6,-), zoals op de menukaart stond, maar gewoon een bescheiden portie vlees en groente.
De volgende ochtend nog gewacht op de eigenaar die uiteindelijk niet kwam opdagen. Dit is Afrika!

Vluchtgegevens Kenia

De oude wijken

La Boca en San Telmo zijn twee oudere wijken van Buenes Aires, waar de chic zich inmiddels verre van houdt. Hoewel op sommige plaatsen de ´arbeiders´,´handwerkers´ en ´kunstenaars´ zich behoorlijk aanpassen aan het toerisme, is het leven in deze wijken toch echter. In één keer voelden we de eigenheid van de stad en deze sprak ons veel meer aan dan de modernere stukken van BA.

Verder waren we getuige van een wegafzetting van de politie en allerlei voorbereidingen van de ME op het Plaza de Mayo. Inmiddels is ons Spaans al zover gevorderd dat we van de taxichauffeur begrepen dat dit dagelijkse kost is als reactie op de (economisch gerichte??) demonstraties.

De vakantie besloten met een geweldig etentje buiten op straat in Palermo. Ook ´s avonds is het hier nog zo´n 25 graden. Nu moeten de spijkerbroeken weer aan om in Nederland niet te bevriezen.

Buenos Aires

Aangekomen in Buenos Aires is het even wennen aan de warmte van 35 graden bij een hoge luchtvochtigheid. Vanuit het prachtige hotel Art eerst de wijk verkend, waar we een indrukwekkend kerkhof zien. Binnen blijkt dat Evita Peron er begraven ligt. Maar al snel worden we door de portier van het kerkhof gejaagd, want het is bijna sluitingstijd. Door even aan te sluiten bij een groep met gids kunen we toch nog een glimp van haar graf opvangen.

Buenos Aires is met 15 miljoen inwoners en evenzoveel honden best groot. De uitlaatservice doet goede zaken, maar kan met meer dan 10 honden tegelijk niet voorkomen dat de drollen in de straat worden achtergelaten. En met die hoge temperaturen hier is de air niet altijd even bueno.
Verder is het opvallend dat allerlei hotels, restaurants, maar ook kleine eetgelegenheden de deur op slot hebben. Je moet aanbellen om binnengelaten te worden.

Vandaag op weg naar het MALBA museum met Latijns-Amerikaanse kunst toevallig langs een fleurige kerst-expositie van gerecycled verpakkingsmateriaal gelopen. Heel verrassend!

Mas tonino´s

In Puerto Madryn besloten we om maar niet de geijkte tour naar de pinguins en zeeleeuwen (geeuw) te doen. Dolfijnen gaan spotten is toch leuker, ook al is de kans niet zo groot ze te zien. Met een halfgevulde reuzen-zodiac gingen we voor drie uur de oceaan op. Het was uitzonderlijk goed spotweer en we zagen tientallen op vis jagende en springende dolfijnen. Zelfs de schipper was verrast en enthousiast en de drie uur werden er vier.

Tonino´s

Even heel snel. Morgen gaat de wekker al vroeg. Later meer tekst, maar deze foto moest gewoon even erop gezet worden.

Voor dood liggen

Alvorens weer een binnenlandse vlucht te maken hebben we een kerkhof bekeken. Dit was echt een belevenis. De kisten staan bij de nieuwere graven meestal in het zicht (met een kleedje erover) en tussen allerlei persoonlijke relikwieen. Verder was het er een ongelooflijke bende.

Gisteravond in Trelew geland en naar Puerto Madryn gereden. Het is hier zo´n 30 graden en om half twaalf liep de stad nog half ontbloot langs de pier te paraderen. Vanaf nu zitten we nog een week in de warmte. Heerlijk. Vanavond in de tuin van het hotel onder een boom een wijntje gedronken. Het is voor het eerst dat we ´s avonds buiten kunnen zitten.

We zijn hier vanwege Península Valdés, een beschermd schiereiland op honderd kilometer afstand van Puerto Madryn. Het gebied staat bekend om de mogelijkheid om walvissen te zien, maar die zijn helaas net weg. De zeeolifanten zijn daarentegen wel te zien: ze liggen 5 weken bijna roerloos op het strand om te vervellen. Al die tijd komen ze nauwelijks van hun plek af en eten dus ook niet. We hebben er op 5 meter afstand naar zitten kijken.

El fin del Mundo

De laatste 4 dagen van ons verblijf in Patagonie zijn we dan eindelijk in Vuurland (Tierra del Fuego). Alleen al vanwege de naam een zeer belangrijke plek voor Hans. Het hotel is een weelde aan luxe, althans voor onze begrippen. En het uitzicht is eindeloos: zodra het een beetje helder is kijken we uit over Ushuaia en het Beagle kanaal.






De eilanden in het Beagle kanaal zijn het meest interessant. Al duizenden jaren geleden werden ze bewoond door de Yamana, een nomadenvolk dat per boot aan eilandhopping deed. De eilanden waren de bridges tussen  Argentinie, waar het hout het beste was, en Chili, waar veel guanaco´s leefden. Compleet naakt reisden zij het gebied door. Een fantastische manier om af te vallen: ze hadden 7000 calorien per dag nodig om in leven te blijven.


Tegenwoordig zijn de eilanden het domein van zeeleeuwen en diverse vogels. We hebben twee boottochtjes gemaakt langs de eilanden en een vogeleiland bezocht. De kolonie aalscholvers was ontroerend mooi.

Oud en Nieuw stelde hier niet zo veel voor. Ook dit feest is een familieaangelegenheid. Met Kerst is er meer vuurwerk afgestoken dan met Nieuwjaar. We hebben ons vermaakt met een fles wijn, boek en toastjes met ´plastic´ kaas. Het leven kan soms zo simpel zijn.

Fitz Roy

Op eerste kerstdag naar een mis geweest in het golfplaten kerkje. De binnenkant bleek gelukkig van hout en met een jas aan was het toch nog redelijk warm. Het was een ´interactieve´ dienst van een hechte gemeenschap, waar vrolijke liederen a capella werden gezongen. De pastoor hield een verhaal over kindje Jezus en hield daarbij een klein zigeunerbeeldje in zijn handen, dat na afloop door iedereen gekust mocht worden.

Gisteren en vandaag twee grote wandelingen gemaakt in het Parque National los Glaciares. We treffen het opnieuw enorm met het weer, heel zonnig en flinke wind. Vanochtend was zelfs de Fitz Roy, de hoogste piek van het park (3400 meter), vanuit ons hosteria goed zichtbaar. Na onze klim naar de mirador kwam de top maar niet uit de wolken.

Minpuntje is dat het hier wat drukker is met wandelaars, waardoor we minder beesten zien. Maar nog altijd meer dan de anderen; de parkieten waren nog niemand opgevallen.

Kerst

Nog voor de kerstboodschappen even een natuurgebied bezocht bij El Calafate. Nou ja, natuurgebied! Inmiddels was het de bouw- en afvalput van de stad. Wat ooit een prachtig kweldergebied was, behorend bij Lago Argentina, is nu een stinkende plas, inclusief dooie hond en schapenlijk.
Lago Argentina is wel mooi. Prachtig van kleur (aqua) en erg vogelrijk. Om de flamingo´s te fotograferen heeft Hans het smeltwater van de gletsjer 100 meter doorstaan.

Kerstavond hebben we heel huiselijk doorgebracht. Met een mooie fles wijn, heerlijke kaasjes en brood en Yahtzee. Kerstmuziek op de achtergrond. Wat wil een mens nog meer?

We spreken inmiddels Spaans als een kind van 2. We gebruiken actief zo´n 100 worden en spreken in zinnen van 5 woorden. Maar we redden ons ermee. Zeker als we ergens onze zinnen op zetten, zoals vanochtend toen we aankwamen in El Calchèn. We voelden ons als Josef en Maria die bij de volle herberg aankwamen. Ons hosteria was overboekt en we mochten verhuizen naar het hotel ernaast. Echt niet. Dat was zo´n ongezellige bedoening, daar wilden we niet bivakkeren. We zijn gewoon blijven zitten en het is gelukt. Straks nog naar de mis in het kerkje van golfplaten en dan is het kerstgevoel compleet.

De gletsjers

De laatste dag in Torres del Paine bestond uit een stevige klim naar Lago Grey. Aangezien we daar opgepikt zouden worden door een boot, hadden we tijdsdruk.
Maar onze conditie wordt steeds beter en de kuiten steeds voller. Met andere woorden: we konden het ´makkelijk´ aan.

Met de boot de zijn we langs de gletsjer gevaren. Wat een natuurgeweld! En gelukkig kwam speciaal voor ons even de zon door. Verder was het ´s middags een druilerige bedoening met zo mogelijk nog druilerige Amerikanen aan boord.


De dag erna hebben we het park verlaten. Gewoon door weer eens zelf te reizen, zonder gidsen en taxi´s. Ondanks de enorme vertraging die we opliepen was het voor ons echte vakantie. Alles zelf regelen is toch echt veel leuker.
Midden in de nacht zijn we in El Calafate (Argentinie) beland. Een dorp wat voor de helft uit locals en voor de andere helft uit toeristen bestaat. Het is de uitvalbasis voor diverse tours, onder andere een bezoek aan de Perito Moreno. Deze gletsjer hebben we er gelijk maar achteraan geplakt. Dit keer waren de goden ons goed gezind: prachtige luchten en zon. Met donderend geweld kwamen met regelmaat de stukken sneeuw en ijs naar beneden gezeild.

Je raakt gewoon niet uitgekeken.
Morgen even een dagje rust en inkopen doen voor de kerst. Eerste kerstdag verkassen we weer naar een natuurgebied in Argentina, rondom de piek Fitz Roy.
Op dit moment zit ik met adrenaline tot aan mijn oren achter de PC. We zijn de foto´s aan het bekijken en hebben een virus opgelopen op de memorycard. Ik geloof dat het weer goed gaat komen, maar even schoten alle beelden aan me voorbij en zag ik alles in de digitale prullenmand verdwijnen. Dus nu maar snel een DVD laten branden in de hoop dat de DVD niet gebroken thuis komt (wanneer hadden we dat ook al weer eerder meegemaakt?).
Oh ja, voor de echte vogelaars. de aquila in Punta Arenas bleek een Caracara. Soms weten eigenzinnige reizigers meer dan park rangers.

Torres del Paine

Het is niet te geloven, maar zelfs hier is er internet (via een satellietverbinding). Sinds donderdag verblijven we in Parque Nacional Torres del Paine; een adembenemend mooi gebied.Al meerdere wandelingen gemaakt, wat af en toe niet meevalt, gezien de wind en de blaren en conditie van Maartje.


Al veel fotogenieke beesten vastgelegd. In het park leven 250 soorten vogels, 25 soorten zoogdieren en er groeien hele bijzondere planten. Deze wijsheid hebben we van een leuke meid die ons gisteren, samen met een privechauffeur, het park heeft laten zien.

Net als in Europa in de bergen is het weer hier erg onvoorspelbaar. Het ene moment is het super warm en schijnt de zon. Binnen letterlijk 2 minuten kan het enorm stormen en regenen. Zelfs onze gids werd gisteren totaal verrast, wat ons een compleet nat pak opleverde.

Verder herrijzen er oude tijden. We slapen in hutten. Weliswaar niet meer op matjes zij aan zij, maar wel op slaapzalen op stapelbedden. De hut waar we nu verblijven is wat luxer (we hebben een eigen kamer met stapelbed), maar het eten is echt afschuwelijk. Gisteren 3 happen van het diner naar binnen gewerkt. Vanmorgen met honger aan het ontbijt begonnen en ook maar 3 happen gegeten. En dat wil wat zeggen…..

Morgen nog een dag lopen en dan eindigen we bij een gletsjer in het park. De dag daarna gaan we naar El Calafate in Argentinie.

De Straat van Magallanes

Na een prachtige vlucht over de Andes zijn we beland in Punta Arenas: een lelijke plaats maar wel van historische waarde. Gelukkig zijn we hier niet voor de plaats, maar voor de omgeving. Punta Arenas ligt tegenover Vuurland, waar we met Oudjaar zijn. Dus al vrij zuidelijk. Het is dan ook tot 23.00 uur licht.
Gisteren een wandeltocht gemaakt naar een top met een prachtig uitzicht over de Straat van Magalhaen. In een keer kwamen de verhalen van de ontdekkingsreizigers tot leven. De tocht ging door een natuurpark, waar behalve wij nog slechts twee andere Nederlanders liepen. Verder niemand gezien en genoten van de diverse bijzondere vogels. Op de foto, jawel, een aquila.

Aan het eind van de middag naar een pinguinkolonie geweest, met Magellan pinguins. Ze kwamen net terug van het vissen en liepen in colonne naar hun nest. Net dronken obers. Het was geweldig om te zien. Maar misschien nog wel mooier was het landschap. De zon gaf een prachtige gloed aan het gras en de zee. Soms lijkt het wel of we op Terschelling of in Schotland zijn. Maar dan doemen de besneeuwde bergtoppen weer op en realiseren we ons dat Patagonie echt uniek is. Fotograferen met twee toestellen is dan wel een uitkomst. We hebben al meer dan 200 foto`s gemaakt. Ook van struisvogels en flamingo`s.

Het is tot nu toe prachtig weer; erg zonnig en de wind valt ontzettend mee.
We vertrekken zometeen naar het park Torres del Paine, waar we 5 dagen zullen blijven en trekkings gaan maken. Waarschijnlijk is er in de refugio`s geen gelegenheid om te internetten.

Weer wakker

Het idee van de wijnvrije eerste vakantiedag stond ons toch niet aan. Het was een hele tippel gisteravond naar de supermarkt, maar het plan om op bed nog een wijntje te drinken gaf genoeg energie. Toastjes en kaas in het mandje en...... shit, een afgezette drankafdeling; alcoholpreventie vanwege de presidentsverkiezingen. De foto was snel genomen, nog voordat de beveiliging ons vermanend toesprak.

Ondanks dit alles heerlijk geslapen en fit de stad in.
De citytrip begonnen in de metro. Vandaag pas echt ontdekt dat Santiago een miljoenenstad is. Druk!!!! En natuurlijk ook met mensen die het niet zo nauw nemen. Halverwege de dag kwamen we erachter dat de portemonnee helaas niet meer in onze broek zat. Toen waren we dus echt wakker.
Gelukkig hebben we alles kunnen regelen en viel de schade mee. Verder erg genoten van deze leuke stad. Het is een stad van tegenstellingen. Het centrum doet denken aan New York, met veel hoogbouw rondom een paar wat oudere gebouwen. Het centraal station heeft een nevenfunctie als overdekte markt, helemaal geweldig. Om het centrum heen staan nog oude, echt Zuid-Amerikaanse wijken, zoals La Recoleta. En overal waar je bent zie je de hoge bergen (met sneeuw) van de Andes om je heen. Dat maakt de stad heel bijzonder.

Morgen vroeg op voor de trip naar Punta Arenas.

Santiago de Chile

Na 24 uur vliegen en hangen op diverse vliegvelden zijn we ontvangen door een geweldig welkomstcommittee op Santiago. Het is even schakelen: het is hier 30 graden. Wel lekker hoor.
We vallen met ons neus in de boter. Er zijn presidentsverkiezingen. Maar in plaats van een mega drukte is het erg rustig en relaxed. Bijna alle winkels en restaurantjes zijn dicht. En uit voorzorg is er tot 20.00 uur geen alcohol te verkrijgen. Aangezien het maar de vraag is of we dat tijdstip gaan halen, zal de vakantie waarschijnlijk beginnen met een wijnvrije dag.

Vluchtgegevens

Voor de thuisblijvers

 

Voorbereidingen Patagonie

Afgelopen maanden bezig geweest met reisgidsen lezen en een globale route bepalen.
We vliegen naar Santiago (Chili) en gaan zuidwaarts door natuurparken, langs vulkanen en meren. In het merengebied vieren we Kerst.
Vervolgens over gletsjers richting Ushuaia, de meest zuidelijke stad ter wereld. In Ushuaia vieren we Oud en Nieuw.
Daarna weer naar het noorden, via Península Valdés naar Buenos Aires (Argentinie)

Weer thuis

Zondag en maandag zat er vanwege de fysieke gesteldheid niet veel meer in dan in de buurt te blijven van San Jose. Nog een paar uurtjes in San Pedro besteed; een centrum bij San Jose met veel uitgaansgelegenheden. In de praktijk blijkt het niet veel voor te stellen. Het meest opvallend zijn twee rollerskate-hallen en twee grote malls, opgezet volgens de verschrikkelijke Amerikaanse formule.
In het bijgevoegde kaartje de route die we uiteindelijk hebben gevolgd. In het commentaar is te lezen hoe de route in Google Earth te bekijken is.
Bij de overstap op het vliegveld in Florida weer de bekende veiligheidsmaatregelen moeten doorstaan.
Dinsdag volgens schema op Schiphol geland; het zit er weer op ;-(

Grensproblemen

Ons oorspronkelijke plan, om bij San Juan del Norte de grens over te steken naar Costa Rica, werd door Rastaman ten sterkste afgeraden. De afgelopen dagen waren er veel problemen in het grensgebied geweest met wapen- en drugssmokkel.Het risico om een paar dagen vast te komen zitten leek ons geen goed plan. Dus de enige optie die over bleef was met dezelfde boot weer terug te keren naar San Carlos, om vandaaruit per boot de officiele grens bij Los Chiles te kunnen nemen. Het vooruitzicht van weer twee dagen in een boot was niet erg aanlokkelijk, maar we durfden niet anders.
Gelukkig was de boot bijna leeg en dat gaf een relaxter gevoel. Bovendien hadden we nu ruimte voor onze grote lijven. (De Nica´s zijn allemaal zo klein en de stoeltjes zijn vooral niet geschikt voor ons).
Halverwege de rivier een tussenstop voor één nachtje in El Castillo. Een schattig rivierdorp, met een oud Spaans fort bovenop de berg.
De volgende dag verder met de boot en vanaf Los Chiles met de bus naar San José. Het was echt een dag van afzien: we stonden om 04.30 op en we waren om 20.00 uur in het hotel. De overgang van Nicaragua naar Costa Rica was weer erg groot. Helemaal gezien het feit dat we de afgelopen dagen geen auto´s hadden gezien.
San José is nu, aan het einde van de vakantie, een veel nettere en veiligere stad dan we aan het begin van de vakantie vonden. Het is zo gek om te merken dat alles zo relatief is.
We hebben vier weken rimboe overleefd, zonder een enkele kleerscheur. Alleen nu heeft het buikvirus bij Maartje toegeslagen. Gelukkig zitten we in een erg prettig hotel met een schone wc en warm water. En dan is luxe toch niet meer relatief.

Rastaman

San Juan del Norte is een plaats van 2500 inwoners en bestaat pas sinds een tiental jaren. Het toerisme staat nog in de kinderschoenen en de logeermogelijkheden zijn dan ook beperkt. We waren de boot nauwelijks afgestapt of we werden al aangesproken door een merkwaardig uitziende neger. Onze eerste reactie was NO!! Maar al spoedig kwamen we met de rastaman in gesprek. Hij bood ons een leuke cabin aan, dat nog niet in de reisgids zou staan. Een beetje wantrouwend gingen we mee om te kijken. Langs de drumband, die alle reizigers met een roffel onthaalde, achter rastaman aan.
De cabin bleek een geweldig huis, gebouwd in de stijl van de streek. De rastaman, die zichzelf ook zo noemde, woonde ernaast in een zelfde huis en hij was bezig met een derde exemplaar. Edgar, zoals zijn echte naam was, bleek een super maffe vent. Van oorsprong kok op de grote vaart, later hotelkok in buurland Costa Rica en sinds acht jaar weer teruggekeerd naar zijn geboortegrond. Inmiddels ook gids, entertainer, levensgenieter en een soort voorman / initiator in het dorp. Dat werd bieren in de plaatselijke eetgelegenheid. Rastaman had heel veel te vertellen!
De volgende dag nam Rastman ons mee naar zijn geboorteplaats Greytown. Deze plaats is in de oorlog (begin jaren 80) totaal verwoest en inmiddels door het oerwoud overwoekerd. Na een hike van ongeveer twee uur kwamen we bij het kerkhof. Een van de weinige overblijfselen die Rastaman ism diverse buitenlandse overheden gered had uit de klauwen van het oerwoud. Het is ongelooflijk te bedenken dat het dorp nog maar 24 jaar niet meer bestaat. (San Juan del Norte is de vervanger van Greytown, maar ligt een paar kilometer verderop.)
Na het zweterige oerwoudbezoek bracht Rastaman ons naar de Blue Lagoon, waar we heerlijk hebben gezwommen. Op de terugweg nog even geinformeerd bij de plaatselijke vissers naar de vangst van de dag. De twee kilo zware makreel smaakte echt geweldig! Rastaman was de kookkunst nog steeds machtig en bleek een voortreffelijk vertegenwoordiger van de relaxte Caraibische sfeer. Erg jammer dat we maar twee nachten konden blijven.

Naar San Juan del Norte

Vierentwintig uur varen; de eerste nacht met de ons inmiddels vertrouwde badkuip over het Nicaraguameer. De tweede helft met een geweldige bootbus over de Rio San Juan. Het was wat veel van het goede, maar aangezien de boten maar twee keer per week uitvaren kon het niet anders.
De enige manier om in San Juan del Norte te komen is per boot. En als er dan maar zo weinig mogelijkheden zijn, dan laten ze natuurlijk niets en niemand aan de kant staan. Overvol en beladen met zelfs een ijskarretje voeren we richting de Atlantische oceaan. ¨Vol is vol¨ kennen ze hier niet. Telkens als er weer wat bijkwam, werd er geschoven met de lading, zodat de boot in balans bleef. De stroomversnellingen in de rivier werden heel zorgvuldig overgestoken. Toen uiteindelijk de eerste mensen van boord gingen, liet de bootsjongen een diepe zucht. Ook hij vond het wat teveel lading en dat wil wat zeggen.
Midden in het oerwoud werden er mensen (en alles wat ze bij zich hadden) aan wal gezet. Soms op voor ons onbegrijpelijke plaatsen. Niets geen ligplaats of steigertje, nee gewoon een sprong aan wal.
Verkoop van frisdrank en levensmiddelen aan boord werd geregeld door een bootje dat langszij kwam varen. Snel werd iedereen voorzien van de nodige versnaperingen en daarna ging het weer volgas vooruit.
Het gebied is prachtig. Volgens de reisgids vormen deze regenwouden de longen van Centraal Amerika. Er komen 36 rivieren uit op de San Juan en het water stroomt ontzettend snel. Op sonmmige plekken is de rivier wel 350 meter breed. Na El Castillo (halverwege de rivier) is er geen dorp meer te bekennen, alleen af en toe een kleine nederzetting.
Toch is het water hier enorm vervuild. Er drijft gelig schuim op het water en er groeien heel veel waterhyacinten. Volgens een bioloog die we ontmoetten heeft dit verschillende oorzaken: gebruik van chemicalien in de landbouw, overbemesting, afval van de snel toenemende bevolking en toeristen. Er is hier zoveel te doen op het gebied van voorlichting, scholing maar vooral aan politieke overtuiging en financiele steun! We worden er soms wel een beetje moedeloos van.

Nog meer Isla Ometepe

De ellende van de kamer bleef niet beperkt tot die ene kakkerlak. Zodra een van ons zich omdraaide in bed, zat de vering in je lijf gedrukt. En tot overmaat van ramp ging het ook nog lekken tijdens een gigantische onweersbui. Met handen en voeten brachten we de lekkage ter sprake en het werd direct geregeld. We kregen een super de luxe kamer, voor dezelfde prijs. Met terras en hangmatten! Dit was het sein voor een dagje echt relaxen. Luieren en lezen in de hangmat, terwijl de tropische cocktail bezorgd wordt.
De dag erna gelijk al het vet weer verbrand tijdens een mountainbiketochtje. Het zweet eraf gespoeld met een duik in het Nicaraguameer en aan het einde van de dag Isla Ometepe verlaten. Op naar de Caribbean.