Naar Laos

Vandaag reizen we door noord Thailand om uiteindelijk de meest noordelijke grensovergang naar Laos te kunnen nemen. De reis begint met de nachttrein. Het blijkt geen luxe express te zijn, zoals beloofd door het ticketbureau, maar een ongelofelijk boemel die op elk stationnetje stopt. Na 5 minuten hebben we al pijn in ons rug en proberen we met kleding de stoel en de rugleuning iets comfortabeler te maken. Geen wonder dat iedereen om 20.00 uur al wil pitten. De bedden worden opgemaakt, maar Hans past er met geen mogelijkheid in. We overleven het zonder diefstal en besluiten nu niets meer te regelen via een bureau, maar alle tickets direct bij het vervoersbedrijf te kopen (zolang ze een klein beetje Engels spreken, want anders houdt het op).

Na een ontbijt met noedels en varkensvlees op het busstation in Chiang Mai hebben we een zeer luxe bus naar Chiang Rai. Drie uur liggen in brede stoelen doet alle hobbels weer vergeten. De laatste rit maken we met een lokale bus. Ook deze rit zit mee; het is zondag en er zit haast niemand in de bus, waardoor we breeduit kunnen zitten. In Chiang Khong passeren we de grens, steken de rivier over (Mekong) en komen aan in Houay Xai (1 van de 7 schrijfwijzen: iets opzoeken op een kaart en vergelijken met de reisgids is hierdoor haast niet te doen).

Wonder boven wonder krijgen we voor $ 35,- plus 1 dollar voor 'overtime' een 30 dagen visum. Zijn wij blij dat we in Bangkok er geen 50 euro voor hebben betaald. Een afwisselend comfortabele tot zeer oncomfortabele reis van meer dan 27 uur, maar die we achteraf niet hadden willen missen.

Tuk in de tuk-tuk

We starten de dag met een wandeling naar Chinatown. We zijn nog niet goed en wel onderweg en laten ons toch overhalen om ons met de tuktuk rond te laten rijden van Buddha naar Buddha. Het is een speciale dag vandaag en de overheid sponsort tuktuk-chauffeurs om toeristen voor een prikkie rond te rijden. Het is Buddha-day. Zou het dan toch waar zijn? We spelen het spel mee; we hebben alle tijd, het kost ook immers een drol en anders stappen we gewoon uit. De eerste twee stops gaan goed, twee super lelijke, maar ook grappige bestemmingen met verschrikkelijke bling bling Buddha's.

In een klein tempeltje raken we met de beheerder aan de praat die ons meer vertelt over de recente overstromingen en de hulp van een Nederlandse ingenieursbureau. Als tegenhanger van de toeristische nepzooi en de anti-reclame door de afgelopen overstromingen wil de Thaise overheid de mooie kanten van Bangkok tonen. "Speciaal voor de toeristen" zijn de kleermakers open om van hoogwaardige stoffen kleding op maat te maken. En dan gaat het fout... De volgende stop is geen Buddha, maar een kleermakerij en de stop daarna een super-de-luxe stoffenzaak. De chauffeur krijgt gratis benzine als we daar langs gaan. Op ons verzoek om rechtstreeks te rijden en ons aanbod om wat extra te betalen gaat hij niet in. Sterker nog, we gaan ook nog langs een Chinese diamantair. We zijn het spuugzat en eisen van hem dat hij ons bij een tempel afzet. Dat gebeurt, maar helemaal in het Noorden van de stad. Verongelijkt zegt hij erbij dat dit de laatste bestemming is ipv een tempel in het zuiden van het centrum. Nadat we zogenaamd boos worden belooft hij dat hij ons toch brengt waar we willen zijn, maar bij terugkomst is de vogel gevlogen. Hij zijn benzinebonnen, wij een gratis en hilarisch ritje...

De rest van de dag zijn we maar gaan lopen. Mega veel gezien, met Chinatown als hoogtepunt en een prachtige tempel vlak bij huis als afsluiting. Bij deze tempel krijgen we een bevestiging van al onze vermoedens. Lees maar...

Bangkok

Woensdag in alle vroegte geland op vliegveld Bangkok. Het was een brakke nacht en normaal gesproken zouden we naar bed gaan, op het moment dat we nu het vliegtuig uitstappen. Eerst op zoek naar geld, bagage en transport. Het laatste blijkt nog niet zo simpel, tenminste als je geen taxi wilt. We kiezen voor de shuttlebus naar het busstation, alwaar we een doorgaande bus richting hotel kunnen nemen. Althans, dat was zo. Sinds een jaar ligt de lijn eruit en moeten we met een hele echte stadsbus inclusief overstap in de buurt kunnen komen. En ja, de reis is echt begonnen. De Thai bij ons in de bus lachen zich slap om ons en onze plunje, en het briefje met het adres van het hotel erop gaat van hand tot hand. Iedereen is met ons begaan en iedereen lijkt ook te weten waar we uiteindelijk uit moeten stappen.... Een oudere dame laat de bus stoppen en wijst ons een richting aan waar we naartoe moeten lopen. Het blijkt nog een behoorlijke tippel en onderweg wordt ons gevraagd en ongevraagd wel 10 keer de weg gewezen. Ergens die kant op, maar niemand heeft van het hotel gehoord. UIiteindelijk belanden we in een tuk-tuk die het ook niet kan vinden maar de chauffeur is wel zo slim om naar een telefoonnummer te vragen... Totaal overcharged weet hij ons bij het hotel af te zetten. Het blijkt een geweldige plek; het hotel is klein (7 kamers) en nog maar 3 maanden open. Geen wonder...

Donderdag op zoek naar een treinticket richting Chiang Mai en een visum voor Laos (langer geldig dan 15 dagen). Vandaag leren we Bangkok pas echt kennen. Het ticket wat we willen hebben is al lang uitverkocht, een visum blijkt na een telefoontje in een keer bijna 2 keer zo duur te zijn, 'dat reisbureau, oh daar moet je niets boeken: niet te vertrouwen, ik breng jullie bij een betrouwbaar kantoor' , 'visa over land: dat kan je niet krijgen'; Je begrijpt het, allemaal gezellige onwaarheden om op die manier maar iets aan ons te kunnen verdienen. Ja, dat krijg je ervan als je, zoals wij, lekker onvoorbereid op vakantie gaat. Wat rest is een onderzoekspauze in een internetcafe om alle uitspraken te checken.

We hebben een trein geboekt; nog geen visum maar volgens het internet kan dit, ook voor een visum van 30 dagen, makkelijk bij de grens. Nu maar hopen dat internet gaan Thaise neigingen heeft.

Het oude centrum van Bangkok is geweldig. Even een paar meter uit het toeristische centrum en je bent gelijk geen toerist meer die constant wordt lastiggevallen met  'waar kom je vandaan?', 'waar ga je naartoe?' 'ik ben een al 25 jaar leraar geschiedenis', 'heb je al een ticket?', 'het is Boeddha's verjaardag vandaag'.

De vuurdoop hebben we gehad en eindigde vandaag in het restaurant waar we gisteren ook hebben gegeten. Het gerecht van 100 baht bleek ineens 150 baht te zijn omdat die dag de prijzen waren verhoogd (40 bath=1 euro). We waren erg benieuwd hoe dat vandaag zou zijn. We kregen twee menukaarten met daarin twee totaal verschillende prijzen. Het gerecht van gisteren was op de ene kaart inderdaad veranderd in 150 baht, maar op de andere kaart in 90 baht. Alle prijzen op die kaart waren zo'n 60% goedkoper, dus hebben we, zoals het hoort, van de goedkoopste kaart besteld. Daarna was het restaurant in rep en roer. Alle kaarten werden doorgenomen en er werd driftig geplakt. Zo geweldig gelachen.....

Nou lijkt het of het alleen maar over geld gaat, wat niet zo is. Het is hier zo anders. Katten op straat zijn heilig en worden door iedereen gevoerd, eekhoorns rennen over de electriciteitskabel, schildpadden zwemmen in vijvers en vissen in het water wat meer riool dan water is. De eerste de beste monnik die we vroegen of we hem mochten fotograferen zie vriendelijk ja, om vervolgens ons te vragen of ie ons op de foto mocht zetten en haalde zijn telefoon tevoorschijn. En verder glimt alles je tegemoet. Maar ondanks de drukte, de stank en de 'toeristenhelpers'  is het hier super relaxed. We genieten!

Alweer op reis?

Dinsdag vertrekken we naar Bangkok, voor een zomertripje met z'n tweeën. We blijven een paar dagen in Bangkok en daarna proberen we per trein naar Laos te reizen. Weinig plannen, niets geboekt, alleen wij met onze rugzak: samen op stap. Geen werk, geen telefoon, geen vergaderingen, geen nieuws; wat zal dat wennen zijn.
Af en toe zullen we onze belevenissen met jullie delen. Als teken van leven, maar ook voor ons zelf om alle indrukken te verwerken.

Tot blogs,

Hans & Maartje

Belangrijke mensen

Het is zaterdag, de dag van onze laatste board meeting, maar ook van dé dag dat de Prime Minister Namanga bezoekt. Maar eerst hebben we een afspraak met de MP (member of parlement), die erg geïnteresseerd lijkt te zijn wat er in Namanga Division gebeurd aan CF activiteiten.

Wij hebben de afgelopen week van verschillende mensen andere verhalen gehoord Ze klagen steen en been dat de MP niets voor de regio doet en dat hij alleen het dorp van zijn vrouw bedeelt. Ik geloof hun verhalen wel.

Het is één gekkenhuis in en rondom het hotel. Iedereen holt en rent met stoelen, er wordt nog een tent verplaatst en overal waar de Prime Minister misschien gaat komen worden rode lopers uitgerold. Alles lijkt de laatste nipper te moeten gebeuren, maar gelukkig klopt van niemand het tijdsschema.

We hebben een wat ingekorte vergadering en spreken over de rollen en taken van de boards en de uitbreiding van de staf in Namanga. Om de NGO te professionaliseren en de activiteiten te regelen en aan te sturen vanuit Namanga, is het nodig dat er een zeer capabele manager bij komt. Als deze persoon er is kunnen wij ons in Nederland bezig houden met onze core business: fondswerving! (Op de foto hierboven: de twee boards. Twee Keniaanse bestuursleden zijn door omstandigheden helaas afwezig.)

We onderbreken onze vergadering met de ontvangst van de Prime Minister. Iedereen loopt uit en probeert de man een handje te geven. Jeroen lukt het om in de rij te staan van de handenschudders.

Lois is uitgenodigd voor de lunch met de Prime Minister. Een hele eer en we hopen dat ze goede zaken kan doen. Na een paar uur komt ze stralend terug. Ze heeft voor hem mogen koken en gesproken met allemaal ‘vrouwen van’. Ze is uitgenodigd om binnenkort bij de vrouw van de Prime Minister langs te komen en dan gelijk ook de PM zelf te ontmoeten! Het is veelbelovend……

’s Middags heb ik nog een gesprek met Daniël over het onderzoeksrapport voor de Special Need Education en de barrières waarom zij niet naar school kunnen. We bespreken hoe de kwaliteit van het rapport omhoog kan.


Jeroen en Ans bezoeken het nieuwe ziekenhuis (dat nog steeds niet in gebruik is) en hebben een overleg met de manager van de kliniek. Er lijken allemaal mogelijkheden om samen te werken met het ziekenhuis in de voorlichting over onder andere geboorte beperking en hygiëne.


We kijken terug op een zeer geslaagd werkbezoek. Er is veel besproken en bediscussieerd. Veel gezien, gehoord en ervaren en lang niet alles op kunnen schrijven. Maar één ding is zeker: het beweegt hier de goede kant op. Dat wil zeggen: de mensen hier zijn steeds meer eigenaar en regisseur van hun eigen ontwikkeling aan het worden, die wij als CF ondersteunen. We gaan door en wat mij betreft met de vrouwen voorop. Want al die zogenaamde ‘belangrijke mensen’ hier zijn mannen waar iedereen voor knip en buigt, terwijl de vrouwen voor de daadwerkelijk verandering zorgen!

regen en de Minister President

De dag begint goed. Het heeft de hele nacht geregend en dat doet het nu nog steeds. Ward, Jeroen en Friso bezoeken een school in Tanzania, waar een klaslokaal is gebouwd. Het is geen officiciële CF activiteit, maar een tegenprestatie van de Kiliclimbers als dank voor alle medewerking van de Tanzaniaanse overheid.

Ik heb mooi even tijd om te schrijven en foto's uit te zoeken.

Door de regen ziet het er naar uit dat we vanmiddag ons programma om moeten gooien. Volgens Paul zijn de scholen niet te bereiken vanwege de modderige wegen. Tot mijn verrassing gaan we toch ....

Op weg naar Noontoto blijkt het optimisme iets te groot. Het busje komt compleet vast te zitten! En ook de brommer die langs komt heeft hulp nodig. Ik vind het hilarisch om te zien en blijf ongeneerd aan de kant om foto's maken.

Uiteindelijk komen we toch op de plaats van bestemming en bekijken we Noontoto. We krijgen een simpele lunch met geit, rijst en aardappelen. Voor mij voorlopig alleen rijst en aardappelen en eet alleen het bovenste laagje van wat op mijn bord ligt. Ik heb nl. gezien dat de borden net gewassen zijn met water uit een hele vieze ton en niet zo mooi gedroogd als op de foto.

Daarna bezoeken we het stuk grond dat geschonken is door de community van Engaboli om de lagere technische opleidingen te huisvesten. Het contract over de grond is rond en er wordt de komende tijd gewerkt aan de planning rondom de bouw van de eerste twee lokalen.

Terug in Namanga blijkt er activiteit te zijn op de grond waar de Secundary School gebouwd gaat worden. Het is dus gelukt om voor ons vertrek de bouw te starten!

Verder blijkt Namanga in rep en roer. Morgen is er een verkiezingsbijeenkomst in het hotel, waar onder andere de Minister President komt. Het trekt allemaal hotemetoten aan, waar we gelijk gebruik van maken. We spreken de MP van ons district (Member of Parlement) die voor morgenochtend een afspraak met ons maakt. En we hebben een meeting met Lokanei, de councelor van de regio.

Nu maar hopen dat alle gesprekjes ook geld en medewerking op gaan leveren.

'S avonds eten we bij Koringo thuis. Een gezellig afsluiting van de dag.

Ongemakken

Na het feest van de regen, het feest van de ongemakken. Regen betekent hier ook: geen internet, geen elektriciteit en moeilijk begaanbare wegen. Really a challenge, zoals ze hier zeggen. Ik vind het geweldig!

Eén van de vrijwilligers ligt al een halve week met ellende op bed en vandaag pak ik zelf een staartje mee. Met reserve kleding op zak besluit ik toch om mee te gaan en dan maar een dag niet te eten. Dat kan wel leiden.

Op het programma staan, voor de verandering, weer drie scholen. En ook vandaag weer huldigingen, dans, toespraken en een maaltijden met heel veel geit. Maar ook erg bijzondere gebeurtenissen.

Op Inkaati brengen we een kudde van 5 koeien. Ze worden gezegend en gebrandmerkt, terwijl de vrouwen ons toezingen. Dit keer sluit ik mij aan bij de prachtige vrouwen.

Op Engaboli openen we twee klaslokalen, waaronder één lokaal voor Special Need Education. De kinderen dansen en zingen ‘blessings from above’ and ‘we are all equal’. Dit soort woorden hebben hier toch een andere betekenis dan thuis.

En op Mopia vieren we dat de kudde uitgebreid is, door het jonge vee te merken met een gaatje in het oor. Eén van de ‘elders’ snijdt met een zakmes gewoon een stukje huid weg en kijk daar: een echte Maasai geit.

Verder worden we gezegend in het Maasai door de dorpsoudsten. Het blijft gewoon bijzonder hier.

Het was een dag met ongemakken, maar ben blij dat ik erbij was!

Opening Namanga Development Centre

Al vroeg in de morgen hebben we een tweede meeting met de board van CF Namanga over het strategisch beleid van 2012 – 2016. Onder begeleiding van Sitati van het Local Expertise Centre - Edukans Kenia, bespreken we het rapport en de ambities van de board in Namanga. Dit is een belangrijke stap voorwaarts. Voorheen werd het beleidsplan door Nederland geschreven, nu dus door Kenia. We hebben het ook over de rollen van de beide boards, de staff in Kenia en hoe we willen samenwerken. Ik vind het een prachtige ontwikkeling, waarbij de verantwoordelijkheid steeds meer deze kant op gaat en wij afspraken gaan maken over onze bijdragen op onderdelen van het beleidsplan. Ook de board zal op zoek moeten gaan naar meerdere lokale en landelijke partners, om alle ontwikkelingen te kunnen bekostigen.

’s Middags vindt de opening van het Namanga Development Centre plaats. Dit is een centrum, vlak buiten Namanga, ter ondersteuning van de hele community. Er is een ontwerp gemaakt door een Nederlandse architect, waarbij we in fase kunnen bouwen aan een heel complex. De eerste fase, bestaat uit twee ‘panden’. In het ene pand een bibliotheek / internet café en in het andere gedeelte het kantoor van de stichting. Het is de bedoeling dat we dit de komende jaren uit gaan breiden. Er wordt bijvoorbeeld gedacht aan een rescuehuis voor meisjes, een conferentieruimte of diverse werkplaatsen.

Het is een enorme happening, waarbij heel veel VIP’s uitgenodigd zijn. Op het laatste moment haakt helaas de MP (Member of Parlement) af, maar er blijft nog genoeg ‘belangrijks’ over. Het is een hele zit, met eten, toespraken, dans en zang. Maar absoluut de moeite waard.

We zijn allemaal reuze in ons sas met de accommodatie; het kan dus wel!

’s Avonds zetten we het feest voort in de tuin van het hotel. Ter ere van de opening, maar ook ter ere van het 10 jarig bestaan van CF, de aanwezigheid van Piet en Ria (de oprichters van de stichting) en het afscheid van Jeroen als secretaris. Er is een groot buffet buiten en op het moment dat we starten met het eten begint het ontzettend te hozen! Ik vind het een geweldige grap. Het is zo’n super zotte vertoning: 100 mensen opgepropt onder een tentafdak, een verzopen buffet en mensen die min of meer soep op hun bord hebben van de regen.

Dan is het ook zo leuk met de mensen hier: iedereen vindt het grappig en we hebben met z’n ons slap gelachen. En om lekker in stijl te blijven: de regen is Gods Blessing over CF!

De school als ondernemer

Ook vandaag weer drie scholen bezocht, waar we telkens warm onthaald worden met de nodige toespraken en huldigingen. Natuurlijk gaat het over de bijdragen van CF aan de scholen en de schoolprestaties van de leerlingen, maar ook over allerlei andere zaken die de prestaties beïnvloeden.

De discussie binnen onze groep gaat veel over de kwaliteit en de duurzaamheid van de bouwconstructies. Wim (de oom) is architect en heeft veel waardevolle tips. Tevens reist constant de vraag waar de verantwoordelijkheid voor de bouw ligt en wie de aannemer mag bepalen. Kiezen we voor eigenaarschap en verantwoordelijkheid van de school of voor prijsafspraken met aannemers die alle gebouwen mogen neerzetten? En de prijs van de bouw? Geven we meer en stellen we hogere eisen, zodat er betere kwaliteit cement gebruikt wordt voor de vloer, of misschien wel tegels op de grond gelegd kunnen worden? Of stellen we hogere eisen aan de scholen en vragen we meer ‘chipping in’ geld van de ouders? Het zijn interessante discussies waar we niet zomaar uitkomen.

Het afgelopen jaar zijn de head teachers getraind door een engineer van het ministerie in het maken van bouwcontracten. Tevens wordt nu elke bouwfase gecontroleerd en goedgekeurd voordat er verder gebouwd kan worden. Het lijkt erop dat dit zoden aan de dijk zet.

Dat er nog een hoop gebouwd moet worden mag duidelijk zijn; met 75 kinderen in een klein klaslokaal is het echt moeilijk leren!

Als CF investeren we al geruime tijd in de versterking van ‘het ondernemerschap’ en ‘capacity’ van de scholen, zodat er ooit een tijd komt dat ze zo krachtig zijn dat ze zonder ons verder kunnen. Ook dit lijkt aan te slaan. Er wordt meer geïnvesteerd in de relatie met de overheid, de ouders en andere fondsen en stichtingen. AMREF, World Vision en Red Cross zijn organisaties die bijdragen leveren aan de sanitaire voorzieningen, voedselhulp en water. Ouders bouwen klaslokalen en de overheid (op districtsniveau) bouwt mee.

Er wordt voorlichting gegeven aan ouders en gewerkt aan de emancipatie en ‘empowerment’ van vrouwen en meisjes. Er is nog een lange weg te gaan, maar het beweegt!

Aan het einde van de middag hebben we een overleg met de board van CF Namanga en de board van de Secundary School. Er is geld en land beschikbaar voor de Secundary School om een eigen school te bouwen (ze zitten nu in lokalen van de Primary School in Namanga). Maar om de een of andere reden laat die bouw maar op zich wachten. Het is ingewikkeld om erachter te komen wat er aan de hand is; er speelt zo veel. Procedures om het land te verkrijgen, stempels, vergunningen…. Maar het gaat ook om communicatie tussen de twee besturen, persoonlijke belangen, ‘vetes’ en vertrouwen. Er is nu een Memorandum of Understanding geschreven dat getekend gaat worden en het lijkt erop dat de bouw deze week nog van start gaat.

Ik vind het heerlijk om hier te zijn, maar hoe meer ik te weten kom, hoe lastiger en complexer het wordt.

Rondje om de berg

Vandaag hebben we een drukke en vermoeiende dag. We maken een rondje om de berg, door een stukje Tanzania, om drie scholen in Kenia te bezoeken. Het zijn scholen die ver in de interior liggen en moeilijk te bereiken zijn. Ook vandaag weer een grote groep, met bestuursleden uit Nederland, afgevaardigden van de board uit Kenia, familie Dekker, vrijwilligers en een verdwaalde gast. Met 16 mensen, verdeeld over twee busjes, gaan we op pad over bijna onbegaanbare weg. Ik vraag me dan ook af of we dit zonder problemen gaan redden.

De eerste stop is Olmanie, mijn favoriete school inclusief favoriete head teacher. In mei hebben we daar een kudde aangeboden namens CF. De kudde doet het goed en heeft inmiddels drie kleine geitjes. Voor Olmanie begrippen volgen we een beperkt programma als gevolg van een programmawijziging. De school was al bezig met de voorbereidingen voor een heel groot feest op vrijdag. Ik voel me hier echt akelig onder, ook al ben ik er niet verantwoordelijk voor.

De chairman van de school (een van de ouders) hebben we gelukkig heel blij gemaakt met een uitvergrote foto van hemzelf. Saruni, je krijgt de heel hartelijke groeten! De chairman heeft gelijk ook een geit gedoneerd voor het feest dat wij woensdag geven ter ere van het 10-jarig bestaan van CF en de opening van het Namanga Development Centre.

Na Olmanie gaan we naar Karero, een heel klein schooltje in oprichting. Deze school maakt nog maar net deel uit van de stichting en is ook nog niet geregistreerd door de overheid. Dat betekent dat de leraren onbezoldigd zijn, of een kleine vergoeding krijgen van de ouders. Wij betalen nu een toiletgroep en een lokaal. Er is nog niet veel te zien en ook nog niet veel te bepraten met de heel jonge ‘head teacher’, dus snel door naar Enoosumpurumpur. Maar dat valt tegen! Er is nauwelijks sprake van een pad. Regelmatig moeten we afrastering van doornstruiken weghalen om verder te kunnen rijden. En uiteindelijk komen we vast te zitten! En dan is het handig dat er zoveel mensen mee reizen…

Gelukkig komen we er zonder kleerscheuren weer uit en bereiken we de school waar we in het voorjaar de dormitory geopend hebben. We bespreken met de moeders de uitdagingen waar de school en het meisjeshuis voor staan. Veiligheid, begeleiding, voedsel en niet te vergeten de bijdrage van de ouders om de meisjes onder te kunnen brengen. Hoewel er al 32 meisjes wonen, is er nog een hoop te doen om het een duurzaam en zelfbedruipend project te laten zijn. Gelukkig neemt Lois de moeders onder hun hoede en is ze voorzitter geworden van de oudergroep. Samen gaan ze kijken hoe met name de financiering geregeld kan worden.

Op de terugweg bezoeken we nog een manjatta. Dit is pas echt schrikken. De droogte was al heel goed zichtbaar, maar nu komen we ondervoedde kinderen onder ogen. Het is nog niet zo erg dat ze erbij neer vallen, maar veel reserves hebben ze niet meer. De tegenstelling is zo groot als wij ’s avonds onder de douche kunnen en onder genot van een koud biertje de dag nog eens doornemen. Er is hier nog zoveel te doen.

amboseli

Zondag een dagtripje naar Amboseli. Met twee landrovers scheurden we over een weg die we al eerder hadden gereden en ik herinnerde me nog heel goed hoe hobbelig die was.

Amboseli was leuk, maar niet echt heel bijzonder, alhoewel het altijd mooi is om de Kili te zien. Met een grote groep is het sowieso anders dan wanneer je met z'n tweeen bent. Bovendien is het erg droog en er lijkt veel wild weggetrokken te zijn. Iedereen in Nederland heeft het over de droogte in Noord Kenia, maar als het niet snel gaat regenen, gaat hier in het zuiden hetzelfde gebeuren. Tanei heeft goede hoop dat het gaat regenen. Ik hoop met haar mee. 

Vandaag geen spectaculaire beesten gezien, maar wel een paar leuke foto's van vogels gemaakt. Deze foto is gemaakt op een plaats waar nog een klein beetje water is.

Na een douche en een warme maaltijd met Koringo en Paul de solarpanels en telefoons van Geodan verdeeld. Alle scholen die geen aansluiting hebben op het electriciteitsnet krijgen twee paneeltjes om hun telefoons op te laden. De rest gaat naar het Namanga Development Centre (de nieuwe bibliotheek en het kantoor wat we woensdag gaan openen), zodat vrijwilligers en stafleden om te lenen.

Voor de insiders heb ik nog wat vette roddels, maar die schrijf ik jullie persoonlijk. Het gaat wat ver als iedereen mee kan genieten.... Het is zo leuk om hier vaker te komen, dan is het net Nederland van de roddel en de achterklap.

Zaterdag 22 oktober

Na een goede nacht snel even aan het weblog werken. Gisteravond was ik zo moe, dat ik direct in slaap viel. De nieuwe kamer is prima, maar ook hier weer allerlei erg onnodige beperkingen in de afwerking: een klamboe die te klein is, een wc bril die niet op de pot past, een scheefhangende wastafel en als je gaat douchen wordt alles nat, behalve jijzelf. Het is zo onbegrijpelijk dat dit keer op keer weer gebeurt. Ook dit is Afrika.

Voordat de vergaderdag startte zijn Friso en Ward zijn op safari geweest in Namanga, op zoek naar een automaat die mogelijk wel geld verstrekt. Er blijkt een storing te zijn tussen de banken en de ATM. Met een software update is alles opgelost, maar daar is nog geen licentie voor. Dat gaat in ieder geval vandaag niet lukken, was de boodschap…… Er is geen geld dus en we beraden ons op een nieuwe strategie.

Vandaag twee vergaderingen gehad. De eerste was van onze eigen board en deden dat heerlijk buiten, ondertussen genietend van de mooie natuur. Er bloeit van alles, en diverse bomen zijn geel, oranje of paars. Het is prachtig. Zo is vergaderen echt minder erg, hoewel sommigen van ons toch liever binnen zitten, vanwege de efficiëntie.

Vanmiddag de eerste gezamenlijke boardmeeting gehad die voornamelijk in het teken stond van de kennismaking, de 10-jarige geschiedenis van CF en de lessen die we daaruit geleerd hebben. Het was een prettige ontmoeting en iedereen was erg open, waardoor er een mooie basis ligt om de komende week verder te werken aan het strategisch plan en de wijze waarop we samenwerken. In ieder geval zal de onderlinge communicatie, competentie en rollen van de bestuursleden, eigenaarschap en duurzaamheid op de agenda staan. Dit zijn de issues die alle boardleden graag willen bespreken. Een waardevolle ontmoeting!

Morgen een dagje vrij. We gaan met z’n allen naar Amboseli. Een grote club, want naast de bestuursleden gaan Piet en Ria, een broer en zwager, drie vrijwilligers en een staflid mee. Wordt vast leuk!

Karibu CF

Na een zeer vermoeiende nachtvlucht begon de dag in Nairobi op z’n Keniaans. De twee Nederlandse bestuursleden die we zouden ontmoeten (ze hadden een vlucht eerder genomen) waren spoorloos verdwenen. Nergens te bekennen en geen mobiel dat bereikbaar was.



We besloten om eerst maar boodschappen te gaan doen en te pinnen, want dat laatste blijkt in Namanga de laatste dagen niet mogelijk te zijn. Ook in Nairobi werd het lastig. De bank die normaal gesproken altijd wel flappen levert, deed helemaal niets. Ter plekke werd de automaat gevuld, de bonnen vervangen en het apparaat gereset, maar het mocht niet baten. Gelukkig konden er twee mensen geld pinnen met hun visa card. Met een klein beetje geld en zonder de twee vermiste bestuursleden toch maar afgereisd naar Namanga.

Het onthaal in Namanga was overweldigend. Vertegenwoordigers van het Keniaanse bestuur, headteachers, ouders & leerlingen van verschillende scholen stonden ons op te wachten. Er werd gedanst en gezongen en we werden allemaal gehuldigd.


Er was een grote taart gemaakt met welcome CF. Onder een afdak op het grasveld van het hotel hebben we met z’n allen koffie hebben gedronken en nog wat gegeten. En natuurlijk ontbraken de nodige speeches en welkomstwoorden niet. Zo gaat dat hier!



Het was echt super; met Piet en Ria,
de oprichters van CF,
als stralend middelpunt.

Na een uurtje rust zijn we, inmiddels met het voltallige bestuur, gelijk al aan het werk gegaan. Eerst een werkbezoek aan Namanga Primary en vervolgens een eerste vergadering met ons eigen bestuur, waarin Jeroen meedeelde dat hij stopt met het secretariaat van het CF. Zijn werk voor Edukans is onmogelijk meer te combineren met deze functie. Bovendien waren de werkzaamheden hem ook teveel geworden.


Onze reacties waren tweeledig. Aan de ene kant de enorme waardering voor wat Jeroen allemaal gedaan heeft en de zorg hoe we dit op moeten gaan vangen. Aan de andere kant ook de kans die het biedt om meer gelijkwaardigheid te brengen binnen het bestuur en te kijken naar een andere werkwijze met het bestuur in Namanga. Hier zullen we het de komende week nog veel over gaan hebben!

Het was allemaal wel erg veel voor zo’n eerste dag. Er was geen tijd voor acclimatisering en ik had erge behoefte aan een beetje slaap. Maar goed, ik zit er meteen wel weer midden in.

Voor de Namanga-kenners onder de lezers: jullie krijgen allemaal de hartelijke groeten van Paul, Tanei, Lois en consorten. Het weer is prima uit te houden: half bewolkt en als de zon doorkomt is het bloedheet. Het heeft de afgelopen dagen iets geregend, waardoor er weer gras groeit en het gelijk groen oogt, maar het is erg droog hier. Na ons vertrek in mei heeft het niet meer geregend. De scholen in the interior hebben te maken met kinderen die niet meer verschijnen, omdat hun ouders met kids en vee wegtrekken op zoek naar gras en water. Dramatische verhalen dus, vanuit een warm Kenia. Ik ben weer thuis! Karibu.

werkbezoek 2011

Van 21 oktober tot 1 november 2011 bezoekt een groot gedeelte van het bestuur van het Catharinafonds in Nederland haar partnerorganisatie Catharina Foundation in Kenia.

Kijk iedere dag voor de nieuwste updates, spannende verhalen en boeiende ontmoetingen vanuit het perspectief van één van de Nederlandse bestuursleden.

Welkom op, voor deze keer niet ons, maar mijn blog.

Maartje Reitsma

Olmanie

Vandaag gaan we naar Olmanie. Deze school ligt diep in de ‘interior’, maar op de mooiste locatie van allemaal. We gaan er een nieuw, door het Catharina Fonds betaald, klaslokaal openen. Joshua, een nieuw lid van de board in Namanga, gaat met ons mee. De lange onverharde weg loopt via Tanzania en is alleen met een goede fourwheel drive te nemen. We krijgen een hartelijke ontvangst door schoolkinderen en leraren maar ook door vele ouders, die erg betrokken zijn.

De afgelopen maand is door de 1% Club ook het bedrag voor een kleine veestapel rondgekomen. Als extra verrassing mogen we dus ook 5 koeien en 5 geiten aanbieden. Het vee wordt al een tijdje in bedwang gehouden en na het openen van het klaslokaal gaan we snel door met een bijzondere taak: het overdragen van het vee aan de school en het brandmerken van het vee met een merk van het Catharina Fonds. De kudde blijft eigendom van het Catharina Fonds, de school heeft het vruchtgebruik ervan. Zo zal de melk gebruikt worden voor de maaltijden van de leerlingen, of verkocht worden ten gunste van materialen voor de school. Daarnaast wordt het vee gebruikt om leerlingen te leren hoe ze met de dieren om moeten gaan. Voor de Maasai is vee erg belangrijk en brengt het onderwijs en de traditionele manier van leven dichter bij elkaar.

Het vee drijven we, onder begeleiding van zang en dans, naar de kraal waar ook de scholieren en ouders staan te wachten. Zowel de dieren als wijzelf worden bij de ingang gezegend, dat wil zeggen besprenkeld met melk uit kalebassen. De brandijzers worden uit het houtvuur gehaald en Maartje, Hans, Koringo en Joshua mogen allen een koe merken, Tanei een geit. Het is een hectische toestand en de koeien en kalveren zijn amper in bedwang te houden. Vooral het merken van de geiten ziet er zielig uit.

Hoe zielig ook voor de beesten, voor alle aanwezigen is het een groot feest. Er wordt door iedereen gedanst en gezongen en een paar kinderen voeren traditionele dansen op. De vliegen hebben intussen hun eigen feestje omdat ze de melk hebben ontdekt op de fotocamera. Na de dans willen veel mensen een woord van dank zeggen en zien een paar sprekers de kans om de speech wel heeeel lang te maken. Uiteraard sluiten we het evenement af met een maaltijd met geitenvlees, rijst en aardappels.

De ceremonie wordt een onvergetelijk gebeuren op een schilderachtige plek.

Enoosampurumpurr

De dag begint zoals bijna iedere ochtend met een hoop lol. Vandaag blijkt er bij het ontbijt geen fruit te zijn. Na een tijdje komt de aap uit de mouw: er was wel fruit ingekocht, maar de deur van de keuken was niet op slot gedaan, waardoor de apen hun kans zagen.

Op ons verzoek vertrekken we vandaag voor de verandering op tijd, samen met Koringo, Mary, Tanei en Daniel, die op het nippertje aankomt. Vandaag openen we het meisjes-slaaphuis (dormitory) van Enoosampurumpurr. Het belooft een heel spektakel te worden. Na een lange hobbelige rit komen we aan bij een duidelijk verraste hoofdonderwijzer Godfrey. Hij wist wel dat het dormitory geopend zou worden maar was verrast dat wij ineens voor zijn neus stonden. Eerst bespreken we, met de nodige humor, in zijn priegelige werkkamer het reilen en zeilen van de school en ook de kansen en uitdagingen die een dormitory met zich mee brengt. We overhandigen nog twee persoonlijke cadeaus: een led-lamp met zonnepaneel en één van de gebruikte mobiele telefoons van Geodan. De telefoon kan ook met het zonnepaneel worden opgeladen!

Dan is het tijd voor de opening. We gaan naar buiten, naar het nieuwe gebouw. Tijdens de gebruikelijke speeches worden nog wat bedden en matrassen naar binnen gesjouwd en wordt het lint opgehangen. De schoolkinderen vullen de boel aan met prachtige Afrikaanse zang en dans. Als laatste mag Maartje nog wat woorden spreken. De slotzin doet ze in het Maasai: ayeu nabol ena aji ondooye taata (hierbij verklaar ik de dormitory voor geopend), wat tot veel gelach en een groot applaus leidt.

Binnen worden nog wat led-lampen met zonnepanelen aangeboden, want ook op deze school is er geen elektriciteit. Later zien we dat de bouw nog niet klaar is: de frames voor de ramen zijn nog niet allemaal ingemetseld en de afvoer van douches en wc’s is nog niet aangesloten.

Achteraf horen we dat de board-leden een beetje teleurgesteld zijn. Bij een Maasai feest hoort eten; je laat je gasten niet zonder maaltijd vertrekken. Maar de school was pas twee dagen open sinds de paasvakantie, dus er was nog geen voedsel. En de opening kwam wellicht wat te snel, maar Godfrey belooft dat voor het einde van de maand de meisjes er zullen wonen. Desondanks vonden wij het een geweldige dag. We voelden ons daadwerkelijk Alexander en Maxima.

Studenten instrueren

Voor Maartje jr begint de werkdag al om 8 uur. Vandaag komen er studenten van verschillende scholen die door het Catharina Fonds gesponsord worden. Ze moeten aan de hand van een aantal vragen hun motivatie op papier zetten. Ook tekenen ze een contract waarin is opgenomen dat ze onder andere als tegenprestatie 160 uur vrijwilligerswerk doen. Het is een soort bemoedigingsbijeenkomst.

Hans doet iets ingewikkelds op de computer. Hij zorgt ervoor dat scholen in Nederland en in Kenia via een weblog met elkaar kunnen communiceren.

Dat is veel te ingewikkeld voor mij en daarom ga ik naar de markt om leuke stoffen te kopen.

Maartje sr.