Rondje om de berg

Vandaag hebben we een drukke en vermoeiende dag. We maken een rondje om de berg, door een stukje Tanzania, om drie scholen in Kenia te bezoeken. Het zijn scholen die ver in de interior liggen en moeilijk te bereiken zijn. Ook vandaag weer een grote groep, met bestuursleden uit Nederland, afgevaardigden van de board uit Kenia, familie Dekker, vrijwilligers en een verdwaalde gast. Met 16 mensen, verdeeld over twee busjes, gaan we op pad over bijna onbegaanbare weg. Ik vraag me dan ook af of we dit zonder problemen gaan redden.

De eerste stop is Olmanie, mijn favoriete school inclusief favoriete head teacher. In mei hebben we daar een kudde aangeboden namens CF. De kudde doet het goed en heeft inmiddels drie kleine geitjes. Voor Olmanie begrippen volgen we een beperkt programma als gevolg van een programmawijziging. De school was al bezig met de voorbereidingen voor een heel groot feest op vrijdag. Ik voel me hier echt akelig onder, ook al ben ik er niet verantwoordelijk voor.

De chairman van de school (een van de ouders) hebben we gelukkig heel blij gemaakt met een uitvergrote foto van hemzelf. Saruni, je krijgt de heel hartelijke groeten! De chairman heeft gelijk ook een geit gedoneerd voor het feest dat wij woensdag geven ter ere van het 10-jarig bestaan van CF en de opening van het Namanga Development Centre.

Na Olmanie gaan we naar Karero, een heel klein schooltje in oprichting. Deze school maakt nog maar net deel uit van de stichting en is ook nog niet geregistreerd door de overheid. Dat betekent dat de leraren onbezoldigd zijn, of een kleine vergoeding krijgen van de ouders. Wij betalen nu een toiletgroep en een lokaal. Er is nog niet veel te zien en ook nog niet veel te bepraten met de heel jonge ‘head teacher’, dus snel door naar Enoosumpurumpur. Maar dat valt tegen! Er is nauwelijks sprake van een pad. Regelmatig moeten we afrastering van doornstruiken weghalen om verder te kunnen rijden. En uiteindelijk komen we vast te zitten! En dan is het handig dat er zoveel mensen mee reizen…

Gelukkig komen we er zonder kleerscheuren weer uit en bereiken we de school waar we in het voorjaar de dormitory geopend hebben. We bespreken met de moeders de uitdagingen waar de school en het meisjeshuis voor staan. Veiligheid, begeleiding, voedsel en niet te vergeten de bijdrage van de ouders om de meisjes onder te kunnen brengen. Hoewel er al 32 meisjes wonen, is er nog een hoop te doen om het een duurzaam en zelfbedruipend project te laten zijn. Gelukkig neemt Lois de moeders onder hun hoede en is ze voorzitter geworden van de oudergroep. Samen gaan ze kijken hoe met name de financiering geregeld kan worden.

Op de terugweg bezoeken we nog een manjatta. Dit is pas echt schrikken. De droogte was al heel goed zichtbaar, maar nu komen we ondervoedde kinderen onder ogen. Het is nog niet zo erg dat ze erbij neer vallen, maar veel reserves hebben ze niet meer. De tegenstelling is zo groot als wij ’s avonds onder de douche kunnen en onder genot van een koud biertje de dag nog eens doornemen. Er is hier nog zoveel te doen.

amboseli

Zondag een dagtripje naar Amboseli. Met twee landrovers scheurden we over een weg die we al eerder hadden gereden en ik herinnerde me nog heel goed hoe hobbelig die was.

Amboseli was leuk, maar niet echt heel bijzonder, alhoewel het altijd mooi is om de Kili te zien. Met een grote groep is het sowieso anders dan wanneer je met z'n tweeen bent. Bovendien is het erg droog en er lijkt veel wild weggetrokken te zijn. Iedereen in Nederland heeft het over de droogte in Noord Kenia, maar als het niet snel gaat regenen, gaat hier in het zuiden hetzelfde gebeuren. Tanei heeft goede hoop dat het gaat regenen. Ik hoop met haar mee. 

Vandaag geen spectaculaire beesten gezien, maar wel een paar leuke foto's van vogels gemaakt. Deze foto is gemaakt op een plaats waar nog een klein beetje water is.

Na een douche en een warme maaltijd met Koringo en Paul de solarpanels en telefoons van Geodan verdeeld. Alle scholen die geen aansluiting hebben op het electriciteitsnet krijgen twee paneeltjes om hun telefoons op te laden. De rest gaat naar het Namanga Development Centre (de nieuwe bibliotheek en het kantoor wat we woensdag gaan openen), zodat vrijwilligers en stafleden om te lenen.

Voor de insiders heb ik nog wat vette roddels, maar die schrijf ik jullie persoonlijk. Het gaat wat ver als iedereen mee kan genieten.... Het is zo leuk om hier vaker te komen, dan is het net Nederland van de roddel en de achterklap.

Zaterdag 22 oktober

Na een goede nacht snel even aan het weblog werken. Gisteravond was ik zo moe, dat ik direct in slaap viel. De nieuwe kamer is prima, maar ook hier weer allerlei erg onnodige beperkingen in de afwerking: een klamboe die te klein is, een wc bril die niet op de pot past, een scheefhangende wastafel en als je gaat douchen wordt alles nat, behalve jijzelf. Het is zo onbegrijpelijk dat dit keer op keer weer gebeurt. Ook dit is Afrika.

Voordat de vergaderdag startte zijn Friso en Ward zijn op safari geweest in Namanga, op zoek naar een automaat die mogelijk wel geld verstrekt. Er blijkt een storing te zijn tussen de banken en de ATM. Met een software update is alles opgelost, maar daar is nog geen licentie voor. Dat gaat in ieder geval vandaag niet lukken, was de boodschap…… Er is geen geld dus en we beraden ons op een nieuwe strategie.

Vandaag twee vergaderingen gehad. De eerste was van onze eigen board en deden dat heerlijk buiten, ondertussen genietend van de mooie natuur. Er bloeit van alles, en diverse bomen zijn geel, oranje of paars. Het is prachtig. Zo is vergaderen echt minder erg, hoewel sommigen van ons toch liever binnen zitten, vanwege de efficiëntie.

Vanmiddag de eerste gezamenlijke boardmeeting gehad die voornamelijk in het teken stond van de kennismaking, de 10-jarige geschiedenis van CF en de lessen die we daaruit geleerd hebben. Het was een prettige ontmoeting en iedereen was erg open, waardoor er een mooie basis ligt om de komende week verder te werken aan het strategisch plan en de wijze waarop we samenwerken. In ieder geval zal de onderlinge communicatie, competentie en rollen van de bestuursleden, eigenaarschap en duurzaamheid op de agenda staan. Dit zijn de issues die alle boardleden graag willen bespreken. Een waardevolle ontmoeting!

Morgen een dagje vrij. We gaan met z’n allen naar Amboseli. Een grote club, want naast de bestuursleden gaan Piet en Ria, een broer en zwager, drie vrijwilligers en een staflid mee. Wordt vast leuk!

Karibu CF

Na een zeer vermoeiende nachtvlucht begon de dag in Nairobi op z’n Keniaans. De twee Nederlandse bestuursleden die we zouden ontmoeten (ze hadden een vlucht eerder genomen) waren spoorloos verdwenen. Nergens te bekennen en geen mobiel dat bereikbaar was.



We besloten om eerst maar boodschappen te gaan doen en te pinnen, want dat laatste blijkt in Namanga de laatste dagen niet mogelijk te zijn. Ook in Nairobi werd het lastig. De bank die normaal gesproken altijd wel flappen levert, deed helemaal niets. Ter plekke werd de automaat gevuld, de bonnen vervangen en het apparaat gereset, maar het mocht niet baten. Gelukkig konden er twee mensen geld pinnen met hun visa card. Met een klein beetje geld en zonder de twee vermiste bestuursleden toch maar afgereisd naar Namanga.

Het onthaal in Namanga was overweldigend. Vertegenwoordigers van het Keniaanse bestuur, headteachers, ouders & leerlingen van verschillende scholen stonden ons op te wachten. Er werd gedanst en gezongen en we werden allemaal gehuldigd.


Er was een grote taart gemaakt met welcome CF. Onder een afdak op het grasveld van het hotel hebben we met z’n allen koffie hebben gedronken en nog wat gegeten. En natuurlijk ontbraken de nodige speeches en welkomstwoorden niet. Zo gaat dat hier!



Het was echt super; met Piet en Ria,
de oprichters van CF,
als stralend middelpunt.

Na een uurtje rust zijn we, inmiddels met het voltallige bestuur, gelijk al aan het werk gegaan. Eerst een werkbezoek aan Namanga Primary en vervolgens een eerste vergadering met ons eigen bestuur, waarin Jeroen meedeelde dat hij stopt met het secretariaat van het CF. Zijn werk voor Edukans is onmogelijk meer te combineren met deze functie. Bovendien waren de werkzaamheden hem ook teveel geworden.


Onze reacties waren tweeledig. Aan de ene kant de enorme waardering voor wat Jeroen allemaal gedaan heeft en de zorg hoe we dit op moeten gaan vangen. Aan de andere kant ook de kans die het biedt om meer gelijkwaardigheid te brengen binnen het bestuur en te kijken naar een andere werkwijze met het bestuur in Namanga. Hier zullen we het de komende week nog veel over gaan hebben!

Het was allemaal wel erg veel voor zo’n eerste dag. Er was geen tijd voor acclimatisering en ik had erge behoefte aan een beetje slaap. Maar goed, ik zit er meteen wel weer midden in.

Voor de Namanga-kenners onder de lezers: jullie krijgen allemaal de hartelijke groeten van Paul, Tanei, Lois en consorten. Het weer is prima uit te houden: half bewolkt en als de zon doorkomt is het bloedheet. Het heeft de afgelopen dagen iets geregend, waardoor er weer gras groeit en het gelijk groen oogt, maar het is erg droog hier. Na ons vertrek in mei heeft het niet meer geregend. De scholen in the interior hebben te maken met kinderen die niet meer verschijnen, omdat hun ouders met kids en vee wegtrekken op zoek naar gras en water. Dramatische verhalen dus, vanuit een warm Kenia. Ik ben weer thuis! Karibu.

werkbezoek 2011

Van 21 oktober tot 1 november 2011 bezoekt een groot gedeelte van het bestuur van het Catharinafonds in Nederland haar partnerorganisatie Catharina Foundation in Kenia.

Kijk iedere dag voor de nieuwste updates, spannende verhalen en boeiende ontmoetingen vanuit het perspectief van één van de Nederlandse bestuursleden.

Welkom op, voor deze keer niet ons, maar mijn blog.

Maartje Reitsma

Olmanie

Vandaag gaan we naar Olmanie. Deze school ligt diep in de ‘interior’, maar op de mooiste locatie van allemaal. We gaan er een nieuw, door het Catharina Fonds betaald, klaslokaal openen. Joshua, een nieuw lid van de board in Namanga, gaat met ons mee. De lange onverharde weg loopt via Tanzania en is alleen met een goede fourwheel drive te nemen. We krijgen een hartelijke ontvangst door schoolkinderen en leraren maar ook door vele ouders, die erg betrokken zijn.

De afgelopen maand is door de 1% Club ook het bedrag voor een kleine veestapel rondgekomen. Als extra verrassing mogen we dus ook 5 koeien en 5 geiten aanbieden. Het vee wordt al een tijdje in bedwang gehouden en na het openen van het klaslokaal gaan we snel door met een bijzondere taak: het overdragen van het vee aan de school en het brandmerken van het vee met een merk van het Catharina Fonds. De kudde blijft eigendom van het Catharina Fonds, de school heeft het vruchtgebruik ervan. Zo zal de melk gebruikt worden voor de maaltijden van de leerlingen, of verkocht worden ten gunste van materialen voor de school. Daarnaast wordt het vee gebruikt om leerlingen te leren hoe ze met de dieren om moeten gaan. Voor de Maasai is vee erg belangrijk en brengt het onderwijs en de traditionele manier van leven dichter bij elkaar.

Het vee drijven we, onder begeleiding van zang en dans, naar de kraal waar ook de scholieren en ouders staan te wachten. Zowel de dieren als wijzelf worden bij de ingang gezegend, dat wil zeggen besprenkeld met melk uit kalebassen. De brandijzers worden uit het houtvuur gehaald en Maartje, Hans, Koringo en Joshua mogen allen een koe merken, Tanei een geit. Het is een hectische toestand en de koeien en kalveren zijn amper in bedwang te houden. Vooral het merken van de geiten ziet er zielig uit.

Hoe zielig ook voor de beesten, voor alle aanwezigen is het een groot feest. Er wordt door iedereen gedanst en gezongen en een paar kinderen voeren traditionele dansen op. De vliegen hebben intussen hun eigen feestje omdat ze de melk hebben ontdekt op de fotocamera. Na de dans willen veel mensen een woord van dank zeggen en zien een paar sprekers de kans om de speech wel heeeel lang te maken. Uiteraard sluiten we het evenement af met een maaltijd met geitenvlees, rijst en aardappels.

De ceremonie wordt een onvergetelijk gebeuren op een schilderachtige plek.

Enoosampurumpurr

De dag begint zoals bijna iedere ochtend met een hoop lol. Vandaag blijkt er bij het ontbijt geen fruit te zijn. Na een tijdje komt de aap uit de mouw: er was wel fruit ingekocht, maar de deur van de keuken was niet op slot gedaan, waardoor de apen hun kans zagen.

Op ons verzoek vertrekken we vandaag voor de verandering op tijd, samen met Koringo, Mary, Tanei en Daniel, die op het nippertje aankomt. Vandaag openen we het meisjes-slaaphuis (dormitory) van Enoosampurumpurr. Het belooft een heel spektakel te worden. Na een lange hobbelige rit komen we aan bij een duidelijk verraste hoofdonderwijzer Godfrey. Hij wist wel dat het dormitory geopend zou worden maar was verrast dat wij ineens voor zijn neus stonden. Eerst bespreken we, met de nodige humor, in zijn priegelige werkkamer het reilen en zeilen van de school en ook de kansen en uitdagingen die een dormitory met zich mee brengt. We overhandigen nog twee persoonlijke cadeaus: een led-lamp met zonnepaneel en één van de gebruikte mobiele telefoons van Geodan. De telefoon kan ook met het zonnepaneel worden opgeladen!

Dan is het tijd voor de opening. We gaan naar buiten, naar het nieuwe gebouw. Tijdens de gebruikelijke speeches worden nog wat bedden en matrassen naar binnen gesjouwd en wordt het lint opgehangen. De schoolkinderen vullen de boel aan met prachtige Afrikaanse zang en dans. Als laatste mag Maartje nog wat woorden spreken. De slotzin doet ze in het Maasai: ayeu nabol ena aji ondooye taata (hierbij verklaar ik de dormitory voor geopend), wat tot veel gelach en een groot applaus leidt.

Binnen worden nog wat led-lampen met zonnepanelen aangeboden, want ook op deze school is er geen elektriciteit. Later zien we dat de bouw nog niet klaar is: de frames voor de ramen zijn nog niet allemaal ingemetseld en de afvoer van douches en wc’s is nog niet aangesloten.

Achteraf horen we dat de board-leden een beetje teleurgesteld zijn. Bij een Maasai feest hoort eten; je laat je gasten niet zonder maaltijd vertrekken. Maar de school was pas twee dagen open sinds de paasvakantie, dus er was nog geen voedsel. En de opening kwam wellicht wat te snel, maar Godfrey belooft dat voor het einde van de maand de meisjes er zullen wonen. Desondanks vonden wij het een geweldige dag. We voelden ons daadwerkelijk Alexander en Maxima.

Studenten instrueren

Voor Maartje jr begint de werkdag al om 8 uur. Vandaag komen er studenten van verschillende scholen die door het Catharina Fonds gesponsord worden. Ze moeten aan de hand van een aantal vragen hun motivatie op papier zetten. Ook tekenen ze een contract waarin is opgenomen dat ze onder andere als tegenprestatie 160 uur vrijwilligerswerk doen. Het is een soort bemoedigingsbijeenkomst.

Hans doet iets ingewikkelds op de computer. Hij zorgt ervoor dat scholen in Nederland en in Kenia via een weblog met elkaar kunnen communiceren.

Dat is veel te ingewikkeld voor mij en daarom ga ik naar de markt om leuke stoffen te kopen.

Maartje sr.

Terug naar de basis

Vandaag een reisdag. In Arusha nemen we afscheid van Junia, onze gids. Daarna verder met een taxi.

We komen om 4 uur bij de grens aan. Snel oversteken, denk je dan. Maar helaas, een lange rij die dat ook wil. De douanebeambte zegt iets onverstaanbaars en steekt zijn hand op. Ik doe hetzelfde, zo’n soort hi-five. Hij bedoelt dat ik mijn hand op de vingerafdrukscanner moet leggen.

We krijgen compleet de slappe lach.

Terug in het hotel worden we als verloren zonen en dochters verwelkomd. Zoiets gebeurt in Afrika.

Maartje Sr.

Oranje boven

Koninginnedag in Nederland. Vandaag is het zeven jaar gelden dat Maartje en Hans elkaar ontmoet hebben. Ze zijn allebei in het oranje gekleed. Lachen! Vanavond gaan we daarop proosten. Nu op weg naar de Ngorongoro Krater. Er zijn veel wolken, maar naarmate we afdalen wordt het uitzicht helderder. Adembenemend mooi is het hier. Net een gigantische dierentuin waarin grote kuddes zebra’s, gnoes, antilopen, buffels etc. lopen.

Twee leeuwen liggen te rusten, maar plotseling veert het mannetje op, bespringt het vrouwtje, doet z’n ding en klapt met een grote zucht weer op z’n zij. Letterlijk gevloerd. En daarvan zijn wij getuige op een afstand van 20 meter. Onvergetelijk.

Wat we ook nooit zullen vergeten is de stank wanneer leeuwen een scheet laten. Je valt bijna flauw.

Het volgende hotel is weer heel bijzonder. Het is in de breedte tegen de kraterwand gebouwd zodat alle kamers een prachtig uitzicht hebben. Dat heeft zijn prijs. Voor ons in het laagseizoen nog net te betalen voor twee nachten. Iedereen buigt als een knipmes en bij elke beweging die je maakt vraagt er wel iemand hoe het met je gaat. Tikkeltje teveel service.

De tweede dag, zondag, rijden we door het Ngorongoro gebied dat een reservaat is. Hier wonen de Maasai tussen het wild, maar zij zijn wel aan een paar regels gebonden. Bomen kappen is bijvoorbeeld verboden.

We gaan richting Serengeti en het wordt steeds droger. Ook hier is veel te weinig regen gevallen.

Je snapt niet hoe mensen altijd in stofwolken kunnen leven.

Zagen we in het begin nog veel verschillend wild, later zien we alleen nog maar gazelles. Als we een meer naderen komen er weer bomen en daartussen giraffes en buffels. Onze gids doet enorm zijn best om een luipaard te spotten, maar dat lukt niet. Wel zien we kraanvogels, arenden, secretarisvogels en veel kleine vogels. Op het laatst ziet hij een vrouwtjesleeuw die we tot 3 meter kunnen naderen. Net een grote poes die je zou willen aaien. Even later nog een mannetje dat zichtbaar gevochten heeft.

Onze gids weet heel veel te vertellen over de flora en fauna. Heel prettig om met hem op pad te zijn.

Nog één nachtje en dan weer terug naar Namanga.

Maartje Sr.

Op safari in Tanzania

Laat naar bed en heel vroeg op om naar Tanzania te vertrekken. Koringo doet ons om half zes uitgeleide en zorgt er voor dat  we zonder problemen de grens kunnen passeren. Wel heel veel papierwerk natuurlijk.

In Arusha staat onze gids/chauffeur al op ons te wachten.

-  Nu ik dit zit te schrijven zie ik een aantal koeien met een Maasai jongen door de tuin van het hotel lopen. Het is nu ook duidelijk waarom er gisteren zo’n grote vlaai voor onze deur lag.-

Eerst een heerlijk ontbijt in een mooi koffiehuis en daarna op weg naar Lake Manyara, 126 km verder. Het valt ons op dat de wegen hier zoveel beter en schoner zijn dan in Kenia. De gids vertelt dat er hoge boetes staan op het weggooien van afval en zelfs op spugen.

Het park Manyara is 330 vierkante km groot,  waarvan 220 water.

Het is hier ongelooflijk groen vanwege het “groundwater forest”. Je blijft lachen om de bavianen die hier in grote groepen leven. Veel olifanten, giraffes en nijlpaarden gezien. De foto’s passen niet meer in één album.

Aan het eind van de dag worden we opgegeten door de vliegen en zijn we blij dat we naar ons

hotel kunnen. Daar wacht ons een nieuwe verrassing. Een tuin vol bloemen, smetteloos gazon, beeldschone kamers en uitzicht op de bergen. Na een overvloedig diner nog even op het terras bij een vuurtje kletsen met een stel Noren die op een internationale school werken. Zo pikken we overal informatie op.

Maartje Sr.

Gevarieerd dagje Namanga

Donderdag brengen we een bezoekje aan de office, waar de nieuwe printer in gebruik genomen is. Een hele vooruitgang. Buiten onder een  boom staat een generator te loeien die de printer maar nauwelijks van genoeg stroom kan voorzien.

Op hetzelfde terrein staat een groot mudhouse van de vrouwengroep. Veertig Maasai vrouwen vormen een coöperatie en verkopen hier hun zelfgemaakte sieraden. Grote hilariteit als Hans een soort voorhoofdsversiering omgedaan wordt.

We gaan ook de nieuwe office en de bibliotheek, die allebei in aanbouw zijn, bekijken. Af en toe steekt er een koe of een geit zijn kop om een hoekje.

Maartje jr en Hans wandelen ook nog naar Ebirika, waar een nieuw lokaal gebouw wordt.

’s Avonds bekijken we samen met Tanei, Paul en Koringo de ruwe versie van de documentaire van het Catharina Fonds, over scholing van de Maasai kinderen met behoud van hun eigen cultuur. Mooie beelden. Daarna hebben we een heel inhoudelijke discussie over de inhoud. Voor mij ook heel fijn om hier bij te zijn.

Maartje Sr.

Bezoekjes en verzoekjes

Vandaag eerst het Namanga Health Center bezocht, waar we een door Jeroen gemaakt fotoboekje hebben afgeleverd. Daarna doorgelopen voor een bezichtiging van Tanei’s eigen huis. Ze heeft een ontzettend mooi en leuk huis met aparte keuken en slaapkamer. Het huurhuis maakt deel uit van een soort hofje met gedeelde wc’s en douche en er is zelfs elektriciteit en stromend water, in tegenstelling tot het mudhouse van haar ouders. Als cadeau voor haar ouders hebben we een led-lamp op zonne-energie meegenomen.

Na een heerlijke fruitlunch bij Tanei zijn we opgesplitst. Tanei en de Maartjes gingen vergezeld van Susan enkele families met gehandicapte kinderen bezoeken.

Hans ging terug naar het hotel om de mobiele telefoons van Geodan te verdelen. Gisteren is Paul nog op en neer gegaan naar Nairobi om 7 telefoons die een SIM-lock hadden te laten unlocken, wat voor maar liefst 6 stuks is gelukt. Al vanaf de eerste dag dat bekend was dat we mobieltjes hadden meegenomen werd er door iedereen op geaasd, zelfs de meisjes van de hotelreceptie hadden een verzoekje... Maar samen met Paul en Koringo is er een rechtvaardige verdeling gemaakt. De (nieuwe!) carkit is vergeven aan de ambulance voor het Namanga Health Center. Drie telefoons beschikken over een sterke externe antenne, dus die waren ideaal voor de afgelegen scholen in de ‘interior’ (Mopia, Olmanie, Enoosampurrumpurr). De overige zijn verdeeld over Koringo en de overige scholen. Iedereen zal er ontzettend blij mee zijn. Volgende week vrijdag gaan we naar Olmanie en zullen we er een overhandigen.

Hans

De bezoekjes aan de diverse gezinnen hebben grote indruk op mij ge maakt. Voor een gehandicapt kind zorgen is bij ons al een enorme opgave, maar hier in mijn ogen bijna onmogelijk. Luiers, aangepast meubilair, stromend water, laat staan een inloopdouche, een eigen bed is allemaal niet aanwezig. Toch slagen deze ouders er in om de kinderen er goed verzorgd uit te laten zien. Ze zijn zo toegewijd.

Ik ben niet zo lang bij de gesprekken geweest en had zodoende gelegenheid om op de verschillende erfjes rond te kijken. Een keer had ik een drom kinderen om mij heen die allemaal tegelijk op de foto wilden. Nadat iedereen de foto’s gezien had en ik bijna onder de voet gelopen werd, moest ik ze weer in het gelid zien te krijgen. Ik vroeg of ze een liedje voor me wilden zingen. Hoofd, schouders, knie en teen bleek ook in het engels te bestaan. Toen ik vroeg of ze ook een Masaai liedje kenden begonnen ze spontaan te zingen en te springen. Je staat er  versteld van hoe hoog kleine kinderen al kunnen springen.

De bezoekjes en de families waren totaal verschillend van elkaar, evenals de  omstandigheden. Het was ook bijzonder om bij twee moslim families te komen.

Ze waren gastvrij, maar gereserveerd. Bij een familie moest de moeder plotseling weg en daar voltrok zich een complete metamorfose. Van een een aardige vrouw met een hoofddoek veranderde ze opeens in een soort geest  waarvan je alleen de ogen nog zag. Ook haar stem veranderde. Wat kleding met je doet. Zo zien wij de moslimvrouwen hier op straat.

Schrijnend vond ik de armoede van het gezin met het jongetje Jeffrey. Golfplaten zijn hier heel gewoon, maar allerlei bouwsels met alleen maar stukjes golfplaat is toch wel het minimum. En dan  te bedenken dat het een huurhuis was.

Veel geleerd vanmiddag en ook heel veel stof om over na te denken.

Maartje Sr.

Een dagje Namanga

Vanmorgen uitgeslapen tot 8.30 uur. Heerlijk. Maartje was om 8.00 uur al aan het werk met Tanei. Na het ontbijt met Hans Namanga te voet verkend. Het is verbazingwekkend om te zien hoe anders de Somaliërs (moslims) zijn dan de Kenianen. Ze groeten niet, kijken compleet langs je heen, lachen niet en geven absoluut geen toestemming om iets te fotograferen. De Maasai en andere Kenianen zijn het tegenovergestelde. Wel vragen veel mensen geld voor een foto, maar wij willen daar niet aan meedoen.

Op de markt staan de winkeltjes van Kenianen en Somaliërs door elkaar. We herkennen een paar dames van het koor en worden hartelijk begroet. In het Islamitische theehuis chai gedronken en daar toevallig Paul Oshoki tegen het lijf gelopen. Hij was blij om ons te zien, want hij had zaterdag tevergeefs op ons zitten wachten.

De wegen zijn stoffig en liggen vol troep. Een vuilnisbelt midden tussen de winkeltjes. Geen initiatief van de winkeliers om ook maar iets op te ruimen. Heel jammer.

Het was wel een heel leuke wandeling om zo een indruk van Namanga te krijgen.

Naast alle borden die uitnodigen tot Bijbelstudie, blessings, fun to learn, goede geneeskundige zorg, nog een leuke uitnodiging om te slapen in ‘God's favour hotel’.

Maartje senior

  
Vandaag een dag van voorbereidingen voor de rest van de dagen. Samen met Tanei de workshop voor de secondary school studenten bedacht. We nemen met hen het contract door voor de sponsoring van hun studie. Daarna gaan we met ze in gesprek wat het voor hen, hun familie en community betekent om te kunnen studeren. Daarna maken we de stap naar de ‘tegenprestatie’. Wat kunnen zij doen voor de school en de community waar ze vandaan komen? En tenslotte laten we hen een stukje schrijven voor de website van het Catharina Fonds.

Hoewel het leuk zou zijn om ze zelf het stukje op de website te laten plaatsen, kiezen we daar toch niet voor. De meeste studenten kunnen nog niet met een computer overweg. We kiezen voor de inhoud in plaats van de ‘technische computer cursus’.

 Vanmiddag Susan ontmoet. Zij is een van de leraren van de Special Need Education en heeft ons veel verteld over de vroeghulp en de ondersteuning die zij bieden aan de gezinnen van een kind met een beperking.

Morgen gaan we vier gezinnen met een gehandicapt kind bezoeken, om te kijken hoe deze hulp wordt gegeven en wordt ervaren. We gebruiken het als onderdeel van een studie om de problemen rondom onderwijs voor kinderen met een beperking in beeld te brengen. Naast de onderzoeksmatige kant is het bovenal een bijzondere ervaring dat we met Susan mee mogen en welkom zijn in deze speciale gezinnen. 

Maartje junior

Gastvrijheid

Vandaag op bezoek bij de ouders van Tanei. Een zeer speciale gebeurtenis, aangezien de ouders in ‘the interior’ wonen, 8 kilometer vanaf een doorgaande weg.


Ook onze gastheer en gastvrouw vonden het een speciale dag, iedereen was op de hoogte en dus ook uitgenodigd. De broers en zussen, een oom en tante, een neef (head teacher van Mopia), buurvrouw, een vriend en gedurende de dag kwam er nog van alles aanlopen om ons de hand te schudden.


De ouders van Tanei leven nog als traditionele Maasai. Ze hebben een iets moderner zelf gebouwd mudhouse, een kudde, dragen traditionele kleding en spreken alleen Maasai. Ondanks de enorme verschillen hadden we direct contact en hebben we verschrikkelijk gelachen. Het was zo gezellig en iedereen was erg blij: ‘Kitishipate oleng’ (we zijn erg blij).


Natuurlijk was er volop eten en Keniaanse thee (chai).


Het was voor ons allemaal een enorme belevenis. De foto’s spreken voor zich.

Pasen

De moskee verstoorde om 6 uur wreed onze nachtrust. Het gejengel duurde tot 7.45 uur. Daarna begon er een kerk met gezang; dat klonk ten minste nog leuk.
Om 10 uur met Tanei naar de AIC (African Inland Church). Hoewel het om 10 uur zou beginnen, was alles nog in voorbereiding. Een uur later dan gepland begon de fantastische happening (terwijl de laatste tent nog werd opgezet). Maar liefst 4 koren met prachtige dansen. Junior en senior schoten bij de eerste klanken gelijk vol. Het was zo puur en echt. Gelukkig was er weinig gepreek en veel muziek op z’n Afrikaans, inclusief overstuurde luidsprekers.
Gastpastores, de kerkenraad en andere bijzondere gasten achter een prachtig versierde tafel. Slingers, ballonnen, kunstbloemen en twee echte bloemstukken. Alles en iedereen op z’n paasbest.
Het koor uit Namanga presenteerde haar cd met veel tamtam en een geweldige dame die de promotie deed. Het geld werd letterlijk uit onze zak geklopt.

Het werd een vier uur durend evenement met aansluitend een warme maaltijd voor iedereen. De kookploeg was al vroeg in de weer om op houtvuur 500 monden te voeden. Wij mochten in de kerkeraadskamer eten. Alle heren gingen als eerste aan de tafel zitten, een paar dames, waaronder wij, aan de kant.
De dames bedienen – zo hoort het - en de heren eten. De bisschop krijgt nog iets extra’s.

Aan het eind van de stralende middag vielen de eerste regendruppels. Net genoeg om het stof af te spoelen.
De dag eindigde zoals die begon. Non-stop herrie uit de moskees, van 6 uur ’s avonds tot 3 uur in de nacht. Het was oorverdovend en zonder oordoppen viel er niet te slapen. Nu maar hopen dat dit alleen met Pasen zo is.

Karibu, welkom in Kenia

Vrijdag in alle vroegte vertrokken met belachelijk veel bagage. Allemaal 2 koffers en handbagage. Het kon maar net in het taxibusje.
Goede reis gehad en na 12 uur geland op Nairobi Airport.
We werden met luid gejuich en gezwaai verwelkomd door Paul en Koringo en chauffeur Nicholas. Het was een geweldig weerzien. Met een prima busje naar de Masaai Lodge om daar even een nachtje bij te komen.

Zaterdag verder gereisd naar Namanga. Normaal gesproken doe je daar 2,5 uur over, maar wij het dubbele. De reis zat weer vol verrassingen.
Eerst langs Daniel, een van de headteachers en boardmember, die in zijn vrije tijd Special Need Education studeert aan de universiteit. We werden natuurlijk getrakteerd op een rondleiding. Heel speciaal. Alle studenten waren zo’n beetje naar huis, maar voor het geval van je weet maar nooit, moesten toch alle waardevolle spullen geregistreerd worden. Dat waren natuurlijk de camera’s. Vervolgens mochten ze weer in de tas want het was niet toegestaan om te fotograferen.
De universiteit was majestueus, met een enorme Amerikaanse inslag. Geen wonder, want een Amerikaanse kerk van de Nazareners had de universiteit gefinancierd. En alle belangrijke sponsors waren vermeld op een kolossaal monument.

Vervolgens werden we naar het hostel van Daniel gereden, om daar een rondleiding te krijgen. Ook niet voor niets, want er gingen 4 tassen en een koffer mee naar Namanga.

Daarna de zoektocht naar het geld. Alle pinautomaten waar wij geld kunnen halen waren buiten werking. Uiteindelijk bij de vierde automaat geslaagd. Ondertussen waren er af en toe weer mensen zoek, omdat er ook nog van alles gekocht moest worden.
Al met al reden we ruim 3 uur later weg dan gepland. Arme Mary en Tanei, want zij zaten op ons te wachten in het hotel. Ach ja, dit is Kenia.

Het weerzien is fantastisch. Iedereen is blij om elkaar weer te zien, inclusief Maartje sr. Ze komen er maar niet over uitgepraat dat de Maartjes zo op elkaar lijken en dat sr zo jong is. En ze spreekt ook nog geweldig Engels!!
Paul en Hans zijn nu alle mobieltjes aan het uitproberen die we van Geodan hebben gekregen. Een van de redenen dat we zoveel bagage mee hebben.
De komende dagen zullen we de andere cadeaus, schoolspullen, dekbedden en zelfs een trouwjurk afleveren bij de gelukkigen. Hebben wij weer ruimte om spullen mee terug te nemen.
Paul heeft trouwens zijn tablet PC direct bij aankomst ontvangen. Volgens ons heeft hij vannacht niet geslapen om het uit te proberen. En de hele rit naar Namanga heeft hij zijn speeltje niet losgelaten.

Voorbereidingen

Overmorgen gaan we weer naar Namanga om te kijken hoe de diverse uitgezette acties vorderen.
Ons reisschema is:

AIR FRANCE - AF 8229
FRI 22APR AMSTERDAM NL PARIS FR 0800 0925
SCHIPHOL AIRPORT CHARLES DE GAULLE
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 1:25

AIR FRANCE - AF 8002
FRI 22APR PARIS FR NAIROBI KE 1100 2030
CHARLES DE GAULLE JOMO KENYATTA
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 8:30
KQ 0113 FLIGHT OPERATED BY KQ KENYA AIRWAYS

AIR FRANCE - AF 8003
SAT 07MAY NAIROBI KE PARIS FR 2230 0620
JOMO KENYATTA CHARLES DE GAULLE 08MAY
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 8:50
KQ 0112 FLIGHT OPERATED BY KQ KENYA AIRWAYS

AIR FRANCE - AF 1240
SUN 08MAY PARIS FR AMSTERDAM NL 0725 0840
CHARLES DE GAULLE SCHIPHOL AIRPORT
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 1:15

We vertrekken met zo ongeveer de maximaal toegestane bagage: grote tekeningen van Nederlandse scholen, tekenmateriaal, tientallen door Geodan geschonken gebruikte telefoons, etc.
En bovendien voor Kinyua nog snel een privé tablet pc gescoord.

De afgelopen weken heeft het alleen maar geregend en de weersvooruitzichten zien er niet veel beter uit... Gelukkig is de temperatuur goed.
We hebben er zin in !

Terug in Nairobi

Op 4 augustus wordt er een referendum gehouden over de nieuwe grondwet.
Omdat er bij de vorige verkiezingen grote rellen zijn geweest en het onvoorspelbaar is wat er dit keer te gebeuren staat, werd ons aangeraden na de 4e niet te reizen. Dus besloten we een dag eerder terug te gaan naar Nairobi en de laatste twee dagen te relaxen in de Maasai Lodge.
De Masai Mara hadden we al lang verlaten, maar onderweg kwamen we bij een post waar we opnieuw fee zouden moeten betalen. Koringo en Paul waren woedend en weigerden te betalen omdat we bij het park al voor 24 uur hadden betaald. Na wat gediscussieer met de ambtenaren konden we zonder te betalen doorrijden. Dan is het toch handig met Kenianen op stap te zijn.

In de Maasai Lodge kunnen Paul en Hans eindelijk eens wat langer achtereen aan de website werken. De nieuwe versie staat op http://www.catharinafonds.nl
Donderdag komt Taney nog helemaal vanuit Namanga naar Nairobi om ons uit te zwaaien.
Ook Koringo zal nog komen, maar na lang wachten besluiten toch maar aan ons afscheidsbuffet in de lodge te beginnen. Op weg naar het vliegveld treffen we eindelijk Koringo, moe van de verkiezingsdag en twee nachten bijna niet geslapen.
Samen met Paul, Taney en Koringo gaan we naar het vliegveld, waar we op de valreep nog even een laatste staaltje pesterij door de politie meemaken:
de verzekering van de geleende auto blijkt gisteren verlopen te zijn; of Paul effe wil dokken.
Ook dit is Afrika...

Masai Mara

Na twee en een halve week op reis te zijn met Paul, treffen we in Nakuru ook Koringo weer. Met zijn vieren gaan we naar het nationaal park de Masai Mara. Koringo heeft een paar dagen de tijd, maar moet de 4e augustus weer terug zijn in Namanga in verband met de verkiezingen.
We belanden op een verschrikkelijk afgelegen, maar prachtige splinternieuwe kampeerplaats, aangelegd voor Sawadee. De camping wordt beheerd door een paar Maasai-jongens die afgezonderd van hun familie hun Moran-training (8-jarige krijgeropleiding) voltooien.
Het park is geweldig. Hoewel het hoogseizoen is, en dit park het meest bezocht wordt van alle parken in Kenia, is er van drukte geen sprake. Behalve dan van drukte van zebra’s en gnoes. De grote trek is begonnen en overweldigend. Het is niet op een foto vast te leggen hoeveel beesten er lopen. Met duizenden tegelijk komen ze voorbij.
En met zoveel voedsel is het niet zo ingewikkeld om ook de leeuwen te zien. De eerste dag spotten we een groep van 14 jonge leeuwen. De tweede dag een mannetje en een vrouwtje die ’s ochtends vroeg al onder de struiken liggen.

Een ranger neemt ons te voet mee naar de hippo’s en de krokodillen. We hebben weer honderden foto’s gemaakt, die we moeten selecteren!