Gevarieerd dagje Namanga

Donderdag brengen we een bezoekje aan de office, waar de nieuwe printer in gebruik genomen is. Een hele vooruitgang. Buiten onder een  boom staat een generator te loeien die de printer maar nauwelijks van genoeg stroom kan voorzien.

Op hetzelfde terrein staat een groot mudhouse van de vrouwengroep. Veertig Maasai vrouwen vormen een coöperatie en verkopen hier hun zelfgemaakte sieraden. Grote hilariteit als Hans een soort voorhoofdsversiering omgedaan wordt.

We gaan ook de nieuwe office en de bibliotheek, die allebei in aanbouw zijn, bekijken. Af en toe steekt er een koe of een geit zijn kop om een hoekje.

Maartje jr en Hans wandelen ook nog naar Ebirika, waar een nieuw lokaal gebouw wordt.

’s Avonds bekijken we samen met Tanei, Paul en Koringo de ruwe versie van de documentaire van het Catharina Fonds, over scholing van de Maasai kinderen met behoud van hun eigen cultuur. Mooie beelden. Daarna hebben we een heel inhoudelijke discussie over de inhoud. Voor mij ook heel fijn om hier bij te zijn.

Maartje Sr.

Bezoekjes en verzoekjes

Vandaag eerst het Namanga Health Center bezocht, waar we een door Jeroen gemaakt fotoboekje hebben afgeleverd. Daarna doorgelopen voor een bezichtiging van Tanei’s eigen huis. Ze heeft een ontzettend mooi en leuk huis met aparte keuken en slaapkamer. Het huurhuis maakt deel uit van een soort hofje met gedeelde wc’s en douche en er is zelfs elektriciteit en stromend water, in tegenstelling tot het mudhouse van haar ouders. Als cadeau voor haar ouders hebben we een led-lamp op zonne-energie meegenomen.

Na een heerlijke fruitlunch bij Tanei zijn we opgesplitst. Tanei en de Maartjes gingen vergezeld van Susan enkele families met gehandicapte kinderen bezoeken.

Hans ging terug naar het hotel om de mobiele telefoons van Geodan te verdelen. Gisteren is Paul nog op en neer gegaan naar Nairobi om 7 telefoons die een SIM-lock hadden te laten unlocken, wat voor maar liefst 6 stuks is gelukt. Al vanaf de eerste dag dat bekend was dat we mobieltjes hadden meegenomen werd er door iedereen op geaasd, zelfs de meisjes van de hotelreceptie hadden een verzoekje... Maar samen met Paul en Koringo is er een rechtvaardige verdeling gemaakt. De (nieuwe!) carkit is vergeven aan de ambulance voor het Namanga Health Center. Drie telefoons beschikken over een sterke externe antenne, dus die waren ideaal voor de afgelegen scholen in de ‘interior’ (Mopia, Olmanie, Enoosampurrumpurr). De overige zijn verdeeld over Koringo en de overige scholen. Iedereen zal er ontzettend blij mee zijn. Volgende week vrijdag gaan we naar Olmanie en zullen we er een overhandigen.

Hans

De bezoekjes aan de diverse gezinnen hebben grote indruk op mij ge maakt. Voor een gehandicapt kind zorgen is bij ons al een enorme opgave, maar hier in mijn ogen bijna onmogelijk. Luiers, aangepast meubilair, stromend water, laat staan een inloopdouche, een eigen bed is allemaal niet aanwezig. Toch slagen deze ouders er in om de kinderen er goed verzorgd uit te laten zien. Ze zijn zo toegewijd.

Ik ben niet zo lang bij de gesprekken geweest en had zodoende gelegenheid om op de verschillende erfjes rond te kijken. Een keer had ik een drom kinderen om mij heen die allemaal tegelijk op de foto wilden. Nadat iedereen de foto’s gezien had en ik bijna onder de voet gelopen werd, moest ik ze weer in het gelid zien te krijgen. Ik vroeg of ze een liedje voor me wilden zingen. Hoofd, schouders, knie en teen bleek ook in het engels te bestaan. Toen ik vroeg of ze ook een Masaai liedje kenden begonnen ze spontaan te zingen en te springen. Je staat er  versteld van hoe hoog kleine kinderen al kunnen springen.

De bezoekjes en de families waren totaal verschillend van elkaar, evenals de  omstandigheden. Het was ook bijzonder om bij twee moslim families te komen.

Ze waren gastvrij, maar gereserveerd. Bij een familie moest de moeder plotseling weg en daar voltrok zich een complete metamorfose. Van een een aardige vrouw met een hoofddoek veranderde ze opeens in een soort geest  waarvan je alleen de ogen nog zag. Ook haar stem veranderde. Wat kleding met je doet. Zo zien wij de moslimvrouwen hier op straat.

Schrijnend vond ik de armoede van het gezin met het jongetje Jeffrey. Golfplaten zijn hier heel gewoon, maar allerlei bouwsels met alleen maar stukjes golfplaat is toch wel het minimum. En dan  te bedenken dat het een huurhuis was.

Veel geleerd vanmiddag en ook heel veel stof om over na te denken.

Maartje Sr.

Een dagje Namanga

Vanmorgen uitgeslapen tot 8.30 uur. Heerlijk. Maartje was om 8.00 uur al aan het werk met Tanei. Na het ontbijt met Hans Namanga te voet verkend. Het is verbazingwekkend om te zien hoe anders de Somaliërs (moslims) zijn dan de Kenianen. Ze groeten niet, kijken compleet langs je heen, lachen niet en geven absoluut geen toestemming om iets te fotograferen. De Maasai en andere Kenianen zijn het tegenovergestelde. Wel vragen veel mensen geld voor een foto, maar wij willen daar niet aan meedoen.

Op de markt staan de winkeltjes van Kenianen en Somaliërs door elkaar. We herkennen een paar dames van het koor en worden hartelijk begroet. In het Islamitische theehuis chai gedronken en daar toevallig Paul Oshoki tegen het lijf gelopen. Hij was blij om ons te zien, want hij had zaterdag tevergeefs op ons zitten wachten.

De wegen zijn stoffig en liggen vol troep. Een vuilnisbelt midden tussen de winkeltjes. Geen initiatief van de winkeliers om ook maar iets op te ruimen. Heel jammer.

Het was wel een heel leuke wandeling om zo een indruk van Namanga te krijgen.

Naast alle borden die uitnodigen tot Bijbelstudie, blessings, fun to learn, goede geneeskundige zorg, nog een leuke uitnodiging om te slapen in ‘God's favour hotel’.

Maartje senior

  
Vandaag een dag van voorbereidingen voor de rest van de dagen. Samen met Tanei de workshop voor de secondary school studenten bedacht. We nemen met hen het contract door voor de sponsoring van hun studie. Daarna gaan we met ze in gesprek wat het voor hen, hun familie en community betekent om te kunnen studeren. Daarna maken we de stap naar de ‘tegenprestatie’. Wat kunnen zij doen voor de school en de community waar ze vandaan komen? En tenslotte laten we hen een stukje schrijven voor de website van het Catharina Fonds.

Hoewel het leuk zou zijn om ze zelf het stukje op de website te laten plaatsen, kiezen we daar toch niet voor. De meeste studenten kunnen nog niet met een computer overweg. We kiezen voor de inhoud in plaats van de ‘technische computer cursus’.

 Vanmiddag Susan ontmoet. Zij is een van de leraren van de Special Need Education en heeft ons veel verteld over de vroeghulp en de ondersteuning die zij bieden aan de gezinnen van een kind met een beperking.

Morgen gaan we vier gezinnen met een gehandicapt kind bezoeken, om te kijken hoe deze hulp wordt gegeven en wordt ervaren. We gebruiken het als onderdeel van een studie om de problemen rondom onderwijs voor kinderen met een beperking in beeld te brengen. Naast de onderzoeksmatige kant is het bovenal een bijzondere ervaring dat we met Susan mee mogen en welkom zijn in deze speciale gezinnen. 

Maartje junior

Gastvrijheid

Vandaag op bezoek bij de ouders van Tanei. Een zeer speciale gebeurtenis, aangezien de ouders in ‘the interior’ wonen, 8 kilometer vanaf een doorgaande weg.


Ook onze gastheer en gastvrouw vonden het een speciale dag, iedereen was op de hoogte en dus ook uitgenodigd. De broers en zussen, een oom en tante, een neef (head teacher van Mopia), buurvrouw, een vriend en gedurende de dag kwam er nog van alles aanlopen om ons de hand te schudden.


De ouders van Tanei leven nog als traditionele Maasai. Ze hebben een iets moderner zelf gebouwd mudhouse, een kudde, dragen traditionele kleding en spreken alleen Maasai. Ondanks de enorme verschillen hadden we direct contact en hebben we verschrikkelijk gelachen. Het was zo gezellig en iedereen was erg blij: ‘Kitishipate oleng’ (we zijn erg blij).


Natuurlijk was er volop eten en Keniaanse thee (chai).


Het was voor ons allemaal een enorme belevenis. De foto’s spreken voor zich.

Pasen

De moskee verstoorde om 6 uur wreed onze nachtrust. Het gejengel duurde tot 7.45 uur. Daarna begon er een kerk met gezang; dat klonk ten minste nog leuk.
Om 10 uur met Tanei naar de AIC (African Inland Church). Hoewel het om 10 uur zou beginnen, was alles nog in voorbereiding. Een uur later dan gepland begon de fantastische happening (terwijl de laatste tent nog werd opgezet). Maar liefst 4 koren met prachtige dansen. Junior en senior schoten bij de eerste klanken gelijk vol. Het was zo puur en echt. Gelukkig was er weinig gepreek en veel muziek op z’n Afrikaans, inclusief overstuurde luidsprekers.
Gastpastores, de kerkenraad en andere bijzondere gasten achter een prachtig versierde tafel. Slingers, ballonnen, kunstbloemen en twee echte bloemstukken. Alles en iedereen op z’n paasbest.
Het koor uit Namanga presenteerde haar cd met veel tamtam en een geweldige dame die de promotie deed. Het geld werd letterlijk uit onze zak geklopt.

Het werd een vier uur durend evenement met aansluitend een warme maaltijd voor iedereen. De kookploeg was al vroeg in de weer om op houtvuur 500 monden te voeden. Wij mochten in de kerkeraadskamer eten. Alle heren gingen als eerste aan de tafel zitten, een paar dames, waaronder wij, aan de kant.
De dames bedienen – zo hoort het - en de heren eten. De bisschop krijgt nog iets extra’s.

Aan het eind van de stralende middag vielen de eerste regendruppels. Net genoeg om het stof af te spoelen.
De dag eindigde zoals die begon. Non-stop herrie uit de moskees, van 6 uur ’s avonds tot 3 uur in de nacht. Het was oorverdovend en zonder oordoppen viel er niet te slapen. Nu maar hopen dat dit alleen met Pasen zo is.

Karibu, welkom in Kenia

Vrijdag in alle vroegte vertrokken met belachelijk veel bagage. Allemaal 2 koffers en handbagage. Het kon maar net in het taxibusje.
Goede reis gehad en na 12 uur geland op Nairobi Airport.
We werden met luid gejuich en gezwaai verwelkomd door Paul en Koringo en chauffeur Nicholas. Het was een geweldig weerzien. Met een prima busje naar de Masaai Lodge om daar even een nachtje bij te komen.

Zaterdag verder gereisd naar Namanga. Normaal gesproken doe je daar 2,5 uur over, maar wij het dubbele. De reis zat weer vol verrassingen.
Eerst langs Daniel, een van de headteachers en boardmember, die in zijn vrije tijd Special Need Education studeert aan de universiteit. We werden natuurlijk getrakteerd op een rondleiding. Heel speciaal. Alle studenten waren zo’n beetje naar huis, maar voor het geval van je weet maar nooit, moesten toch alle waardevolle spullen geregistreerd worden. Dat waren natuurlijk de camera’s. Vervolgens mochten ze weer in de tas want het was niet toegestaan om te fotograferen.
De universiteit was majestueus, met een enorme Amerikaanse inslag. Geen wonder, want een Amerikaanse kerk van de Nazareners had de universiteit gefinancierd. En alle belangrijke sponsors waren vermeld op een kolossaal monument.

Vervolgens werden we naar het hostel van Daniel gereden, om daar een rondleiding te krijgen. Ook niet voor niets, want er gingen 4 tassen en een koffer mee naar Namanga.

Daarna de zoektocht naar het geld. Alle pinautomaten waar wij geld kunnen halen waren buiten werking. Uiteindelijk bij de vierde automaat geslaagd. Ondertussen waren er af en toe weer mensen zoek, omdat er ook nog van alles gekocht moest worden.
Al met al reden we ruim 3 uur later weg dan gepland. Arme Mary en Tanei, want zij zaten op ons te wachten in het hotel. Ach ja, dit is Kenia.

Het weerzien is fantastisch. Iedereen is blij om elkaar weer te zien, inclusief Maartje sr. Ze komen er maar niet over uitgepraat dat de Maartjes zo op elkaar lijken en dat sr zo jong is. En ze spreekt ook nog geweldig Engels!!
Paul en Hans zijn nu alle mobieltjes aan het uitproberen die we van Geodan hebben gekregen. Een van de redenen dat we zoveel bagage mee hebben.
De komende dagen zullen we de andere cadeaus, schoolspullen, dekbedden en zelfs een trouwjurk afleveren bij de gelukkigen. Hebben wij weer ruimte om spullen mee terug te nemen.
Paul heeft trouwens zijn tablet PC direct bij aankomst ontvangen. Volgens ons heeft hij vannacht niet geslapen om het uit te proberen. En de hele rit naar Namanga heeft hij zijn speeltje niet losgelaten.

Voorbereidingen

Overmorgen gaan we weer naar Namanga om te kijken hoe de diverse uitgezette acties vorderen.
Ons reisschema is:

AIR FRANCE - AF 8229
FRI 22APR AMSTERDAM NL PARIS FR 0800 0925
SCHIPHOL AIRPORT CHARLES DE GAULLE
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 1:25

AIR FRANCE - AF 8002
FRI 22APR PARIS FR NAIROBI KE 1100 2030
CHARLES DE GAULLE JOMO KENYATTA
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 8:30
KQ 0113 FLIGHT OPERATED BY KQ KENYA AIRWAYS

AIR FRANCE - AF 8003
SAT 07MAY NAIROBI KE PARIS FR 2230 0620
JOMO KENYATTA CHARLES DE GAULLE 08MAY
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 8:50
KQ 0112 FLIGHT OPERATED BY KQ KENYA AIRWAYS

AIR FRANCE - AF 1240
SUN 08MAY PARIS FR AMSTERDAM NL 0725 0840
CHARLES DE GAULLE SCHIPHOL AIRPORT
NON STOP TERMINAL 2F DURATION 1:15

We vertrekken met zo ongeveer de maximaal toegestane bagage: grote tekeningen van Nederlandse scholen, tekenmateriaal, tientallen door Geodan geschonken gebruikte telefoons, etc.
En bovendien voor Kinyua nog snel een privé tablet pc gescoord.

De afgelopen weken heeft het alleen maar geregend en de weersvooruitzichten zien er niet veel beter uit... Gelukkig is de temperatuur goed.
We hebben er zin in !

Terug in Nairobi

Op 4 augustus wordt er een referendum gehouden over de nieuwe grondwet.
Omdat er bij de vorige verkiezingen grote rellen zijn geweest en het onvoorspelbaar is wat er dit keer te gebeuren staat, werd ons aangeraden na de 4e niet te reizen. Dus besloten we een dag eerder terug te gaan naar Nairobi en de laatste twee dagen te relaxen in de Maasai Lodge.
De Masai Mara hadden we al lang verlaten, maar onderweg kwamen we bij een post waar we opnieuw fee zouden moeten betalen. Koringo en Paul waren woedend en weigerden te betalen omdat we bij het park al voor 24 uur hadden betaald. Na wat gediscussieer met de ambtenaren konden we zonder te betalen doorrijden. Dan is het toch handig met Kenianen op stap te zijn.

In de Maasai Lodge kunnen Paul en Hans eindelijk eens wat langer achtereen aan de website werken. De nieuwe versie staat op http://www.catharinafonds.nl
Donderdag komt Taney nog helemaal vanuit Namanga naar Nairobi om ons uit te zwaaien.
Ook Koringo zal nog komen, maar na lang wachten besluiten toch maar aan ons afscheidsbuffet in de lodge te beginnen. Op weg naar het vliegveld treffen we eindelijk Koringo, moe van de verkiezingsdag en twee nachten bijna niet geslapen.
Samen met Paul, Taney en Koringo gaan we naar het vliegveld, waar we op de valreep nog even een laatste staaltje pesterij door de politie meemaken:
de verzekering van de geleende auto blijkt gisteren verlopen te zijn; of Paul effe wil dokken.
Ook dit is Afrika...

Masai Mara

Na twee en een halve week op reis te zijn met Paul, treffen we in Nakuru ook Koringo weer. Met zijn vieren gaan we naar het nationaal park de Masai Mara. Koringo heeft een paar dagen de tijd, maar moet de 4e augustus weer terug zijn in Namanga in verband met de verkiezingen.
We belanden op een verschrikkelijk afgelegen, maar prachtige splinternieuwe kampeerplaats, aangelegd voor Sawadee. De camping wordt beheerd door een paar Maasai-jongens die afgezonderd van hun familie hun Moran-training (8-jarige krijgeropleiding) voltooien.
Het park is geweldig. Hoewel het hoogseizoen is, en dit park het meest bezocht wordt van alle parken in Kenia, is er van drukte geen sprake. Behalve dan van drukte van zebra’s en gnoes. De grote trek is begonnen en overweldigend. Het is niet op een foto vast te leggen hoeveel beesten er lopen. Met duizenden tegelijk komen ze voorbij.
En met zoveel voedsel is het niet zo ingewikkeld om ook de leeuwen te zien. De eerste dag spotten we een groep van 14 jonge leeuwen. De tweede dag een mannetje en een vrouwtje die ’s ochtends vroeg al onder de struiken liggen.

Een ranger neemt ons te voet mee naar de hippo’s en de krokodillen. We hebben weer honderden foto’s gemaakt, die we moeten selecteren!

Bezoek ouders Paul

Vandaag op bezoek geweest bij de ouders van Paul in Molo. Het is zo leuk om bij de mensen thuis te komen. Ook hier voelden we ons zo welkom! Het traditionele voedsel is heerlijk; stamppot van aardappelen, mais en boerenkool, kip, geitenvlees met een saus en een gekookte groente die we nog steeds niet thuis kunnen brengen. Het lijkt op een soort postelein, maar dan iets zuurder en bitterder. Paul’s vader liet ons met trots zijn muziek-DVD’s zien, waarvan we er een gekocht hebben. De hit van deze zomer in Kenia.
Het hotel in Molo was minder geslaagd. Ooit is het waarschijnlijk een mooie lodge geweest, maar het verval is aan alle kanten toegeslagen. En als het nu alleen het verval was, maar het is er gewoon te vies voor woorden. Zo'n douche waar je nergens tegen aan moet leunen, anders ben je gelijk weer vies. Het water dat niet wegstroomt en je dus door 5 cm water moet banjeren om naar de wc te gaan.
We gingen ’s avonds nog een biertje halen in de bar van het hotel. Daar zaten alleen een paar erg dronken en veel te dikke Kenianen te zitten en te slapen. Het rook er merkwaardig en onder een stoel kwam een vies kleurtje vloeistof gelopen. Een dikke dronken dame had gewoon in de hoek tegen de schouw gekotst.
In de kamer is alles klam en het ruikt er naar ‘vroeger’. De natuur is toch echt beter dan deze plek!

Lake Baringo

Vrijdag zijn we vertrokken naar een van de meren ten noorden van Nakuru.

Onderweg passeerden we een kapotte brug. De plaatselijke bevolking buitte dit flink uit door iedereen tegen betaling de rivier veilig over te laten steken. Desondanks ging de auto opnieuw kapot en moesten we heel voorzichtig het laatste stuk over de onverharde, hobbelige weg afleggen.

Het gebied bestaat uit verschillende meren, met een zeer diverse vogelpopulatie. Ons oog viel op Lake Baringo; geen Nationaal Park, maar wel een paradijs voor vogelaars. En de keus bleek een schot in de roos. We belandden op Robert’s Camp (helaas ook erg bekend bij Djoser), maar de camping was dan ook geweldig: aan het meer, tussen de krokodillen en de nijlpaarden. ’s Nachts mochten we de tent niet uit en hoorden we de hippo’s naast ons grazen. Echt super! Het is alleen erg jammer dat het ons niet lukt om ’s nachts langere tijd wakker te blijven. We wijten het aan de malariapillen en de buitenlucht die ons erg slaperig maken.

De eerste ochtend een vroege wandeling gemaakt met een plaatselijke gids. ’s Middags aan het meer gezeten, met een glaasje wijn, chips en de camera’s in de aanslag. En de volgende ochtend in alle vroegte een boottocht gemaakt.

De gids was een jonge Maasai, die vanaf zijn dertiende al visser was. Hij bracht ons in contact met Maasai vissers die in hun houten bootjes en peddels van plastic rioolbuizen hun dagelijkse portie vis vangen. We hebben drie vissen gekocht om daarmee de visarend te kunnen lokken voor een fotootje. Hoewel we eigenlijk niet van dit soort trucjes houden, was dit toch wel een belevenis!

De bevolkingsgroep van dit gebied bestaat voor het grootste gedeelte uit Kalenjin. De rellen na de verkiezingen in 2008 waren gevechten tussen deze groep en de Kikuyu. Hoewel Paul (een Kikuyu) erg onder de indruk was van het gebied, wilde hij ook wel weer graag weg. Hij heeft het niet zo op deze mensen. Volgens hem zijn ze erg lui en niet in staat om wat van hun leven te maken. Voor 2008 hadden Kikuyu land gekocht van de Kalenjin en in korte tijd was er sprake van een enorme bedrijvigheid en rijkdom. Dat heeft dus voor enorme spanningen gezorgd.

Helaas waren onze ervaringen met de Kalenjin ook niet zo positief. Soms is het moeilijk uit te leggen waarom. Het is meer een gevoel. De mensen hier zijn erg arm en hebben ongelooflijk veel kinderen. Er werd ook behoorlijk gebedeld. Toch zijn we hier niet op ingegaan vanuit een overtuiging dat bedelen geen oplossing biedt. Gebruik maken van lokale gidsen levert ze meer op. Helaas voor hen zijn de goede gidsen geen Kalenjin, maar Maasai.

Na twee dagen weer terug naar het zuiden. De auto is inmiddels weer gerepareerd.

Nakuru

Na een aantal dagen in de natuur weer eens een dagje in de stad. Nakuru is de vierde stad van Kenia (2 miljoen inwoners), maar het oogt als een provinciestadje. Nauwelijks hoogbouw en veel groen. Heerlijk een dagje samen wezen shoppen en winkel in, winkel uit telkens uitgelegd wat we wilden: een T-shirt voor een jongetje van 4 jaar met wilde beesten erop. Het was echt super lachen. Je wil niet weten waar ze mee aankomen zetten om toch maar iets te kunnen verkopen.

In de supermarkt een Nederlander tegen het lijf gelopen die hier is blijven hangen nadat hij als architect voor een NGO had gewerkt. Geweldig om ervaringen uit te wisselen. Hij is nu bezig om een cultureel centrum op te richten om de mensen meer met kunst in aanraking te laten komen. Volgens hem hebben de mensen hier ontzettend veel kennis, maar zijn ze nauwelijks in staat om te analyseren en zijn ook weinig creatief. Wij herkennen het wel. Verder uitgebreid gesproken over de politiek, de corruptie en het referendum van woensdag 4 augustus. We lezen er ook veel over in de krant en we bediscussiëren het met Paul. De politiek hier is een verhaal apart. Woensdag wordt er gestemd over een nieuwe grondwet. Later meer hierover. Het is zo ‘hot’ en het kan mogelijk ook tot rellen leiden. We hebben daarom besloten om een dag eerder naar Nairobi te gaan waar we het minste risico op vertraging lopen.

De volgende dag naar een prachtig natuurreservaat op 2 km afstand van de stad: Lake Nakuru. Het is een van de meest bezochte parken van Kenia en dat is begrijpelijk. Ook hier weer een zeer diverse natuur, met twee grote trekkers: duizenden en duizenden flamingo’s en witte- en zwarte neushoorns. Wauw! Maar het leukste moment was wel de stop aan het einde van de dag op het uitzichtpunt. Ons dak stond nog open en we waren met Paul aan het discussiëren of het dak niet dicht moest. Paul antwoordde dat ze echt niet op het dak konden klimmen en op dat moment zat een mega baviaan al in de auto. Hans stond er ook nog in en had een spannende confrontatie. De aap wilde er met de complete boodschappentas vandoor. Ondertussen had hij al de koekjes te pakken gehad en een ander leeg doosje. Gelukkig konden we de fototoestellen redden! De aap werd door een andere chauffeur met stenen weggejaagd en omdat hij daardoor in het nauw zat liet hij Hans nog even zijn tanden zien, voordat hij met een pak sap vertrok. Daarna hebben we vreselijk gelachen!

Hell’s Gate en het kratermeer

Een van de weinige parken waar je ook kan wandelen is Hell’s Gate, dat vlak bij onze kampeerplek ligt. Dus daar moesten we naartoe. De eerste twee uur door een gedeelte van het park gereden, waarvan we nog zo duidelijk tegen Paul hadden gezegd dat dit deel niet interessant was…… Na onmogelijke zandweggetjes tussen de fabriekspanden door van de warmtecentrale uiteindelijk toch in het mooie gedeelte beland.
Onze reisgids vermeldde een prachtige afdaling naar een kloof, waar we wel een paar uur door konden brengen. Bij de ingang werden we verplicht om een gids in te huren en van te voren voor een wandeling van 1, 2 of 3 uur te kiezen. Hier baalden we enorm van, maar we kwamen er niet onderuit. De reden voor een verplichte gids zou liggen in het gevaar van de afdaling en het feit dat er de laatste jaren al heel wat mensen om het leven waren gekomen. Ja, ja. We kregen een Maasai jongetje mee, die oogde als een 11 jarig jongetje, maar toch al 16 bleek te zijn. Een schatje, die hard bijkluste om zijn school te kunnen betalen. Hij zat nog op de primary school.
Al vrij snel na de start kwamen we erachter waarom het hier Hell’s Gate heet. De afdaling bleek op sommige momenten een ‘hel’: glad en erg stijl. En hoe verder we in de kloof afdaalden, hoe warmer het water werd. De duivel had er prachtig werk gedaan. En de kleine gids? Die hadden we hard nodig om een beetje fatsoenlijk door de kloof heen te komen!

’s Avonds gegeten in het restaurant van de lodge met uitzicht op het kratermeer. Een volgende keer gaan we met een grotere zak met geld alleen naar dit soort accommodaties!

We kwamen in contact met een bioloog die ons uitnodigde om de volgende dag een wandeling door het sanctuary te maken. Die hebben we natuurlijk aangenomen. Ruim drie uur door de krater en over de kraterrand gelopen en het Savanne gebied daarbuiten doorkruist. Naast de zebra’s, giraffes en antilopen gewandeld en veel te weten gekomen over de bijzonderheden van dit gebied.
Binnen 24 uur zomaar twee wandeltochten. Een beetje lichaamsbeweging konden we na al dat hobbelen in de bus wel gebruiken.

Lake Naivasha

Na twee dagen reizen over de beste weg van Kenia (gemiddelde snelheid is dan toch niet meer dan 50 km per uur) zijn we in de Rift Valley beland, bij Lake Naivasha. Het meer is een toeristenpleister voor de stadsmensen uit Nairobi en is tevens het gebied waar met name de Nederlandse bloemenkwekers zitten. Je weet niet wat je ziet; kilometers en kilometers tenten met bloemen. Sommige bedrijven hebben meer dan 1000 werknemers in dienst die met bussen worden opgehaald, of in huisjes op het terrein wonen. We werden er niet vrolijk van en het idee om tussen de werknemers en de massa’s toeristen op een camping te zitten was niet erg aanlokkelijk.
Gelukkig vonden we, helemaal midden in de bush, ver weg van iedereen en alles, boven op een berg van 2000 meter, een geweldige camping. We zijn de enige kampeerders en zitten nu vanuit de bush te schrijven, onder het genot van een paar gekookte zoete aardappelen. Hoe aangenaam kan het leven zijn.

En het schijnt zo te zijn (het is nu donker dus we kunnen het niet zien) dat er ergens beneden een cratermeer is waarop het restaurant drijft van de lodge. De bewaker heeft net voor ons een koud biertje gehaald…..
Ook dit is Afrika!

Malindi

Tsavo East hebben we aan de oostkant van het park verlaten en we zijn doorgereden richting de Indische Oceaan. Hoe meer we de kust naderden, hoe groener het werd. De mensen die hier wonen zijn Swahili; een mix van allerlei nationaliteiten, met veel invloeden van Indiërs, Arabieren en Europeanen.
De bewoners op het platteland wonen in klei-hutten met daken van bananenblad. We kwamen de meest kleurrijke nederzettingen tegen, maar het was moeilijk om te fotograferen. De bewoners zijn totaal anders dan de Maasai. Veel zijn moslim en willen absoluut niet gefotografeerd worden. De massa’s kinderen komen je allemaal begroeten, maar hoe meer we de stad naderden, hoe meer er gebedeld werd. Het platteland oogt rijk, er is in ieder geval genoeg water en er wordt veel verbouwd.
Vlak voor we Malindi binnenreden kwam er ineens een hoop herrie van onder de auto. Na een hele dag gehobbel en gejakker over alleen onverharde wegen was de beschermplaat van de versnellingsbak losgeraakt. Even waren we bang dat we in het donker met een kapotte auto kwamen te staan, maar gelukkig hebben we het stadje bereikt. In Malindi werden we opgewacht door het inmiddels ingeseinde nichtje van Paul. Dankzij haar connecties in de horeca kwamen we in een prachtig maar toch goed betaalbaar hotel. Hier willen we wel een paar nachtjes blijven.
De eerste dag wat gerelaxt om onszelf en de batterijen op te laden en wat fotogeheugen vrij te maken. Het regende de hele dag en veel plekken in de stad waren haast niet te bereiken. Malindi is, ver voor de regen, ook overspoeld door Italianen. Het stikt er van de Italiaanse Vespa tuk-tuks (taxibrommertjes) en ’s avonds zelfs gegeten bij een ware pizzeria. Het was overigens heerlijk.
Woensdag op de markt van Malindi ‘gezwommen’ en stiekem zoveel mogelijk mensen gefotografeerd. Daarna de oceaan bekeken en doorgereden naar de ruïne van een moslimnederzetting uit de 14de eeuw (Gede). Daar hoorde een rondleiding door de vlindertuin bij. Eenmaal binnen bleken de vlinders op een hand te tellen…

Vandaag een kort bezoek gebracht aan Mombasa. Het is leuk om een keer gezien te hebben, maar geen stad om lang te blijven. Het fort Jezus stelt niet veel voor en er is haast niets over van de ‘oude stad’. Wel bijzonder is de mix van allerlei culturen. We hebben heerlijk geluncht in een Arabisch koffiehuis.
Ons verblijf in Malindi was zeer aangenaam, maar nu wel lang genoeg. Deze plek heeft een aantal nadelen: de enorme hitte, de gigantische hoeveelheid (malaria) muggen (die niet meer gevoelig lijken voor de repellent) en het sekstoerisme. Dat laatste is wel heel erg. Veel oude Europeanen (mannen en vrouwen) die hier op zoek gaan naar een gekleurd speeltje. Het is echt walgelijk.

Na een week reizen weten we inmiddels wel wat de gemiddelde snelheid op de hoofdwegen is. Vandaag voor de zoveelste keer onze plannen bijgesteld.
We hebben besloten om toch maar de ‘snelweg’ te nemen richting Nairobi om uiteindelijk bij Lake Nakuru uit te komen. Het is een behoorlijke afstand waar we wel twee dagen over gaan doen. Weer terug naar de koelte, de bergen, de de muggenloze natuur. Naar het land van de Kikuyu’s, waar Paul vandaan komt.

Tsavo East

Na ons primitieve avontuur in Amboseli besloten we om eerst een nachtje bij te komen in een hotel met een privé douche en toilet. We belandden in een doorgangsstadje tussen Nairobi en Mombasa, vlak bij de ingang van het nationale park Tsavo East. Heerlijk zacht en schoon geslapen!
Daarna het gigantische park bezocht. Het is een stuk ruiger dan Amboseli en er komen ook veel minder bezoekers. De beesten zijn daardoor ook minder aan mensen gewend en vertonen natuurlijker gedrag. Het is daardoor moeilijker spotten, maar de natuur is wel prachtig ongerept.

Door de enorme afstanden werden we gedwongen om binnen het park te slapen. De camping bleek een niet-omheind terrein vlakbij een drinkplaats van de beesten. De ‘werknemers’ verveelden zich stierlijk met niets doen. Natuurlijk wilden ze wel de wc schoonmaken (waar de muizenkeutels en andere gore zooi op de wc bril lag), maar we denken dat het nu nog moet gebeuren. Wel schandalig hoor om de toeristen hiervoor zoveel te laten betalen.
Het was nog niet donker of het leeuwengebrul begon al. Paul deed het zo’n beetje in zijn broek van angst. Tot 20.00 uur een vuurtje gestookt om ongenode gasten buiten te houden en daarna maar de tent in gekropen. Wij hebben heerlijk geslapen; onze Keniaanse gastheer heeft nauwelijks een oog dicht gedaan.

’s Ochtends vroeg de boel ingepakt in de hoop nu de leeuwen niet alleen te horen maar ook te kunnen zien. Helaas niets gevonden, maar wel allerlei andere geweldige beesten. Veel hippo’s en krokodillen en ook nu weer olifanten, maar dan met een oranje tintje van de oranje aarde.
Gezien de grootte van het park is het haast onmogelijk om stropers buiten de hekken te houden. Met regelmaat kom je dan ook skeletten tegen van olifanten. Het is echt dramatisch. We verdenken de campingmedewerkers ervan dat ze samenwerken met de stropers….

Van Namanga naar Amboseli

We hebben na een goed ontvangen presentatie afscheid genomen van de leden van de board, althans lijfelijk. Sinds we vertrokken zijn uit Namanga hebben we al verschillende keren weer telefonisch contact met iedereen gehad. Erg grappig.

En ook dit keer zijn we weer zo hartelijk bedankt voor onze aanwezigheid. De Maasai-hoek die we willen maken in huis wordt steeds groter!

Ondanks een aanlokkelijk aanbod om nog mee te gaan naar een tweedaagse training voor de head-teachers hebben we toch besloten om met onze safari te beginnen. Na de nodige boodschappen in de lokale winkeltjes en marktstandjes zijn we vertrokken naar het Nationale Park Amboseli, op zo’n 2 uur rijden van Namanga. Wat heet rijden; het is een en al gehobbel op zandwegen die geheel uitgesleten zijn door auto’s die er overheen jakkeren!

Het park is echt fantastisch. Het ligt aan de voet van de Kilimanjaro en kent een grote diversiteit aan landschappen, waardoor er erg veel verschillende beesten leven. We hebben er van alles gezien, maar ook minder bekende beesten zoals de cheeta, serval en vos. En verder ook erg veel vogels, zoals de marabu, kraanvogel, secretarisvogel, visarend, en veel soorten steltlopers. Maar het park staat vooral bekend om zijn olifanten. Het is ongelofelijk om een weiland vol te zien staan met grote grijze koeien.

We hebben twee nachten buiten het park gekampeerd. Om binnen de hekken te kamperen is gewoon onbetaalbaar. Voor een camping met niets betaal je als toerist $ 25,- per persoon.

Kamperen met Paul is overigens een belevenis. Het blijkt dat hij alleen erg moderne campings gewend is, met een prachtig grasmatje en van allerlei faciliteiten. Dat is toch echt wat anders dan kamperen in de bush aan de voet van de Kili. We hebben ook enorme lol gehad om het servies wat Paul had gekocht. Het was gewoon aardewerk en hij had het niet speciaal verpakt. De helft is dus nu gebroken.

Presentatie voor de head-teachers

Het is inmiddels al de een na laatste dag van ons verblijf in Namanga. Gisteravond tot laat in de nacht nog gewerkt aan een presentatie voor de head-teachers, met daarin de bevindingen van de schoolbezoeken en de ideeën om de onderwijsresultaten te verbeteren.
Onze belangrijkste conclusie is toch wel dat samenwerking met de families, de community en de mensen buiten de community van enorm belang zijn. De grootste uitdaging is om alle kinderen naar school te krijgen en ook te houden. Met name diep in de binnenlanden worden meisjes al op jonge leeftijd besneden en kunnen vanaf dat moment worden uitgehuwelijkt. En jongens zijn al op jonge leeftijd belangrijk voor de verzorging van de kudde. Onderwijs is voor veel Maasai mensen nog een betrekkelijk nieuw fenomeen.
De presentatie werd goed ontvangen en ze waren blij met de praktische handreikingen. Desondanks werd er tussendoor druk gebeld, gingen er mensen even met de motor weg of werd de krant gelezen. Ook dit is Afrika!

Voor het naar bed gaan vinden we dit exemplaar van 6 cm voor de deur.

Olmanie

Vandaag een bezoek gebracht aan de 10e en laatste school die door het Catharina Fonds wordt gesteund. De school ligt afgezonderd van de rest en is alleen ‘goed’ bereikbaar met een landrover. De weg gaat door Tanzania en is bijna een kermisattractie met zoveel hobbels, kuilen en ‘afdalingen’. Samen met leden van de board gingen we op weg. De meeste leden waren er zelf ook nog nooit geweest. We zouden om 11.00 uur vertrekken, maar dat werd uiteindelijk half een. Bij aankomst zaten er meer dan 70 ouders in prachtig traditionele Maasai-kledij onder een boom op ons te wachten. Het was inmiddels al 14.00 uur en de ouders zaten daar al sinds 11.00 uur. In onze ogen schandalig, maar niemand schijnt het hier erg te vinden. Het was een geweldige, lange meeting waar alle leden van de board, belangrijke leden van community en gelukkig ook een aantal ouders uitgebreid aan het woord kwamen. Tussendoor was er een uitvoering met dans en zang. En last but not least kwamen wij zelf aan het woord en kregen we van de Maasai-ouders allebei een cadeau dat alleen aan belangrijke mensen wordt gegeven. Maartje een sjerp van kralen en Hans een met kralen versierde wandelstok. We zijn door deze ouders geadopteerd en hebben van hen ook een Maasai-naam gekregen. Hans heet nu Saruni, wat  ‘iemand waar je altijd naar toe kunt gaan’ betekent. Maartje heeft de naam Nalepo gekregen. Deze naam heeft twee betekenissen: ‘bron van de rivier’, maar ook ‘in staat om te voeden’.
Daarna weer een traditionele lunch, met geroosterd geitenvlees als voorgerecht en een bord vol traditioneel eten als hoofdgerecht. Ze vinden ons maar raar dat we zo weinig eten!
Het was een geweldige dag. Dit hadden we van te voren niet kunnen bedenken. De school is arm, maar de leraren zijn bereid om alles te geven om het onderwijs hier op een hoger peil te krijgen. En dat alles in een omgeving die zo mooi is. Maartje wil hier wel een tijdje verblijven om onderzoek te doen en om de school te ondersteunen. De head-teacher heeft haar al een bed aangeboden in het huisje waar al 6 leraren wonen. Iedereen is hier welkom en alles wordt gedeeld. En dat is heel erg oprecht!

Een bijzondere zondag

Vandaag zouden we om 10.00 uur worden opgehaald door Paul en Koringo voor een bezoek aan de kerkdienst van pastor Paul. Maar zoals dat hier in Afrika gaat, werd dat natuurlijk later. En klein uur later dan gepland kwamen we aan in de kerk waar we opgewacht werden door een zingende en dansende menigte. Ze hadden al die tijd op ons gewacht…
Het was een bijzondere dienst met een hoog hallelujagehalte en tig herhalingen zonder enige inhoud. Al met al een zit van 2,5 uur maar het was absoluut de moeite waard. De zang ging ons door merg en been en de dans en liederen vormden een hoogwaardig amusement. De meiden hier kunnen zo verschrikkelijk hoog en prachtig zuiver zingen. We werden speciaal welkom geheten door pastor Paul en mochten, zoals het echte gasten betaamt, de menigte nog toespreken. Kortom, een geweldige belevenis.
Maar het mooiste was misschien nog wel het bezoek aan een aantal communityleden die ons uitnodigden om te komen lunchen. Onder de boom, omringd door het kookvuur, de hutjes en het vee werd ons een fantastisch maal aangeboden. De mannen zitten achterover en de vrouwen koken en serveren het eten en wassen de boel weer af.

Voor het avondmaal waren we bij Koringo thuis uitgenodigd. Ook dat was een spektakel. Iedereen woont hier zo verschrikkelijk primitief, maar in zo’n geweldige omgeving. Dan wil je graag buiten eten. De Kenianen vinden het nu koud, maar voor ons is het een aangename temperatuur. Warm genoeg om ’s avonds buiten te kunnen zitten en niet te warm om overdag nog van alles te ondernemen.
Eten betekent hier: een vol bord met heel veel vlees, aardappelen, rijst, een klein beetje groente en heel veel jus (soup). En soms een soort roti erbij en dat alles eet je natuurlijk met je handen! Gelukkig komt voor die tijd een van de dames met water voorbij, zodat je met schone handen aan je maaltijd kunt beginnen.
Er was speciaal voor ons bezoek een heel gezelschap gearriveerd, tevens om de vrouw van Koringo te helpen. Het kostje werd in de kleine huiskamer gekookt en de vrouwen bleven de hele avond binnen zitten. Koringo heeft een generator en die ging al snel aan, omdat de dames binnen televisie wilden kijken.
Het is hier trouwens altijd een soort zwaan-kleef-aan. Je weet nooit met hoeveel mensen je ergens naartoe gaat en waarom er zoveel mensen zijn uitgenodigd. Het is erg grappig!

’ s Avonds met veel meer mensen dan gepland naar de WK-finale met het Nederlands elftal gekeken. Bijna alle head-teacher waren er, plus de staff en de board-members en dus nog wat aanhang. We kregen cadeautjes en sommigen hadden oranje kleren aan. Echt zo leuk. Balen natuurlijk dat “we” niet gewonnen hadden, maar dat lag, volgens onze gasten, ook aan de scheidsrechter.