Verdere verloop in Sri Lanka

Het was een beetje overmoedig gedacht om met de hele familie op pad ook nog tijd te hebben om het blog bij te houden, los van het feit dat er weinig plekken met internet zijn. Dus dat hadden we na een paar dagen maar opgegeven. Als je geinteresseerd bent vertellen we er graag persooonlijk over en we hebben nog een aantal mooie en leuke foto's.

Negombo

In de ochtend gaan we op weg voor een tocht over een door Nederlanders gegraven kanaal. Vanwege de kerstfestiviteiten op het kanaal kunnen we daar niet varen en gaan we langs het mangrovebos dat tegen de stad aan ligt. De stadsgezichten, vele vogels, fruit bats en zelfs een paar varanen maken het een geslaagd tripje.
's-Middags lekker met zijn allen in de Indisch oceaan "gezwommen".
Daarna gingen we eropuit om naar een mooie hindoe-tempel te wandelen, die vanwege de feestdagen gesloten bleek te zijn.
De volgende dag rijden we naar Anuradhapura. De chauffeur lijkt erg te vechten tegen de slaap en we blijven vragen voor hem verzinnen om te voorkomen dat ie indommelt. Of er wordt te veel gedronken met de feestdagen, of hij is gewoon echt ziek.
We dringen aan op een koffiepauze en als we weer vertrekken blijkt Annemarie op een natte bank te hebben gezeten. Haar broek is zeiknat en stinkt naar pis.
Vanwege de regen die met bakken uit de hemel komt blijven we de rest van de dag in het hotel.
Mahesh, de chauffeur, gaat direct naar bed.

Aankomst in Sri Lanka

Na een relaxte vlucht met de nieuwste Airbus dubbeldekker zijn we redelijk op tijd geland in de buurt van Colombo. Chauffeur Mahesh reed ons direct door naar het in kerstsferen gehulde Negombo. Bij de meeste mensen langs de hoofdweg staat er een kerststal voor het huis, de een nog mooier dan de ander.
Het hotel is sfeervol en het heerlijke  kerstdiner is van het huis. De dj ging lekker los, maar wij gingen total loss vroeg naar bed. Van de muziek en het vuurwerk hebben we weinig meer meegekregen.

Sri Lanka

Zondag 23 december vertrekken we naar Sri Lanka  Dit keer met zijn zessen: Maartje Senior, Annemarie, Remco, Sam, Maartje en ik.

Senior, Maartje en ik vliegen vanaf Schiphol en Annemarie, Remco en Sam vanaf Düsseldorf  Beide vliegtuigen hebben een tussenstop in Dubai, dus daar treffen we elkaar (hopelijk ;-). Vanaf daar vliegen we samen naar de hoofdstad van Colombo, Sri Lanka, vanwaar we meteen doorreizen naar het relaxte Negombo.

Via Bangkok naar Nederland

Van Vientane reizen we per bus terug naar Bangkok, via de friendship bridge. Na 9 uur en weinig slaap komen we aan in Bangkok.

Daar bekijken we nog het Royal Palace, een ongelofelijk groot complex met veel pracht en praal.

Nam Lik eco-village

Vanochtend zijn we naar het Nam Lik eco-village vertrokken. We worden op de afgesproken tijd opgehaald met een mini-van en moeten een eindje verderop in Vientiane een kwartiertje wachten omdat er misschien nog 5 of 6 mensen meegaan. Het kwartiertje wordt een uur en de mannen van het busje lopen een blokje om naar het busstation om klanten te ronselen. Zoals gewoonlijk vertrekt de mini-van als alle 11 zitplaatsen zijn opgevuld. De Chinese chauffeur rijdt als een gek door dorpjes, toetert iedereen van de weg, haalt alles in en we denken dat de schokbrekers het niet tot Vang Vieng redden. Dat laatste zullen we nooit weten, want na twee uur mogen wij eruit. We worden van de hoofdweg opgepikt door een aftandse pick-up en worden naar het eco-village gebracht.
Het blijkt een geweldige plek te zijn, diep in de rimboe en aan een prachtige rivier. De beheerder, Richard, is een maffe Franse bioloog en insecten-expert, gitarist, kunstschilder, kok en kampioen dubbele salto op de ski!! De gemeenschappelijke ruimte staat vol met vitrines met insecten, spinnen en slangen op sterk water. Daarnaast houdt ie nog twee boa constrictors, kameleons, wees-aapjes, enzovoort.

Naast ons is er nog een ander Nederlands stel en een Belgische AIO-er die de weaver ants bestudeert. We slapen in mooie blokhutten op palen en dat Richard kok is geweest wordt meteen duidelijk bij de lunch. Er is geen menu; alle gasten eten wat de pot schaft, maar dat is dan ook voortreffelijk.
's Middags gaan we kayakken. We worden stroomopwaarts getrokken met een motorboot en in een schitterende omgeving aan ons lot overgelaten. Bij de laatste stroomversnelling gaat het mis, komen we dwars op de stroomrichting te liggen en we slaan om. Maartje kan nog net de zak met de camera redden, maar ondanks dat ie in een speciale zak zit zijn we bang dat de camera is overleden. Met veel moeite bereiken we zwemmend een rots, waar een jongetje met een longboat roerloos blijft zitten. De camera blijkt gelukkig droog, de boot met peddels is nog in Hans' bezit en zijn sandalen drijven nog onder de boot. En ondanks dat we niet zo'n zwemmers zijn, is het heerlijk om even in het water te plonsen.
 

Er is veel te zien en we mogen gebruik maken van allerlei materiaal. Aan de overkant van de rivier wandelen we naar de waterval. Hans heeft nog energie over en maakt gebruik van de mountainbike. De tocht voert langs onder andere diverse kalkoventjes waar houtskool wordt gemaakt. De derde dag nog een wandeling over wat in het regenseizoen het orchideenpad is, waarna we na de lunch met Richard en de Laotiaanse eigenaar David terugrijden naar Vientiane.

Vientiane, de hoofdstad

Na een tocht van bijna 10 uur met een minivan belanden we in de hoofdstad. Van meerdere mensen hebben we gehoord dat er niet zoveel te beleven is, maar wij vermaken ons prima. De temperatuur is aangenaam, zo'n 25 tot 30 graden en er is veel te zien. Na een nachtje in een redelijk duf hotel verkassen we naar een prachtige plek wat meer aan de buitenkant van de stad, met tuin en balkon. Ook hier weer vergane glorie, maar het deert niet. De sfeer is helemaal in orde.
Opvallend in de stad is het aantal vogeltjes. Zoveel hebben we er in heel Laos nog niet gezien. Het lijkt ook wel dat ze zich hier meer bewust zijn van het belang van natuurbehoud, getuige ook de muurschildering. Jammer alleen dat deze op de muur van de Amerikaanse ambassade staat en dat er bij het nemen van de foto's gelijk een bewaker toesnelt. Verder ook hier weer allerlei vogeltjes in kooitjes, die je kunt kopen en vrijlaten voor Boeddha.

Op het grote plein aan de Mekong wijst een een of andere strijder naar de overkant (Thailand) waar hij zelf is gesneuveld. Het nieuw aangelegde parkje en boulevard worden voor allerlei doeleinden gebruikt. Er staat fitnessappartatuur en iedere avond wordt er een openbare aerobicsles gegeven. Heel wat stedelingen doen mee.
De tweede dag huren we fietsen en voelen ons al snel inwoners van de stad. We crossen de hele stad door en belanden van de ene Wat in de andere Wat, bezoeken een LAO Food festival en nemen onderweg ook nog een schooltje mee. We raken aan de praat met een vader die tussen de middag het eten van zijn zoon verzorgt. Ondertussen houdt hij een oogje in het zeil bij de andere overblijvers. Geen idee of hij ook doorheeft dat het eten van een van de kinderen verorberd wordt door een wel erg hongerig meisje.

 

Na twee nachten natuur komen we nog 1 dagje terug in de stad. We doen nog wat hoogtepunten waar we niet aan toegekomen zijn, onder andere de oudste tempel en het nationaal monument (Phra That Luang). Tot slot nog een tempel in de buurt van ons hotel, waar geen toerist te bekennen is, alleen praktiserende locals waar we met verbazing naar blijven kijken.

Plain of jars

Met een lichte hoofdpijn zijn we nieuwjaarsdag verder gereisd naar het oosten, met Phonsavan als eindbestemming. De reis was prachtig, maar wel erg bochtig en de busruimte redelijk krap. Op het laatst kon Hans alleen nog maar op zijn handen zitten om de pijn dragelijk te houden.

Phonsavan is een nieuwe stad, die ongelooflijk hard groeit en daardoor ook ontzettend lelijk is! Maar gelukkig vonden we op de berg net buiten de stad een leuke accommodatie. Een kamer in een soort berghut met eigen open haard. Verder was het een beetje vergane glorie, en denkt de eigenaar waarschijnlijk nog steeds dat hij erg chique is. De knipmessen doen de deur voor je open en kijken het eten zo'n beetje van je bord (terwijl het niet te eten is). Maar prima voor twee nachten.
In de buurt van Phonsavan is een aantal 'plain of jars'. Plaatsen waar allemaal stenen kruiken liggen, waarvan nog steeds niemand exact weet waarvoor ze gebruikt zijn en hoe oud ze zijn. Waarschijnlijk werden de doden hierin begraven en zijn het heilige plekken. Het doet een beetje denken aan onze hunebedden en Stonehenge in Engeland. Het is fascinerend om te zien.
Onze gids had drie verschillende verhalen over de kruiken, vanuit de Lao visie, vanuit de Hmong (het volk dat hier leeft) en vanuit Unesco onderzoekers.
De gids was een verhaal apart. Hij wist ons veel Mhong verhalen te vertellen; allemaal met een mystieke en spirituele achtergrond. Maar hij wist ook van geen ophouden. Hij nodigde ons ook uit om met hem de bergen in te gaan, te jagen op eekhoorns, zwaluwen te vangen met netten en vissen te vangen met behulp van explosieven. Nadat we een opmerking hadden gemaakt over het belang van natuurbescherming hield hij op. Waarschijnlijk toch een beetje gekwetst.

Het gebied in deze regio is heel hard getroffen door de Indochina-oorlog en de geheime oorlog van de CIA, die samen met de Mhong tegen het communisme vocht. Hier zijn de meeste bommen en explosieven gevallen van heel Zuid-Azie. Aangezien er nog heel veel niet ontploft is (UXO - unexploded ordnance), sterven er per jaar nog steeds 60 mensen en raken er talloze mensen gehandicapt. Het zorgt er ook voor dat de arme bevolking niet in staat is om nog niet onderzochte stukken land te exploiteren, waardoor ze ook arm blijft.
We hebben het voorlichtingscentrum van MAG (Mines Advisory Group) bezocht en 's avonds in een guesthouse de film over de geheime oorlog van de CIA bekeken. Indrukwekkend, maar ook ongelooflijk wat hier gebeurd is. Volledige waanzin, waar niemand beter van geworden is.

Oudejaarsavond

Oudejaarsavond kreeg een totaal andere wending dan we vantevoren bedacht hadden. Na een paar wijntjes in de stad en heerlijk roddelen over alle voorbijkomende toeristen (het is soms beter dan welke Oerol voorstelling dan ook) vertrokken we naar ons hotel. De stad was een beetje tam en wij moe van onze vroege monniken-activiteit, dus was het misschien beter om naar bed te gaan. Vlak bij ons hotel zat nog een lokale kroeg waar we, na een lichte opfrissing, besloten om nog een biertje te kopen.



We vroegen om een biertje, maar de kroeg bleek helemaal geen kroeg. Het was een gezellig samenzijn van een Lao familie. Op straat hadden ze kleden neergelegd en ze zaten met z'n allen rond een grote maaltijd. De kratten bier ernaast, de straat afgezet met pionnen en het hek versierd met ballonnen. Muziek kwam uit een laptop, aangesloten op een paar boxen. Het zag er allemaal erg gezellig uit. Een van de gasten sprak een beetje Engels. Een enorme nicht met een vriendje in Nederland, die het allemaal wel interessant vond; en Hans het meeste. We werden van harte uitgenodigd om aan te schuiven en mee te feesten en dansen.
Er was van alles op voorraad, waaronder de lampionnen die al de hele avond in de lucht hingen. Natuurlijk hebben we er een gekocht, onze wensen voor Laos en Boeddha erop geschreven, aangevuld met de wensen van alle andere gasten, en hem opgelaten.
Het werd een hilarische avond. Een onvergetelijk begin van een nieuw jaar vanuit een willekeurige straat in Luang Prabang in Laos.

Happy New Year

Vandaag de zonsondergang bekeken vanaf Pou Si, maar helaas was het net vandaag bewolkt. Toch een mooi plaatje geworden.

De kroegen zijn voorbereid op een groot feest.

En er hangen de hele avond al allemaal grote lampionnen met kaarsjes in de lucht. Echt een geweldig gezicht.

Ook voor jullie een gelukkig nieuwjaar!

Wat-lopen in Luang Prabang

Luang Prabang is inderdaad een sfeervolle en vredig kleine plaats, waar de Mekong en Nam Kha samenkomen. Op de eerste dag maken we een grote wandeling kris-kras door de stad, voornamelijk van de ene Wat naar de andere. Een Wat is een monnikenklooster, met minimaal 1 groot Boeddha-beeld. We raken in gesprek met een novice (leerlingmonnik) en hij vraagt of we op een avond Engelse les willen komen geven.

's Avonds vinden we een bijzondere eettent voor Laos fondue, geen toerist te bekennen, waar iedereen zijn eigen eten kookt op een hot pot, die in een gat in de tafel wordt gehangen. Op een soort pan op het vuur kun je vlees braden, terwijl je in de rand van de pan soup met groenten en noodles kunt koken. De Laotiaanse variant op ons steengrillen. Heerlijk!

De volgende dag bezoeken we het voormalige paleis van de koning, dat nu nationaal museum is. Een hoop pracht en praal, waaronder veel internationale geschenken. In de garage staan een aantal geweldige old timers.

Via een bamboebrug lopen we nog even naar de overkant van de Nam Kha en zijn net op tijd terug voor de Engelse les in het klooster. Ook Aynsley gaat mee. Het is een belevenis op zich. In een oud klaslokaaltje zitten een stuk of 15 drukke puberende leerlingmonnikjes, waarvan er maar een paar in staat zijn een hele Engelse zin te maken. Maar het is erg leuk om te doen en het klooster op deze manier te zien.

Vanochtend zijn we om half zes opgestaan om te zien hoe de monniken een tocht door de stad maken om eten en soms geld in te zamelen bij de bevolking. Ze hebben allemaal een afgesloten pan bij zich waar alles in wordt gestopt. Langs de straten zitten her en der groepjes mensen klaar met hun gift. De monniken eten alleen 's ochtends om 7 uur en om 12 uur. In de middag en avond mag er alleen worden gedronken.

Vanavond is het Oudjaar en we zijn benieuwd naar wat ons te wachten staat. Er zijn veel aankondigingen in de toeristische restaurants en bars, maar ook de lokale bevolking viert Nieuwjaar, maar er zijn nog veel meer Nieuwjaar vieringen, waaronder die in april (en dan gaat het om het jaar 2555).

Morgen gaan we met een minibusje naar Phonsavang, naar de Plain of Jars. We hebben besloten om voor de resterende dagen niet meer de lange reis naar het zuiden te maken, maar in het noorden te blijven. Er is hier nog genoeg te zien.

Kerst in Laos

Onze kerst begon op kerstavond met een gezamenlijke maaltijd met onze Nieuw-Zeelandse reizigers, die we een paar dagen daarvoor ontmoet hadden in onze lodge. David van 76, een gepensioneerd hoogleraar cardiologie en zijn vrouw Aynsley van 68 bleken aangenaam gezelschap, met heel veel reisverhalen en enorme droge humor. David had voor een echte 'kersteend' gezorgd en had tevens de opdracht gegeven om de meegbebrachte Christmaspudding klaar te maken. Met een glaasje Lao Lao was het heerlijk en het gaf een echt kerstgevoel.

Eerste kerstdag zijn we met z'n vieren in een heel comfortabel privebusje met chauffeur richting het oosten vertrokken. Erg prettig dat we uitgerekend die dag eigen vervoer hadden, want Hans bleek behoorlijk ziek en moest af en toe 'erg nodig'. Onderweg kwamen we langs heel veel Mhong (een van de minderheden in Loas) dorpjes, waar alle kinderen traditioneel gekleed waren en ballen naar elkaar gooiden. Inmiddels weten we het te betekenen had: voor de Mhong was het nieuwjaar en op die dag komen de inwoners van diverse dorpen bij elkaar en gooien de meisjes en de jongens ballen naar elkaar om zodoende kennis met elkaar maken. Het schijnt dat in de weken na nieuwjaar er veel huwelijken gesloten worden.

Na 6 uur rijden kwamen we aan in Nong Khiau, een klein dorpje aan de rivier Nam Ou. Ons huisje was een kleine deceptie na onze heerlijke lodge in Nam Tha, maar we moesten het er maar mee doen; er was verder niet veel meer beschikbaar. Hans is direct naar bed gegaan en Maartje had gelukkig een goed boek.

Vanwege de gezondheidsperikelen van Hans besloten we om een paar dagen te blijven en het even rustig aan te doen.

Tweede kerstdag een boottripje gemaakt stroomopwaarts op de Nam Ou. De omgeving is idyllisch, maar ook hier al behoorlijk vervuild. De rivier wordt voor van alles gebruikt; riool, afvalverwerking, afwas, was, maar ook als bron voor het eten. Nu het water laag staat wordt het wier geplukt en gedroogd en daarna gebakken als een soort koekjes bij de rijst. 

De derde dag vond David het wel welletjes met de diarree van Hans en de meegbrachte huisapotheek werd geopend. Diarreeremmers en een antibioticumkuurtje deden direct al wonderen, zodat we 's middags een wandeling naar de grotten konden maken. Eerst een stuk langs de rivier en daarna dwars door de rijstvelden richting de bergen. Het is werkelijk wonderschoon hier. Sommige mensen zijn arm, maar het leven hier is zeker niet onaangenaam te noemen. De grotten hebben we bereikt, maar het bleek nog een enorme stijle klim die we halverwege hebben afgebroken. Het begon al te schemeren en het zou levensgevaarlijk geweest zijn om verder te klimmen. Wel jammer, want de grotten hier hebben een enorme historie. Met name gedurende de Indo-Chineese oorlog hebben de grotten als schuilplaats gediend voor de geurilla's. Wel zijn we de grot die als officiersruimte diende ingeweest.

Nog steeds in het gezelschap van de Nieuw-Zeelanders zijn we de 28ste per boot vertrokken naar Luang Prabang. Ook nu weer een prachtige tocht door een geweldig mooi landschap. Maar ook hier zal dit niet lang meer mogelijk zijn. Er wordt hard gebouwd aan diverse dammen, om het land (maar ook de landen eromheen) van stroom te kunnen voorzien. Een keer raden wie hier verantwoordelijk voor is! Overigens zijn we ondertussen ook meer te weten gekomen over onze eerste boottrip over de Nam Tha en het dorpje waar we bij de mensen thuis hebben geslapen. Er is wel vaker een logeerpartij bij de bootsman, maar meestal gaat er dan een gids mee. Ook dit dorp zal niet lang meer bestaan. Zij en de inwoners van 19 andere dorpen worden gedwongen om hun huizen te verlaten en plaats te maken voor de dammen die hier gebouwd gaan worden. We hebben geen idee wat voor gevolgen het nog meer zal hebben, maar het is in ieder geval desastreus voor de natuur en de bewoners in de directe omgeving. Het doet echt pijn om dit te zien en te horen. Lang leve de vooruitgang!

Luang Nam Tha en omgeving

Het noorden van Laos is bergachtig en nu het winter is ook behoorlijk koud. 's Nachts slapen we met drie dekens en 's ochtends en 's avonds zitten we met soms wel 2 fleeces aan tafel. Om 12 uur breekt de zon door en dan is het een paar uur bloedje heet en lastig om iets actiefs te doen.

Met een lokale gids gaan we per fiets op pad om de directe omgeving te bekijken. Er wonen in Laos 49 tribes en we bezoeken er vijf van. Allen met hun eigen gewoonten, tradities en geloven. En met hun eigen achtergrond (Thailand, China, Cambodja, Vietnam, Birma) en sommigen met een eigen taal en schrift. Maar ook hier doet het moderne leven zijn intrede en komt de kappersschool op bezoek.





De Thai Dam zijn animist en begraven hun doden in eigen huisjes, met lange masten vol met vlaggen om het de geest gemakkelijk te maken om naar het geestenrijk te gaan. De graven zijn zeer indrukwekkend en liggen verborgen in het oerwoud. We raken er niet uitgekeken.




De omgeving is vol met landbouw; iedere familie heeft zijn eigen stuk grond waar heel veel verschillende groenten en kruiden verbouwd worden. De rijstbouw begint nu aan een tweede zaaiperiode. De afgelopen oogsten hebben veel te lijden gehad onder de te vroege regens waardoor de rijst op dit moment duur is.
De mensen eten hier heel veel groenten, maar niet alleen dat. In principe eten ze alles wat leeft. Heerlijk gedroogde rat bijvoorbeeld?




Ook al is de handel in wilde dieren, zoals vliegende vossen, eekhoorns, hertjes, cervats en verschillende knaagdieren verboden, toch wordt er levendig in gehandeld. Zowel langs de kant van de weg, als op de markt. Nam Tha ligt dicht bij een groot Nationaal Park, maar ook daar zijn alle beesten hun leven niet zeker. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat we weinig beesten zien.

Er wordt hier niets aan Kerst gedaan. De meeste mensen zijn Boeddhistisch, maar lang niet zo ijverig als in Thailand. Af en toe een tempel en een monnikkenschool, maar dan heb je het ook wel gehad. Geen gekke offertjes en altaren.

Het is hier uitermate relaxed. Alles op z'n dooie akkertje, maar wel op tijd. Tenminste, als de bus volzit. Met een half lege bus wordt er niet vertrokken. Ons uitstapje naar Muang Singh (bijna 60 kilometer noordelijk richting Chinese grens) werd een belevenis op zich. Op de heenweg 18 volwassenen, 2 kinderen en een kip in een 9-persoons busje. De terugweg met 12 volwassenen en 2 eenden, maar wel in een bus die volkomen door z'n veren gezakt was. Het kon niet uitblijven: pech onderweg. Na een uur wachten (niemand klaagt) zijn we achterop een pickup gesprongen. Het was wel zo comfortabel en veilig.
De relaxte sfeer is overal te vinden, maar gaat soms gepaard met enorme herrie. Karaokebars te over en zet een paar Laotianen met Lao Lao bij elkaar en het is feest! Het liefst met de geluidsinstallatie op 10.
De Lao Lao (zelfgestookte rijstjenever van tenminste 40%) is overigens spotgoedkoop. We hebben een halve liter gekocht voor 60 cent: krijg je het wel mee in een plastic zak! Jullie ook een fijne kerst!

Naar Luang Nam Tha

De nacht overleven we, ondanks het korte 'bed' en de koude. Maartje ligt vol vertrouwen te snurken, allang blij dat er geen slangen en ander ongedierte door het huis kruipt, maar Hans ontmoet de eerste kakkerlak nadat hij de wc heeft bezocht.

Bij het ochtendgloren is het koud en de bewolking hangt laag. Snel eruit om wat meer van het dorp te kunnen zien en te fotograferen. De mensen zitten om vuurtjes heen te ontbijten. Ze zijn allemaal wel nieuwsgierig en meer contactgevoelig. We mogen foto's maken en als ze die dan zelf zien moeten ze enorm lachen.

Onze huisvrouw is aan het koken, maar weer niet voor ons. We mogen dezelfde noedels eten. Maartje laat een Laotiaans lijstje zien met fruit, maar de huisman komt onverrichter zaken weer terug. Gelukkig heeft Hans het winkeltje leeggekocht met Chineese gepofte gierstkoekjes en pindareepjes met caramel. Het smaakt en het vult een beetje en dat is het belangrijkste.

De boottocht naar Na Lae duurt ongeveer 2 uur, waarna we door de bootsman op de beloofde taxi worden gezet. Een pick-up truck (sawngthaew) met bankjes in de laadruimte en bergruimte op het dak. In de laadbak zit een puppie van hooguit 6 weken oud heel hard te rillen. Hij ligt op een goor handdoekje en zit vastgebonden met een koordje. We besluiten maar bij hem te gaan zitten in plaats van voorin, dat is voor ons zelf wel zo gezellig. Ook hier blijkt de privetaxi een illusie te zijn. Een hele familie stapt in en binnen 2 minuten nog wat anderen en zitten we alweer stampvol. Een kind wordt beschermd tegen het stof met het handdoekje van het hondje. Arm kind, arm hondje.

Het is wel heel rustig, niemand zegt wat tegen elkaar waarop Hans zich afvraagt of we in de stiltecoupe beland zijn. De weg naar Nam Tha is door de Chinezen nog niet geasfalteerd en verschrikkelijk hobbelig en stoffig. We gaan niet zo hard, gelukkig maar, want de remmen hebben hun beste tijd gehad. Als we er bijna zijn blijkt de weg opgebroken en stapt iedereen uit. Dan breekt het gekwebbel los en wordt er met bananenbladeren een tafel gemaakt. Overal komt eten vandaan en binnen 3 minuten zit iedereen gezellig te eten. Een heel sociale gebeurtenis. In een van de andere busjes die stranden zit een jongen die Engels praat en hij nodigt ons uit om mee te eten. Hoewel we het eten niet helemaal vertrouwen besluiten we toch maar wat te nemen. Ons beloofde ontbijt en lunch hadden we immers nog niet gehad. Wat kunnen ze hier smakelijk koken! Echt geweldig (en achteraf: we zijn er niet ziek van geworden).

Na een uur mogen we weer verder en uiteindelijk belanden we in een prachtig eco-guesthouse vlak bij Nam Tha. Een eigen huisje, met badkamer. Warm water op zonne-energie en een super restaurant. Wat wil je nog meer na zo'n tocht? We willen hier een paar dagen blijven om te relaxen, wandelen, fietsen en de plannen voor de komende dagen te maken.

Ondanks ons voornemen om niet meer zo primitief te reizen en te logeren hadden we deze tweedaagse tocht achteraf niet willen missen.

Met de slow boat de bergen in.

Het grensdorp in Laos blijkt een grote toeristenplaats, waar we zo snel mogelijk weer weg willen. En liever niet op de manier zoals alle backpackers reizen, dus gaan we op zoek naar alternatieve mogelijkheden. We belanden (via de Lonely Planet) bij een pinnige tante die ons een reis met een slow boat aanbiedt. Het is twee dagen reizen naar de volgende grote plaats en het is stroomopwaarts, dus er hangt een prijskaartje aan: we moeten samen de hele boot betalen, maar dan heb je ook wat (inclusief lunch, diner, overnachting, ontbijt, lunch en het laatste stukje met de taxi). We besluiten het te doen en vol verwachtingen stappen we de volgende morgen bij Hong Whang, of Hang Whong, of zoiets in de boot. In ieder geval spreekt WH geen enkel woord over de grens en is hij ook niet zo cummunicatief. Hij maakt het ons gemakkelijk door een kleedje te leggen op de plek waar we kunnen zitten. Behalve de bootsman is er nog een stuurman op de steven en een duistere passagier naast de bootsman. Na 3 minuten gaan we aan wal en stapt er 1 dame in en wordt er wat vracht geladen. Dit herhaalt zich een paar keer, totdat de boot ondertussen stampvol met mensen en vracht zit en het gevoel van een privevaart inmiddels verdwenen is. We moeten er ook ontzettend om lachen en geven ons er maar aan over. Veel te overleggen valt hier niet. Wel hebben we van de pinnige dame een briefje meegekregen met onze boeking erop. Als ze zich niet aan de afspraken houden kunnen we dit atijd nog laten zien.

De reis is prachtig, eerst een stuk over de Mekong en daarna over de Nam Tha. Tussen de bergen door over soms erg heftige stroomversnellingen. De reisgids spreekt over grotten en watervallen, maar dat zit er met deze vaart niet in. Er moet van alles bezorgd en afgeleverd worden en dat kost tijd genoeg. Na 9 uur varen meren we aan bij een bergdorp waar de stuurman ons meeneemt naar, wat later blijkt, zijn huis. De rugzakken worden neergezet; hij knikt met zijn hoofd naar een hoek waar wat aftandse dekens liggen en wijst naar een andere hoek met een deur. Daar blijkt een wc te zijn. Vol verbijstering kijken we elkaar aan. We hadden wel iets primitiefs verwacht, maar dit? Een jonge hond wil elke keer naar binnen en wij sturen hem weer weg, omdat zijn mandje nu van ons is.

We lopen wat om het huis heen en maken snel nog wat foto's. Het is hier heel idyllisch als je er alleen een bezoekje brengt. Maar om er te slapen....

In de keuken naast onze kamer (waar overigens telkens mensen binnen komen hollen) wordt er gekookt. We proberen wat contact te maken met de vrouw des huizes en de dochters, maar dat valt niet mee. Uiteindelijk wil ze wel wat zeggen en Maartje komt erachter dat dit haar huis is, ze 3 dochters heeft en een kleinzoon. En dat was het dan. Vol verwachting knort onze maag, maar er gebeurt niets. Hans is zo slim om het briefje maar eens te voorschijn te halen en de man leest dit met heel veel moeite. Hij verlaat het huis en komt terug met 6 pakjes instant noedels. We zjn heel blij met het eten en koken wat eigen water op hun vuur, maken de borden schoon met ons fleece en vallen zo'n beetje aan. Ondertussen wordt er ook nog een ronde lage tafel neergezet waaraan we kunnen eten. Het lijkt net of de stuurman niet wist dat we bij hem gingen eten en slapen.

Tijdens het eten steekt een scholier zijn kop door het raam. Hij spreekt drie woorden Engels en we vragen hem of hij bier voor ons heeft. Dat snapt hij en van thuis haalt hij twee halve liters. We nodigen hem uit om met ons mee te drinken en via hem ook de stuurman. Ineens ontstaat er toch nog iets van gezelligheid en een meer toegankelijke gastheer. Hij haalt een schone deken van boven (netjes verpakt in plastic) en haalt ook een klamboe tevoorschijn. We vragen ons af hoe het geweest zou zijn als de scholier niet langs was gekomen. Maar hoe dan ook waren we deze nacht nog het meest verguld met onze lakenzakken. Als we die niet hadden gehad...

Naar Laos

Vandaag reizen we door noord Thailand om uiteindelijk de meest noordelijke grensovergang naar Laos te kunnen nemen. De reis begint met de nachttrein. Het blijkt geen luxe express te zijn, zoals beloofd door het ticketbureau, maar een ongelofelijk boemel die op elk stationnetje stopt. Na 5 minuten hebben we al pijn in ons rug en proberen we met kleding de stoel en de rugleuning iets comfortabeler te maken. Geen wonder dat iedereen om 20.00 uur al wil pitten. De bedden worden opgemaakt, maar Hans past er met geen mogelijkheid in. We overleven het zonder diefstal en besluiten nu niets meer te regelen via een bureau, maar alle tickets direct bij het vervoersbedrijf te kopen (zolang ze een klein beetje Engels spreken, want anders houdt het op).

Na een ontbijt met noedels en varkensvlees op het busstation in Chiang Mai hebben we een zeer luxe bus naar Chiang Rai. Drie uur liggen in brede stoelen doet alle hobbels weer vergeten. De laatste rit maken we met een lokale bus. Ook deze rit zit mee; het is zondag en er zit haast niemand in de bus, waardoor we breeduit kunnen zitten. In Chiang Khong passeren we de grens, steken de rivier over (Mekong) en komen aan in Houay Xai (1 van de 7 schrijfwijzen: iets opzoeken op een kaart en vergelijken met de reisgids is hierdoor haast niet te doen).

Wonder boven wonder krijgen we voor $ 35,- plus 1 dollar voor 'overtime' een 30 dagen visum. Zijn wij blij dat we in Bangkok er geen 50 euro voor hebben betaald. Een afwisselend comfortabele tot zeer oncomfortabele reis van meer dan 27 uur, maar die we achteraf niet hadden willen missen.